Linne, maar dan even anders

Een aantal ritverslagen eindigen met de opmerking: “En de thuisblijvers hadden deze keer geen gelijk.” Het fietsen heeft dan ook vaak te maken met het feit of we wel of niet de kans lopen om van boven een zegening te krijgen en hoe groot is die. Vandaag waren die kansen wel aanwezig, maar als die plaatselijk zijn, dan hoop je altijd dat je op het juiste moment op de goede plaats bent. Of dat vandaag het geval was, daarover straks meer. De opkomst vanmorgen zorgde ervoor dat het kerkplein akelig leeg bleef. Mart en Ruud van de B-rijders konden alleen nog Toos, Giel, Gène en Wim van de C-groep zien staan. Mart koos voor een solorit en Ruud trok na 5 weken vakantie met de anderen mee naar Linne. De route was voor Toos gesneden koek, maar Wim vroeg of hij  daar zijn eigen draai aan mocht geven. Dus geen Maaseik, Kinrooi, Thorn en Wessem, maar Roosteren, achterlangs Ohé en Laak, Stevensweert en Maasbracht en van daaruit naar Linne. Bij het laatste stuk moest Toos toch even ingrijpen, want anders zou Den Tegel wat laat bereikt worden. Nu werd dat tegen twaalf uur, na 42 km met hoofdzakelijk een lekker windje in de rug. Gène en Wim mochten als eersten hun fiets rust geven en om te voorkomen dat die eerder wilden vertrekken werden ze aan een zelfgemaakt slot vast gelegd. Licht van gewicht, makkelijk hanteerbaar bijna onzichtbaar en voor de prijs van nog geen € 0.50. Hopelijk diefstalproof of in ieder geval vertragend. Octrooi nog niet aangevraagd ! De “alternatieve“ route tot aan dit punt mochten we de stempel “en de thuisblijvers hadden ongelijk “ meegeven. In Den Tegel werden we weer op de bekende vriendelijke manier ontvangen. En zoals bekend een beetje nostalgisch. Waar wordt nog een bakje met suikerklontjes en een flesje koffiemelk op tafel gezet ? En als je niet alleen je eigen eten wilt gebruiken, dan is er nog altijd een heerlijk en groot stuk Christoffeltaart. Een aanrader ! Welke drie zich lieten verwennen, laten we maar even in het midden. Voor de prijs hoef je het niet te laten, of weet iemand voor koffie en Christoffel een beter adres voor € 4.50 ? Na een gezellig halfuurtje mochten we weer op weg, tegen de wind in en nu wel de route van Toos volgend. Want die leidde ons toch op veel windluwe plekken naar onze Zuidelijke contreien. Toos kon met een tevreden gevoel het kopwerk aan Gène, Giel en Wim overlaten. Bijna op de automatische piloot en gezellig keuvelend trapten ze de kilometers weg of bij elkaar ? Vreemd eigenlijk. Kilometers wegtrappen betekent dat je steeds minder afstand hoeft af te leggen om dichter bij huis te komen. Bij elkaar trappen betekent dat het getal voor de afgelegde afstand steeds groter wordt op je Garmin. Maar de automatische piloot houdt ook zijn gevaren in. In het buitengebied van Montfort merkten we een auto van rechts wat laat op. Gelukkig hield die wat in en konden wij, even in de remmen knijpend en uitwijkend, erger voorkomen. Zo zie je dat je steeds alert moet zijn, ook op plaatsen waar zelden of nooit ander verkeer komt. Dat was even een engeltje van boven, maar blijkbaar hebben die niet allemaal dezelfde taak daarboven. Dat bleek in de buurt van Susteren, Nieuwstad toen zij de lucht boven ons zwart verfden en de eerste druppels lieten neerdalen. Nog even heel klein en met grote tussenpozen, maar allengs dikker en met flinke kracht. En dat richting Urmonderbaan, waar geen mogelijkheid tot schuilen aanwezig was. Voor de eerste keer in maanden maakten we deze omstandigheden op de fiets mee. Gladde bandjes en gladde ondergrond maken je dan extra voorzichtig. Eenmaal z.....knat en dicht bij huis peddel je dan maar door en heb je niet alleen medelijden met jezelf maar zeker ook met Gène, die nog 10 km extra moet rijden om thuis te komen. Wordt Ulestraten dan Huilestraten ? Zo werd Linne om een aantal redenen even anders. Maar alles bij elkaar hebben we genoten van de 79 km, bijna 24 gemiddeld en een hoog punt voor het aangename gezelschap. Hebben de thuisblijvers nu wel of niet de goede keus gemaakt ?