11-08-2018: Jubileumrit Banneux met vlaaien en kerkpleinen

Na een aantal keren uitstel; vanwege het te mooie weer en een bescheiden aantal deelnemers; was het op 11 augustus dan toch zover dat de jubileumtocht naar Banneux voor de B-groep doorgang kon vinden. Eerlijk gezegd dacht ik soms dat het er dit jaar niet meer van zou komen. Maar om 9.00 uur zet begeleider Wim de coureurs Frans P; Ger; Hub; Lei; Pé; Ruud en Sjraar op de foto. Tot zijn grote spijt ontbreekt Mart Claessen. Waar dat echter toe leidt lees je in het verslag van 15 augustus (Effe naar Spa).

Wim haalt vervolgens Frans J. op en het ploegleidersduo “Janssen & Janssen” is geboren. Beiden kwijten zich meer dan uitstekend van hun taak. Naast diverse soorten vlaai; hebben zij drank; repen en bananen ingeslagen, om te voorkomen dat er ook maar een deelnemer een hongerklop krijgt. Dat kan dus nooit een excuus worden! Ze hebben echter niet alleen proviand ingeslagen, maar halen op enig moment ook een picknick-tafel en picknick-stoeltjes uit de auto. Zo schroeven ze de verwachtingen steeds hoger op en dat ontlokt natuurlijk ook vragen naar zaken waarvan de deelnemers weten dat ze niet aanwezig zijn! “Waar blijft de koffie?” Mogelijk een puntje voor de evaluatie en kunnen de A- en de C-groep hier hun voordeel mee doen.

Let wel; niets dan lof voor Janssen & Janssen. Ook vanwege de mentale ondersteuning op momenten dat zij, zeer professioneel, even langs de groep komen rijden en bemoedigende woorden spreken. Opvallend vinden zij met name de focus welke de groep uitstraalt. Ons motto “Samen Uit Samen Thuis” spettert er kennelijk vanaf.

Ook hulde voor hun doorzettingsvermogen. Frans is weliswaar herstellende, maar het moet toch een lange zit zijn geweest en Wim rijdt vele uren achter de groep waarbij de concentratie geen moment mag verslappen. Af en toe een fotootje of een filmpje doodt de tijd ietsje, maar toch.

Via de Daalhemmerweg en Aubel, is Thimister de 1e pauzeplaats. Dit keer niet bij “Oma”; maar op het kerkpleintje hebben we keus uit rijste- en kersenvlaai; uit cola; fanta en water; uit repen en bananen. Verdienen we zoveel keus na amper 45 kilometer? De flesjes cola blijken toch iets te veel inhoud te bevatten en de ploegleiders merken keurig alle flesje. Iets wat vaker in onze sport gebeurt. Hub geeft aan dat we via de lange klim in Pepinster naar Banneux rijden en, zoals de laatste jaren gebruikelijk, is er géén weerwoord en volgen we gedwee onze routeleider. Dat is ook TC Elsloo. Een hechte club, waar oeverloze discussies over de te volgen route, geschiedenis zijn. Een verdienste van de leden, maar zeker van Hub!

Dat de TC Elsloo een club is waar ook het sociale contact van groot belang is, blijkt op het plateau van Banneux. Tijdens de gebruikelijke pauze met koffie vlaai of croque monsieur, worden nieuwtjes uitgewisseld; de wereldproblemen worden besproken én opgelost (!). Helemaal gerustgesteld zijn we daarover kennelijk niet, want er wordt nog wel even een kaarsje opgestoken.

Via Olne; Herve en Charneux; gaan we op weg naar Neufchateau, waar Wim & Frans nog een keer de picknick-tafel met vlaai en servetjes hebben uitgestald. Opnieuw op een beschut plaatsje achter de kerk. Kennelijk hebben we toch ook iets met kerkpleinen. Jaren geleden was er een nauwe relatie tussen fietsen en het katholieke geloof. Kennelijk zit dit nog een beetje in de DNA van TC Elsloo.

