Dremmen, herfstachtig ?

Vandaag een rit gemaakt die veel kenmerken van de herfst bij zich droeg, maar ook onder de categorie van nazomer gerangschikt kon worden. Om met dat laatste maar te starten. Droog, de zon die ons de hele dag begeleidde en haar best deed om de spieren een blijvend warmtegevoel te geven en een wind die uit zuidelijke richting nog een extra lading warmte meebracht. Dat betekende blote armen en dito benen. En als dat niet het geval was, dan werd onderweg al gauw gestopt om de overtollige bedekking in de achterzak te stoppen. En bij temperaturen die richting 24 graden lopen mag je met recht spreken van een mooie nazomerdag. Waar halen we dan de herfst vandaan ? Allereerst de tijd van het jaar. Verder de harde wind die ons vooral parten speelde op de route terug. Veel open stukken, waar de wind je van alle kanten kon “strelen” en je zelfs in het achterveld geen directe beschutting kon vinden. Daarom ook moeilijk om een constant tempo te draaien. Als dit een wedstrijd zou zijn, dan kon je mooie waaiers vormen, maar voor ons is het natuurlijk nog steeds “samen uit en thuis”. Wat het echt herfstachtig maakte waren de vele bladeren en eikels die in de bochten soms wel voor gevaarlijke situaties zorgden. Ben had een prachtige uitspraak over die eikels: “Je hoeft niet in een boom te hangen om een eikel te zijn.” Minder sterk, maar wel heel apart was het bord dat op de Waldfeuchterbaan in Koningsbosch hing: “Pas op voor vallende kastanjes !” Dat kan natuurlijk een schrikreactie voor automobilisten veroorzaken. Voor ons echter geen probleem, want een helm geeft bescherming voldoende. Al schrijvende fietsen we al kilometers lang over het fietspad langs de snelstromende Worm. Niet alleen wij genoten hier, maar vele collega-fietsers en wandelaars met ons. Waar we heel attent moesten zijn waren de vele doorgaande wegen die we moesten oversteken. Soms tegelijk, maar vaak ook in groepjes. En omdat we met de stroming van de Worm meefietsen, betekende dat een mooi tempo en dus ook even flink in de remmen knijpen. Twee “malheurtjes” onderweg. Een aflopende ketting voor Wim S en een lekke achterband voor Giel. Dat gaf Erna de gelegenheid om de Garmin van Tine weer eens bij te stellen, want daar had ze vandaag best wat ruzie mee. Nu we toch wat namen hebben genoemd maken we de club maar even compleet. Ben, Jan, Giel, Wim S en Wim J, Theo, Erna, Tine en Lei.

Zij streken na 41 km neer op het bekende Italiaanse terras, voor de laatste keer dit jaar, want de uitbater ging sluiten tot januari. Warme oorden opzoeken in zijn thuisland ? De pauze werd voornamelijk gevuld met sterke, maar geloofwaardige verhalen uit het verleden. Over de lange tochten die met regelmaat gemaakt werden naar en in de heuvelachtige streken van Ardennen en Eiffel. Nideggen moet daarbij speciaal geweest zijn. Dat maakte zoveel indruk dat het op ons wensenlijstje voor volgend jaar komt te staan. Wie weet, goed trainen, de routeleiders vriendelijk aankijken en dan ????? Maar eerst deze rit nog afmaken. Wim J mocht samen met Ben, Tine, Giel en Jan de groep op sleeptouw nemen over de plateaus, waar de windmolens hun uiterste best deden om gratis energie op te wekken. Voor ons echter geen wind-, maar louter spierkracht. Maar ook die bracht ons terug naar de plek waar we ’s morgens gestart waren. Voor enkelen wel nog even een apart Heilig Huisje, want dat was meer dan dik verdiend. Of niet na 93 km, 22,5 gem, 308 hm en windkracht 4 vaak in het nadeel.

De route: https://connect.garmin.com/modern/activity/3070601567

 

PS Voor het fotoverslag van de handbike activiteit op 23 september kijk op onze website: jubileum activiteiten.