Vrijdagmorgen tien uur aankomst bij hotel, omkleden, groepsfoto en aan de slag.
De eerste rit is een lus langs de Rijn, bij Wesel via een tuibrug over de Rijn en in zuidelijke richting langs de westelijke oever omlaag richting het Roergebied, dit alles achter de brede rug van de kopmannen Martin en Har. Langs de Rijn veel bedrijven en fabrieken, niet de romantische dijkjes en boerderijen. Op het keerpunt steken we over via de snelwegbrug Arnhem-Oberhausen op zoek naar een pauzeplaats.
Har vroeg een dame met boodschappenkarretje, duidelijk eentje van hier, en ze wees de weg naar een cafetaria/patisserie in Beeckerwerth. De tafels buiten allemaal bezet met de localos, maar binnen was het prima toeven. Vooral door de vriendelijke en bijna on-duitse gevoel voor humor van de meid achter de balie, later bleek dat haar vader van Nederland kwam. Zoals ze zei ... ik heb veel van hem geleerd, de losse omgang dus, maar niet de NL taal. 
De terugweg voerde noordwaarts, Roergebied entourage, links en rechts aftandse en verlaten steenkool en staal fabrieken, dikke leidingen, snelwegen onder en bovenlangs, stoplichten waar we met moeite met ons allen vaak op nippertje net niet door het rode fiets-stoplicht glipten. Dit stoppen, optrekken, rondom kijken kostte best wel veel energie. We fietsen stug door en na zo'n 80 km komt het hotel weer in zicht. Hier de route.
De bagage uit de auto, sleutel oppikken en onder de douche. En de fiets? de fietsenstalling was in een niet afgesloten hok ... dan maar op de kamer. John en Henk hadden pech, het verduisteringsgordijn lang half langs de rail. 'Helaas' was de klusjesman al op weekend, en geen budgetkamers meer om naar uit te wijken. Dan maar next-best, de bruidssuite was wel nog vrij, oké dan, maar wel scheve gezichten (niet echt).
De derde helft: een paar Erdinger Weissen aan de bar, een redelijk driegangen diner, en afzakken en bijpraten en ouwehoeren buiten op het terras. Merlier wint de sprint, België verliest van VK.
En over welke route morgen, de korte van 108 of de langere van 122 km, na wat heen-en-weer de korte. Heeeerlijk zo samen, zo leer je elkaar beter kennen dan de korte pauze tijdens onze ritjes. Aan de buurtafel was het erg gezellig, er kwam een speaker op tafel, meezingers, de dansvloer op, wat leuk. Minder fijn dat het het tot ver na middernacht doorging, pal onder het raam van onze suite-bewoners. 

De koninginnenrit. Ontbijt, zonnecrème, bidons gevuld, Garmin op de route. De route vandaag door landelijk gebied, maar wel weer heet en droog, en daarvoor drie pauzes.
Al snel komen we tot stilstand, er wordt geroepen 'lek' en Onno is de pechvogel. Met drie duiken we op de band, maar de band geeft geen krimp, met een multitool-schroevendraaiertje komt de band los uit de sponning. Maar ... bandenlichters krijgen geen greep, dan maar de bandenknecht ... iedereen kijkt ademloos toe, beetje bij beetje komt de band los. Wat blijkt, tubeless velg en band, de draad zet zich muurvast in de sponning. Dus ... neem een bandenknecht mee in de achterzak. Daarna ... al snel een steentje gevonden wat met het gepeuter afbrokkelt en er komt een zakmesje aan te pas.
De eerste hydratatie-stop op een terrasje bij een supermarkt, verder gaan we en door de mooie omgeving voor een lunchpauze, bij  .... 'Cafe Restaurant Zur Linde', prima plek, schaduw onder lindebomen, een ooievaar op een lantaarnpaal vlakbij. De gastheer was een beetje overrompeld door de drukte, dus niet a-la-carte, maar 10x 'Currywurst mit Pommes' en 3x 'Suppe'. Onder het toeziend oog van de ooievaar met smaak verorberd.

Verder gaan we, Joep meldt zich ook aan de kop, door het mooie gebied naar de volgende stop bij Xanten, aan een mooi haventje, genieten onder de parasols, een Rivièra beleving. We rukken ons los en verder naar Wesel, over de Rhein, en na 108 fijne kilometers terug op honk. Hier de route.
De derde helft eindigt op het terras. Eerder al bij het eten kregen de organisatie, maar vooral ook de koprijders een verdiend compliment en applaus. We moeten nog een paar stoelen bijschuiven en het smaakt ons goed. Tot er een dame van een andere tafel op hoge poten op ons afkomt, 'wie heeft mijn stoel gepikt, en mijn kussen!'. De aap komt uit de mouw, de geleende stoel van Martin, onder het kussen zijn een paar slippers verstopt, en die was ze kwijt. Het bleef gezellig en soms serieus tot bijna de kleine uurtjes.