29-02-2016: Beuken tegen de wind naar Stamproy

Maandagritje. Soms ben je geneigd om, naar gelang de omstandigheden, de naam van een dorp of stad te veranderen. Zo ook vandaag. Toen Hub vertelde om naar Stramproy te gaan wisten wij dat het met een felle NO-wind op kop een zware aanloop zou worden. Ondanks zijn belofte om zoveel als mogelijk de bossen op te zoeken, boden deze weinig beschutting. Wij zullen toch nog even op het bladerdek moeten wachten. Daarbij worden de talloze bospercelen met elkaar verbonden door open stukken waar de wind veel sterker is dan een nietig groepje fietsers. Overigens, dat groepje bestond uit Hub, Chris, Pe, Jo, Ruud en Wim. Jo hield ons gezelschap tot Opitter en draaide toen rechtsaf om via Maaseik zijn warme zetel op te zoeken. Met Hub en Pe voorop werd het een soort “Stille Omgang”. Er werd meer gedacht dan gesproken. Ook dat laatste vraagt energie en dat kun je in deze omstandigheden beter sparen. Wat opviel was het feit dat we onderweg maar twee plaatsnaambordjes zijn tegengekomen: Maasmechelen en Kinrooi. Dat zegt iets over het landelijke parcours of over de geestestoestand van de schrijver. Wat wel opviel was de naam van een Belgische frituur: “Het Volle Bekske”. Jammer dat dit te ver weg is, anders zou je daar je vrijdagse friet gaan halen. (Echte Hollander !) Na 54 km. belandden we in het enige cafe dat open was. Je moet er niet aan denken dat dit ook nog gesloten is en je terug moet richting Thorn voor een warme kop koffie. Hier pas werd de “Stille Omgang” doorbroken en kwam o.a. de onderwijsopleiding, het aantal te maken uren van deze mensen en de rit van zaterdag ter sprake. Dit laatste n.a.v. een artikel in de krant over het plaatsje Rotengrath en een monument ter nagedachtenis van gevallenen in WO2. De pauze werd niet al te lang genoten, want Ruud had nog verplichtingen bij zijn baas. Stiekem hoopte ieder voor zich om nu te genieten van de NO-rugwind, maar dat was zeker het eerste halfuur ijdele hoop. Tot aan Thorn bleef hij op het stuur beuken om dan pas het achterspatbord op te zoeken. Dat was in de buurt van De Sjeiven Dorpel. Langs de Maas peddelend bereikten we Maaseik, staken de brug over en namen even verder afscheid van Hub, die via Susteren huiswaarts ging. Een welgemeend “Dankjewel” stopten we nog in zijn achterzak. Ruud nam zijn taak naast Pe over en voerde direct het tempo op, maar niemand klampte aan. Dus maar weer temporiseren en nogmaals proberen. Tevergeefs, niemand hapte toe en een enkeling hapte zelfs naar adem. Hier geen naam noemen, maar Chris en Pe waren het niet. Inmiddels werd de rotonde naar de haven in Stein bereikt en boog Chris af naar Geleen. De laatste drie reden gezamenlijk door en hun wegen scheidden pas bij de Michiel de Ruyterstraat. Wat leverde het stampen heen en terug naar Stramproy/Stamproy nu op? Totaal 96 km, 409hm, 25km. gemiddeld. Al met al beslist een “ Vol Bekske”.