Veilig arriveren we in Elsloo e.o. na 126 km en 1500 hm. Een dag met mooie herinneringen zit erop, met dank aan bestuur en de jubileumcommissie namens het “B-team”.

 

Terugblik van de jubileum commissie:

Tussen het aanbod van “ Organiseer een lange tocht en de JubileumCommissie ( JC ) begeleidt die” en de daadwerkelijke uitvoering ervan kunnen nogal wat obstakels liggen. Om in wielertaal te spreken, je hebt op dit traject meer tegenwind dan rugwind. Als die dan eindelijk gaat liggen kan een groot deel van de B-groep zich op weg begeven naar Banneux. Harrie van de JC heeft de noodzakelijke inkopen gedaan, ze bezorgd bij Wim, die nog twee vlaaien bestelt voor onderweg en nadat hij “zijn team“ nog even heeft toegesproken ze op weg schiet. Dat laatste symbolisch, want letterlijk hoort dit niet te gebeuren op een kerkplein. Nog een compliment voor Toos, ons vrouwelijk TC-lid, die de rijders ook nog een mooie en veilige rit komt toewensen. Met in zijn achterhoofd de te rijden route stuurt Wim voorzichtig richting Frans J die hem vandaag begeleidt. Beiden staan even aan de fiets-zijlijn om uiteenlopende redenen. Frans is voorzien van een papieren wegenkaart en dat is een prima idee, want hiermee kun je makkelijker een doorsteek of omleiding maken dan met de autonavigatie. Als de waardevolle lekkernijen in de achterbak de eerste drempels in Elsloo overleefd hebben wordt koers gezet richting de Daelhemer. Zou het tempo zodanig zijn dat wij ze hier voor de eerste keer kunnen zien ?  Hoe kunnen we dat denken, wetende dat er een gedegen voorbereiding in de benen zit. Ook Margraten, Termaar en het fietspad naar de Planck geven geen rood/zwarte TC Elsloo truitjes prijs. Zouden ze dan toch een andere route genomen hebben of hebben we hun kwaliteiten onderschat? Nu al bellen is geen optie, want dat zou alleen maar onnodige onrust veroorzaken. De kruisingen bij Reijmerstok en Hoogcruts geven ook nog geen uitsluitsel. Dus toch al in België ? Vóór het Rode Bos zien we een smal gerekt lint achter elkaar rijden in strak tempo op deze bochtige en soms onoverzichtelijke weg. Veiligheid voorop. Even het raampje open, ze bemoedigend toespreken en ze weer vlug hun ding laten doen.

Wij op naar Aubel, de auto parkeren, het fototoestel in de aanslag en ze tot onze verbazing de andere kant van het pleintje zien langsrazen. Terugroepen is geen optie, het schaamrood even laten wegzakken en vol goede moed op naar een volgend ontmoetingspunt. Dat moet dan de achterkant van de kerk van Thimister worden, maar deze gemeente heeft verschillende kerkdorpen. Hier aangekomen bleek de hele kerkbuurt volgebouwd met kermisattracties. Dan heeft zo’n kerk een heel ander uiterlijk en zoek je tevergeefs naar herkenningspunten. Maar geen probleem. Tafel al klaargezet, koelboxen bij de hand en mes in de aanslag om de vlaai te snijden, maar een vriendelijke bewoner maakte ons duidelijk dat Thimister-hoofdplaats twee kilometer verderop lag. Dus, alles weer inladen en vertrekken, maar overal versperden de attracties onze doorgang. Het leek alsof wijzelf onderdeel waren van de botsauto’s.

Dan maar terug vanwaar we gekomen waren en via de buitenkant van het dorp en een omleiding op de goede weg. Hier werden we ruimschoots gecompenseerd voor alle ellende van te voren, want een aantal prachtige slingerwegen door het golvende landschap brachten ons naar de geplande pauzeplek. Het ontlokte ons bijna gelijktijdig de uitspraak, dat je hier de auto zou moeten parkeren en dan op de fiets dit gebied doorkruisen of nog beter met rugzak en wandelschoenen. Wat is deze streek toch gezegend en kunnen wij blij zijn dat we er eigenlijk maar op een goede steenworp vandaan wonen. Nu wel goed genavigeerd en gekaart, want het volgende kerkplein was overduidelijk de afgesproken plek.

