Dremmen: nu wel als pauzeplek
.
Wat niet lukte op 15 augustus, een ritje Dremmen, was voor Ben
aanleiding om vandaag een nieuwe poging te ondernemen. Zijn twijfel
om de gewone route te nemen of een zwaardere werd door de anderen al
snel weggenomen door voor de meer uitdagende rit te kiezen. En dat
ondanks wat pijntjes of andere ongemakken hier en daar. Louwrens, die
met een ingetapete enkel aan de start stond en Jan die zich ook niet
100% voelde. Daarbij ook nog een enkeling die i.v.m vakantie de fiets
wat verwaarloosd had. En dan wetende dat Ben en Giel met goed
gerodeerde “Duitse benen” aan de start stonden. Kortom een zeer
gemengd gezelschap wat fietsconditie betreft. Laten we echter alle
twijfels maar direct wegnemen. Iedereen fietste de rit uit en als je dan
ook nog wat kopwerk doet, dan zeer zeker petje af voor Louwrens en Jan.
Laten we even kijken wie in het zog van Wim en Ben aan de eerste
kilometers begonnen: Giel, Louwrens, Erna, Jan, Tine, de andere Wim en
Chrit. Met de wind onder het zadel werden Urmond, Berg en de Col de
Nattenhoven snel overwonnen om door te stomen naar Guttecoven en
via het Limbrichterbos de vlakke stukken richting Nieuwstad te nemen.
Bijna ongemerkt werd de grens overgestoken en na Millen kwamen we in
het voor velen onbekende gebied van de Kreis Heinsberg terecht. Lange
passages door velden en dorpjes, drukke grotere wegen oversteken,
soms slechte veldwegen die alleen maar in het midden goed berijdbaar
waren. Gelukkig geen lekke banden of andere technische problemen. Het
geluksvogeltje klapwiekte tijdens de hele rit met ons mee. En het liet zich
niet afschrikken door zijn stalen en veel grotere soortgenoten, de talloze
windmolens. Zij staan niet voor niets op de plateaus rondom de plaats
Windhausen. Door het vele keren en draaien waan je jezelf een
windmolen. Het grote verschil is echter dat wij geen energie opslaan,
maar er steeds meer verliezen. Daarom ben je blij als na ongeveer 50 km
het terras van Pizzeria Il Genio in zicht komt. het eerste stuk van Bens
zwaardere route zit erop. Koffie, cola en de hapjes uit de achterzak
dienen om de eigen accu op te laden. Dat is ook wel nodig want de
terugweg zal ook nog zo’n 50 km vergen, naast wat klimwerk en de wind
pal op het stuur. Ben kiest dan ook voor de enigszins beschutte vallei van
de Worm, maar dat is ook niet altijd een voordeel. Fietsen tegen de
stroom in betekent vals plat omhoog. Komende uit een beschut stuk voel
je de wind des te meer en de plaats Zweibrüggen dekt ook niet de
lading. De veel meer dan “Zwei” bruggen over de rivier dwingen je tot
veel afremmen en weer optrekken. Maar waarom zoveel geweeklaag, je
rijdt hier met een fijn gezelschap door een bijzonder mooi landschap en
dat doet je alle ongemakken vergeten. Ook het ellenlange stuk langs de
Rothenbach tot in Etzenrade is van hetzelfde natuurschone gehalte. En
als je dan vlak naast je een zweefvliegtuig ziet landen, lijk je zelf ook
enigszins te zweven. Maar weer terug in ons eigen landje sta je weer
direct met twee wielen op de grond. De varkensruggen ontwijkend aan
het begin van enkele holle wegen dwingen je om even wat kleiner te
schakelen, want o.a. Merkelbeek en Doenrade liggen een stuk hoger dan

 

 

het zweefvliegveld. Horen deze stijgingen ook bij het aangekondigde
zwaardere parcours van Ben ? Dan heeft hij niet te veel gezegd. De
afdaling naar Oirsbeek is dan een weldaad en als het laatste klimmetje
voorbij terborg achter de rug is kunne we ons opmaken voor de finale.
Voor de een, Wim, is dat nog de klim van Hobbelraden voor de ander de
weg naar huis en voor een vrij grote groep nog een afzakkertje bij de
Dikke Stein. Ben en Giel mogen ook hier voorop gaan. Iedereen bedankt
voor alle werk tijdens de rit en vooral ook het collegiale samenzijn. Wij
kijken al weer uit naar de volgende keer.
 

 

Maak een Gratis Website met JouwWeb