Maasbracht, hoe sterk kun je zijn?

De maandag begint een topper te worden voor onze wielerclub. Weer 11 fietsen die aan het vertrek stonden. Allemaal op gladde bandjes, behalve Wim, die nog wat extra weerstand wil hebben om over enige tijd te vliegen ? Dat betekent nu soms bikkelen om aan te haken en zeker als Hub en Chris resoluut de kop nemen. Van welke kant de wind ook komt, zij blijven doorbeuken. Wat waren zij weer sterk vandaag met windkracht 4 en 5. Nu heeft Hub gevraagd om hem niet teveel op te hemelen en dat zullen we dan maar respecteren. Daarbij moet je dat hemelen niet te letterlijk nemen, want dat zou een groot verlies betekenen. Dus, maar snel terug naar de werkelijkheid. Wie mochten in hun slipstream aanhaken ? Erna, Pe, Sjaar, Gene, Piet J, Mart, Piet C, de jarige Ruud en Wim.  “Maasbracht“ was het thema van de rit. Dat is in gewone omstandig- heden en voor de meesten van ons een ritje van 25 tot 30 km. Maar je kunt je “Hub Hub “ ook zo instellen dat er 55 km. op de teller staan. Nog een voorbeeld ? Elsloo - Veerpont Berg/Meeswijk is ongeveer 10 kilometer, maar voor “ Hub Hub “ bijna 17 km. Begrijpelijk dat iedereen zijn ogen uitkeek op een aantal nieuwe stukken. Natuurlijk ook de bekende routes via Autowegbrug en langs de Maas achter Leut. Gene had ons inmiddels verlaten en reed zijn eigen tempo en route. In Leut werd gebruik gemaakt van het klinkerpad i.p.v. de dokkerende kinderkoppen. Dat is meer iets voor de liefhebbers  van Parijs-Roubaix. Gebruik maken van de hoog gelegen fietspaden betekende dat de wind van alle kanten de groep geselde. Stuur stevig vasthouden en goed letten op het gedrag van je voorgangers. In de dorpen even op adem komen en beschutting zoeken tussen de huizen, maar dat duurt niet lang, want vandaag is “ Hub Hub “ vooral ingesteld op open buitenwegen. Even een korte adempauze als Pe lek rijdt, maar omdat vele handen snel werk doen zijn we weer gauw op weg. Dilsen, Neeroeteren, Wurfeld, Kinrooi en Kessenich worden verkend en hier blijkt weer eens hoe automobilisten en fietsers met elkaar omgaan. Zelfs op hoofdwegen krijgen wij voorrang.

Inmiddels naderen we Thorn en nemen de kortste weg over het terrein van het Zorgcentrum en even verder allemaal netjes om de rotonde heen, terwijl het geen probleem zou zijn om af te snijden. Langzamerhand nadert de “ klim “ over de Maasbrug Wessem om eindelijk af te dalen naar ’t Wiel in Maasbracht. En dat om precies half een en na 55 km. Ruud trakteerde voor zijn verjaardag op de 15de. Proficiat en bedankt, Ruud. Het LVK en het overlijden van Piet Keizer werden nog eens onder de loep genomen. Het eerste kenmerkte zich door een weinig vernieuwend karakter en bij Piet kwam zijn beroemde schaar ter sprake. Ondanks het zonnetje bleef het door de wind koud aanvoelen, maar het hoge aanvangstempo deed onze lichaamstemperatuur al snel stijgen. Niet alle benen waren na de pauze al weer klaar om zich in te spannen, en daarom vielen er hier en daar al wat gaten. Gelukkig moesten er enkele drukke wegen gedwarst worden en dan schoof de groep weer in elkaar. In Montfort en even later Echt hing een speciale geur, die van prei. Ondanks dat de velden afgedekt waren blies de wind zijn geur    in onze neus. Een extra handicap als je niet van deze groente houdt. De witte afdekplastic werd zo door de wind gegeseld dat de velden leken op de witte golven van de zee. Door het IJzerenbos in Susteren slingerden we naar de oude Rijksweg naar Nieuwstad. Daar nam “ Hub Hub “ afscheid en zochten de anderen via Limbricht en Einighausen de weg richting Urmond, Stein en Elsloo. Typisch dat wij zo geïndoctrineerd waren dat ook zonder “Hub Hub“ de kleinste binnendoorweggetjes gezocht werden. In groepjes werden de laatste kilometers afgelegd. Chris verliet ons bij het Steinerbos. Een mooie maar zware rit kon bijgeschreven worden. In getallen betekent dat: 93 km—24 km gemiddeld—423 hm.