Aubel met haantjes

Elke zondag is in Aubel de wekelijks markt. Drukbezocht door niet alleen Belgen, gezellig en met veel regionale producten. Jaren geleden werden er nog levende dieren verhandeld, o.a. kippen, hanen, konijnen en eenden. Of dat nu nog mag ? Nu vertonen de aangeboden dieren echter geen greintje leven meer.  Wel komt bij de afdaling van Hagelstein naar het centrum je reeds de geur van gegrilde haantjes tegemoet, als de wind tenminste uit de goede richting waait. Aan hun gelijkmatig ronddraaien in hetzelfde tempo is niet meer te zien wie het grootste haantje geweest is. Daarvoor moet je ze in levende lijve kunnen zien. Wie zaterdag de C-groep onderweg naar Aubel had kunnen aanschouwen, waande zich in een hok met diverse haantjes, die hun energie en kwaliteiten aan ieder wilde tonen. Wat een parcours met veel meer klimmen en dalen dan gewoonlijk toch kan oproepen. Het leek of alle samengebalde energie bij de geringste stijging geëtaleerd moest worden. Waar wij anders in een gesloten groep de kilometers wegtrappen, leende deze rit zich uitstekend om de klimmersbenen te testen en te laten zien. En welk haantje wordt nu niet uitgedaagd als het Hoeneveldje in ’s Gravenvoeren beklommen moet worden ? Dat wil je toch als eerste doen ! Maar dat gedaan hebbende kruip je weer in het gezamenlijke hok, wordt sociaal verder gefietst, maar ook al weer uitgekeken naar een volgende mogelijkheid om even te pronken. Dan voltrekt zich weer hetzelfde ritueel. Voor een keer is daar niets mis mee. Volgende vlakke rit is het zoals gewoonlijk een en al saamhorigheid, samen in het hok blijven. Omdat de jarige Jean deze rit op zijn wensenlijstje had staan en het waarschijnlijk de laatste zomerse dag van dit jaar zou zijn, wilden Erna, Tine, George, Wim, Wim, Theo, Sjeng, Giel, Jan, Ben en Lei hem daarbij graag vergezellen. George moest zich vandaag extra testen, want door een probleem met zijn raceschoentjes werd hij verplicht om de zware MTB mee te nemen. Petje af voor zijn doorzettingsvermogen. Een tweede petje af voor Jean, die bijna niet van de kop was weg te krijgen. Proficiat daarvoor, proficiat met je verjaardag en dank voor de traktatie ! Wat een drukte op weg naar Mesch, het zuidelijkste puntje, alvorens langs de twee bekende rood/witte tonnen bij onze Belgische buren binnen te rijden. Verbazend dat dit stuk weg nog steeds niet klaar is. Putten die centimeters uitsteken boven een eerste asfaltlaag dwingen je om al slalommend verder te fietsen. Hier en daar nog bij elkaar gewaaid zand, waar alleen George zonder problemen doorheen kon. De twee korte klimmetjes even verder waren een mooi opwarmertje voor de bijzonder mooie, lange en geleidelijke klim naar Neufchateau. Hier mag de Garmin best wat hoogtemeters gaan verzamelen. Even afdalen, scherp naar links en dan op naar Val Dieu. Op het laatste moment besloten om hier links te gaan en te kijken of verderop wel de wegwerkzaamheden  voltooid waren. Hadden we ons maar in de buik gebeten, ons niet laten verleiden, niet eigenwijs gedaan, dan was Giel bespaard gebleven van een lekke band. Jullie raden het al, nog geen asfalt en een verharding van scherpe steentjes. Theo en Lei waren reeds door, maar keerden op hun schreden terug toen er van de andere tien niets te zien was. Maar zij waren reeds omgedraaid en bezig aan de pittige klim van Gatte, op weg naar Gorhez. Ook hier stond het haantjeshok wagenwijd open, maar dat was voorlopig de laatste keer tot aan de pauze.  Die werd bereikt na 41 km, 313 hm en gemiddeld 21. Dat laatste dankzij het parcours en de fikse wind tegen. De drankjes en meegebrachte eten werden snel verorberd, afval verzameld, betaald en bidons gevuld. Deze opsomming geeft aan dat er geen schokkende zaken besproken werden, of de schrijver heeft ze gemist omdat hij niet in het midden zat. Wel werd besloten om halverwege Hagelstein links omhoog te gaan naar ’t Roth. Een uitdagende, bochtige klim waarbij je niet ziet hoeveel bochten je nog voor de wielen krijgt. Ondanks het perfecte wegdek kun je je hier VerRoth fietsen als je een verkeerde inschatting maakt. Dan ben je geen haantje de voorste meer. Maar rechtsaf en bij Hagelstein links geeft je de gelegenheid om weer op adem te komen, met wind in de rug door het Rode Bos, de Planck over en het smalle fietspad richting Terlinden over te jagen. Hier verlaat George ons om via een kortere weg zijn MTB richting Schimmert te sturen. De anderen naar Banholt, Cadier en Keer, Bemelen door het zonovergoten holle weggetje naar Amby. Onderweg de Garmin nog wat volgestouwd met hoogtemeters. Bij de voetbalvelden van Meerssen denk je bijna thuis te zijn, maar de Dikke Stein die hier ligt is toch nog wat kleiner dan die in Elsloo. Daarom nog even doortrappen via Bunde, Oud Geulle en langs de kanaalverbreding. In Bunde raasden we, Jan en Jean voorop, zo hard dat we amper de tijd hadden om Gerard en zijn twee vrienden op de E-bikes gedag te zeggen. Misschien is “raasden” wat overdreven, maar na 84 km en 519 hm hadden we ons totale gemiddelde opgeschroefd naar dik 23 !  Dan mogen we voor deze keer toch even het haantje uithangen. Bedankt 10 haantjes en 2 kippetjes ! Volgende rit weer gewoon doen.

de route: https://www.strava.com/activities/1902218711