Hetzelfde ritueel als bij de kermis en ruim op tijd om de groep te kunnen verwelkomen. De gedekte tafel werd alle eer aangedaan, vlaai werd op de gewenste grootte gesneden en als een flesje niet werd leeg gedronken dan werd het voorzien van naam weer in de koelbox opgeborgen. Nu wel kans om een filmpje te maken waarin Frans werd gevraagd hoe ver zijn revalidatie gevorderd was. Zelf even bekijken met de volumeknop helemaal open ! Omdat er niemand aanstalten maakte met de auto verder te rijden namen we nog even de te rijden route door en werd ons gevraagd om te kijken of de lunchroom Tancremont  open was. De fietsers stapten op en begonnen direct aan de lange klim die hen buiten Thimister bracht. De meesten met vlaai uit Elsloo en cola van de Sligro in de benen, dus succes verzekerd. Tot Pepinster op en af, in eigen tempo, boven wachten en zelfs heel sociaal even terug om de laatste (n) te ondersteunen. Dat kunnen we onderstrepen met de filmpjes, gemaakt op de laatste klim naar Tancremont-lunchroom. Die bleek weer open en dus, fietsen gestald op het steil oplopend pad op het terras en genoten van koffie, Belgische vlaai of Croque-monsieur. Of was het Croque-madam? De een heeft een platte en de ander een bolle dooier. En dan is er ook nog iets met of zonder béchamelsaus. Maakt eigenlijk niks uit, want het Bestuur van onze Club vergoedt beide. Dank je wel ! Uiteraard nog even verder een kaarsje opsteken, nog een reepje of banaan meenemen en dan op weg terug met nog een extra tussenstop bij de kerk van Neufchateau. Het zijn toch altijd ijkpunten in het landschap en voorzien van een pleintje om auto en fietsen te stallen en een gevulde tafel uit te stallen. En als dat ook nog bij een laag en lang muurtje is, dan heb je alle ingrediënten voor een laatste geslaagde pauze. En zeker als de beentjes niet al te zeer tegensputteren, de sfeer onderling goed is, de terugweg niet meer zo moeilijk en het zonnetje ook nog eens meewerkt. Dan lijkt het alsof je als begeleiders even een duwtje moet geven om ze weer op weg te helpen. Als alles weer in de auto is geladen, dan zul je in principe nergens geen direct contact meer hebben, want de binnendoor weggetjes zijn niet geschikt voor een auto. Ofschoon……Bij het binnenrijden van ’s Gravenvoeren bleek de weg opgebroken en nergens geen doorgang. Dan maar achterlangs door de velden. Je hebt een vierwielaangedreven auto of niet. De ondergrond geen probleem, maar een laaghangende dikke tak moest voorzichtig ontweken worden. Stel voor dat die een mooie kras van voor tot achter zou opleveren, dan zou deze fantastische dag een rampzalig einde hebben. Behoedzaam manouvrerend en met een toch wel verhoogde hartslag bereikten we de grote weg richting Withuis. De laatste kans de groep te zien is bij de sporthal Gronsveld en die laten we niet voorbij gaan. Nog een laatste aanmoediging en op weg naar huis. Frans afgezet, bedankt voor het fijne en aangename gezelschap en tevreden terugkijkend op deze eerste Jubileumrit. Niemand had aangegeven om nog even af te sluiten bij de Dikke Stein. Daarom was het te waarderen dat Sjraar even kwam melden dat iedereen weer veilig en voldaan in Elsloo gearriveerd was. De eerste van de drie Jubileumritten was een succes en dat is, weliswaar bekeken vanaf de zijlijn, een conclusie die de deelnemers ons ook hebben laten voelen. Nu de andere twee nog.     

De foto's: https://photos.app.goo.gl/iWNU53oRNpJYTeBn6

En de route: https://www.strava.com/activities/1765407056