Maasbracht, plakken met een luier ?

Als je bovenstaande titel leest dan ben je natuurlijk razend nieuwsgierig naar de betekenis of de uitleg van deze zin. Maar nog even geduld, want de uitleg bewaren we dit maal tot het einde van dit verslag. Kun je je niet beheersen, dan moet je het middenstuk van het verhaal maar overslaan en kijken naar het laatste stuk, maar of dat interessant is. Bij het lezen van een boek, ga je ook niet eerst de laatste bladzijden lezen om te ontdekken hoe het afloopt. En de tien medefietsers kunnen zich nog voor een tweede keer verkneukelen aan deze gebeurtenis.

Erna, Tine, Ben, Giel, Sjeng, Theo, Wim S, Jean, Gène, Jan en Wim J. begonnen met een zeer koude start aan de rit naar Maasbracht. En in deze periode van het jaar weet je nog niet direct hoe je je moet kleden. Daarom werden de sturen omklemd door handschoenen met en zonder vingers en zelfs door blote knuisten. Hoe iedereen verder gekleed was mogen we in het kader van privacy niet vermelden. Toch even twee voorbeelden hoe koud het was. Iemand die anders van begin tot einde van de rit te horen is, leek het eerste anderhalf uur een radiostilte ingelast te hebben. Pas toen de zon de eerste stralen uitzond konden we luisteren naar radio Tine 1. Gène, pas terug van het warme Kreta, vroeg in het mistig koude stuk langs de Scharberg om de route via de Oostkant te rijden, want daar was het zonnetje reeds doorgebroken, maar voordat die afslag genomen kon worden zaten we al op de autowegbrug hopende dat het zonnetje snel van de mist zou winnen. Hoe goed de zon de afgelopen maanden haar best had gedaan, nu leek ze even alle energie verbruikt te hebben. Wie dat niet hadden waren de koprijders Jean en de jarige Ben. Zij leidden ons aan de Belgische kant van de Maas over de dijken richting het noorden. Op sommige plekken had de Maas meer gelijkenis met een beekje. De veerman in Berg hoefde de motor maar even te starten om hem direct weer uit te zetten, zo smal was de overzet. Benieuwd wanneer we kunnen spreken van de “brede stroom der Maas.” Bij de Wissen is het altijd druk, campers, mensen al op het terras en groepen die verzamelen om te gaan wandelen. Hoe meer we Heppeneert naderen, hoe beter de sfeer erin komt, want eindelijk worden de spieren wat opgewarmd. Dan zie je ook dat er vaker van positie wordt gewisseld en de gesprekken op gang komen. Na Kessenich wisselen de landschappen zich snel af. Hoog over de dijken langs de grindgaten, waar je mijlenver kunt kijken, dan weer achter Thorn ingeklemd tussen loodsen en houtwallen en tenslotte de onvermijdelijk brug in Wessem. Afdalend ruiken sommigen reeds de koffie bij “t Wiel en in kleine groepjes druppelen we daar naar binnen.

Wij hebben nog steeds vertrouwen in de mensheid, want zover ik kan beoordelen wordt er geen fiets vastgebonden, ondanks dat we binnen een plekje opzoeken. In twee groepen nemen we plaats, maar dat weerhoudt ons niet om samen te genieten van een vrije consumptie van de jarige Ben. Proficiat, bedankt en nog vele sportieve jaren in onze groep. En als je nu nog 45 km op kop kunt rijden, dan zit er nog weinig slijtage op. Dan durf je ook voor te stellen om na de pauze nog een extra ommetje te maken i.p.v. de kortste weg terug. Gène en Ben namen weer het voortouw, maar Wim nestelde zich al gauw naast Gène om de groep richting Elsloo te loodsen. Montfort, St. Joost, ’t Reutje, Echt, Susteren, Nieuwstadt werden achter ons gelaten. Het luierverhaal had toen ook al plaats gevonden, maar dit even terzijde. Tine was de eerste die ons verliet en zij miste de demarrage van Theo, die op de Urmonderbaan waarschijnlijk zijn Strava-ritje wilde verbeteren of als eerste de stoelen van de Dikke Stein wilde bezetten. De anderen reden in gestrekte draf samen verder, soms profiterend van een groen golfje bij v.d. Valk. Gelukkig konden we na de pauze ook volop profiteren van het zonnetje, dat wel niet zo sterk meer was, maar wel aangenaam onze spieren verwarmden. En aangenaam was ook het gezelschap, de route, de afstand en het feit dat er niks ernstigs is voorgevallen. Dat kan natuurlijk altijd met 87 km op de teller en een gemiddelde van 23 km.

En de luier dan ? Je moet erbij geweest zijn om er ten volle van te genieten. Toen Gène na de pauze lek reed was Jan er natuurlijk direct bij om mee te helpen. Dat siert hem. Tussen beide personen ontspon zich al werkend de discussie waar je nu moet beginnen bij het opleggen van de band. Bij of tegenover het ventiel ? Omdat ze er niet helemaal uitkwamen maakte Jan er maar een einde aan door te stellen: ”Neem dit maar van mij aan want ik legde al banden op toen jij nog in de luiers lag.” En dan neem je dit aan en is elk weerwoord naar onze nestor overbodig. Hopelijk illustreert de bijgevoegde foto van Erna enigszins dit voorval. Alleen de bovenstaande titel lezende zou je denken dat je ook kunt plakken met een luier, maar dat is dus echt niet het geval. Blijf het maar op de gewone manier doen !    

De route: https://connect.garmin.com/modern/activity/3103295799

20181020_130006-02.jpeg