Hoesselt, een mistig ritje

Waarom er vandaag een record aantal fietsers aan de kerk verzameld waren zal een raadsel blijven. Was het “het Volta en Vlaanderen-effect”? Gaf dit een extra boost om ook op de fiets te stappen? Aan het weer zal het zeker niet gelegen hebben, want de grijze deken die over het landschap gedrapeerd lag nodigde niet uit om de fiets uit de garage te halen. Je kon beter het kleurrijke beddek nog eens over je neus trekken en achter moeders gebreide broek nog even lekker wegdromen. Maar toch trotseerden 12 fietsers de mist en kou om achter Hub (dit dadelijk even corrigeren) richting Hoeselt te rijden. Vandaag zaten er enkele echte kerels bij die zonder handschoenen stevig het stuur omklemden, maar het  toch moesten afleggen tegen Ruud, die in korte broek verscheen en het klaarspeelde om dezelfde kleur benen te behouden. Niks geen “blauw van de kou benen“. Hooguit wat donkere spetters asfalt of modder. Naast Hub en Ruud maakten Erna, Lei, Henk, Mart, Pé, Chris, Hub D, Frans P, Piet C en Wim deel uit van het eerder genoemde 12-tal. Vandaag geen constante koppositie voor Hub, maar hij deelde vanuit de tweede of derde rij wel de lakens uit. Anders gezegd, hij TomTomde de twee voorsten precies over de wegen die hij in zijn hoofd had richting Hoeselt. Dat waren veelal de blauwe knooppunten, waarbij nummer 81 de boventoon voerde. En met wisselende duo’s voorop werd er zodoende heel sociaal gereden. Nochtans begon de rit erg rommelig, maar dat lag niet aan ons, ofschoon…….. De Carnavalsstoet van Kotem en zijn Belgische en Nederlandse deelnemers hadden de wegen in het dorp veranderd in één grote afvalberg, vooral rondom het café van Jetje. Als je niet voldoende tempo maakte bleven je banden plakken aan de rondgestrooide en geplette toffees. Met man en macht werd gewerkt om de troep te verwijderen. Vóór een van de huizen was een vrouw met een schoffel bezig om haar stoep plakvrij te maken. De carnavalswagens stonden overal door het dorp verspreid langs de weg, verlaten en stil. Zeker weten dat de gebruikers ervan wel nog achter moeders gebreide broek lagen. Het klimmetje naar de dijk langs de Maas was afgezet met een rood-wit lint. Deze Moerdijk werd voorzien van een nieuwe laag asfalt en dat op zijn Belgisch. De rechterkant was klaar en de linker werd er tegenaan geplakt. Niet ieder van ons had dat in de gaten met als gevolg dat er nu enkele 23 en 25 mm bandenafdrukken instaan. Ook zo kun je je stempel op deze route drukken. Bij Uikhoven lieten we de asfalteerders achter ons en zochten we de wegen langs het Kanaal, achter de Papierfabriek en de brug over bij Gellik. Daar reden we in een goed tempo over de betonplaten en door de mist in de hoop dat er achter elk klimmetje eindelijk het zonnetje tevoorschijn zou komen. Maar dat was ijdele hoop. Zelfs het imposante complex van Alden Biesen dook ineens voor ons op. Je kon het niet zien, maar wel voelen, want het lag aan het eind van de langste klim van de dag. Na de lange afdaling lag Hoeselt voor het grijpen, maar zoals gewend de laatste tijd wordt de koffie pas geserveerd na dik 50 km. Dat betekent dat na het bordje Hoeselt, eerst nog het bordje Tongeren aangedaan wordt en dan pas opnieuw Hoeselt. Vóór de koffie nog even iets wat de schrijver onderweg opmerkte. Het nietige stroompje, de Wermbeek, was ook werm, want er hing wat damp overheen, of was het ook hier nog steeds de laaghangende mist? Koffie werd gedronken in de bekende lunchroom aan de doorgaande weg. Wat opviel was het feit dat er veel in koppeltjes gepraat werd, ofschoon het niet de fietskoppels waren. Wat algemene zaken waren de ingelaste vrijdagmorgen- en de woensdagavondrit. Beiden vanaf de kerk. Ook de fietsverkoop en de gemiddelde prijzen ervan gingen over de tafel. Na een half uur moesten onze eigen racekarretjes weer bemand worden en hun weg naar huis terugvinden. Dat gebeurde nog steeds in een ietwat mistig decor en zeker in het begin met rillingen over het lijf. De twee meesters nestelden zich op kop en stonden die tot in Elsloo ook niet meer af. Ook dat was sociaal rijden. Vóór de pauze verschillende kartrekkers, erna de club lekker op sleeptouw nemen. Al slingerend door Bilzen voelden we dat de temperatuur wat aangenamer werd en het zonnetje haar eerste stralen voorzichtig door de nevel priemde. Dat leverde direct wat meer gepraat op en de lange afdaling naar Zutendaal voelde ineens niet meer koud aan, ook al loopt die langs de rand van het bos. Even opletten voor wat waterplassen en dan via Albertkanaal en de bossen van Zutendaal richting Opgrimbie. Boorsem Centrum lieten we maar rechts liggen, want we wilden het laatste opschoonkarwei niet verstoren. Wat ons restte van de stoet in Kotem waren nog enkele wagens die in het bleke zonnetje er een stuk vriendelijker uitzagen. Als dat ook voor fietsers geldt, dan kunnen we de komende mooie dagen nog veel van elkaar genieten. Ook vandaag al na 82 km, 400 hm en 23.5 gemiddeld. Woensdag weer een mooi aantal ? 

Route https://connect.garmin.com/modern/activity/1656375863