26 nov, Gitstappermolen

Na enkele dagen waarop het stevig waaide zou dat vandaag minder worden. Weliswaar met zo'n graad of zes aan de frisse kant, maar dat werd niet zo ervaren omdat er inderdaad bijna geen wind waaide. Aan de start waren van groep 1 Gerard en Toos en van groep 2 Hub, Erna, Sjra, Ruud, Lei, Mart en Chris T. Als pauzeplek had Hub vandaag de Gitsappermolen nabij Vlodrop gekozen en als de klok van de kerk 10 slaat, dan klikken wij praktisch automatisch de schoenen in de pedalen en beginnen te trappen. De overweg in de Stationsstraat in Beek steken we over en meteen links langs het station van Beek en langs de Makado bereiken we de Prins Mauritslaan. De Makado wordt flink uitgebreid en de bouw vordert gestaag. Onlangs is fase 1, de nieuwe Albert Heijn met de bovenliggende parkeergarage al geopend. De volgende fase zal in het voorjaar van 2017 worden opgeleverd waarna verschillende nieuwe winkels in gebruik worden genomen. Wij hebben geen tijd om te winkelen, wij moeten verder fietsen. Langs zwembad de Haamen en door Neerbeek, de brug over de autoweg en langs het voormalig ziekenhuis van Geleen rijden we naar Sweijkhuizen. Het eerste gedeelte van de berg is voor ons genoeg en voor de kerk gaan we naar links en klimmen langs de Danikerbos verder omhoog en rijden naar Puth. Bij de kerk naar links en langs het opgeheven voetbalveld van Puther Boys gaan we verder naar de Windraak. Het voetbalveld ligt er desolaat bij. Waar eerst een vlakke groene grasmat lag met mooie witte doelen, zien we nu verdord gras inclusief onkruid een halve meter hoog staan en scheefgezakte doelpalen met afbladderende verf. Jammer dat een voetbalclub moet ophouden te bestaan door te weinig leden en dat een fusie met clubs uit de naburige dorpen dan de oplossing is.
Even verder komen we twee vogelaars tegen, die gewapend met grote verrekijkers op een statief hopen om bijzonder exemplaren van onze vliegende vrienden te spotten. Wij vliegen ook met een vaart voorbij, maar voor ons hebben ze vreemdgenoeg geen enkele belangstelling. De Rijksweg in Windraak over en door de velden richting Doenrade. Hier op de veldwegen is goed te merken dat het de laatste tijd flink heeft geregend, getuige de vele plassen en modderige gedeeltes. Even een stuk over de grote weg en vervolgens links en steken daar de grens over om in Hillesberg te geraken. Via Wehr en Tuddern gaan we verder richting Nieuwstadt. Het valt op dat er veel Duitse wandelaars onderweg zijn en het valt ook op dat tegemoet komende auto's op de smalle veldwegen in de berm sturen, stoppen en netjes plaats voor ons maken, zodat wij vrij baan hebben om door te fietsen. Sehr freundlich, danke schon. Dat is in ons land vaak anders, dan wordt niet eens vaart geminderd laat staan voldoende plaats gemaakt. We blijven zo'n beetje de Rodebach volgen en steken bij Nieuwstadt de Nederlandse grens over om even verder weer Duitsland in te duiken. Dat duurt maar even want in Konigsbosch zijn we weer in ons eigen land en via Maria Hoop, Putbroek en toch weer een stukje Duitsland, geraken we in Posterholt en slaan vervolgens de weg naar Vlodrop in. Door Vlodrop, over de Roer en even verder slaan we rechtsaf om door Etsberg tenslotte bij de Gitsappermolen te geraken. Binnen is het lekker warm en vlug hebben we een grote tafel met genoeg stoelen gevonden en onze bestelling geplaatst. Zoals gebruikelijk krijgen we koffie en cola en de handen gaan al vlug naar de achterzakken van het wielershirt om de meegebrachte etenswaar te voorschijn te halen. Dat smaakt goed na twee uur fietsen. We zitten maar net en daar komen Toos en Gerard aangereden. Zij hadden, zonder dat wij het wisten, dezelfde pauzeplaats gekozen. Even plaatsmaken aan de tafel, twee stoelen erbij en hoe meer zielen hoe meer vreugd nietwaar ? De gesprekken worden hervat en het naderende pensioen van Sjra was natuurlijk onderwerp van gesprek. Koken wordt misschien wel een van zijn nieuwe hobby's. Hij heeft zelfs al een kookboek gekregen om de hobby goed te kunnen oppakken. Koken hadden verschillende mensen aan tafel nog nooit gedaan en anderen deden het vaker. De Touroverwinning van Jan Janssen uit 1968 werd besproken en de vraag rees wanneer hij ook alweer wereldkampioen werd (opgezocht dat was 1964). Met respect werd nog de snelheid vermeld die enkele oud-profs op hogere leeftijd konden rijden. Wij zijn ook snel, maar dan met betalen en de weg terug moet worden ingezet. Toos en Gerard blijven nog even zitten en wij stappen weer op de fiets. Nog even zwaaien en we rijden terug naar Vlodrop om via Paarlo in St. Odilienberg uit te komen. Daar slaan we de weg in naar Linne en over Brachterbeek rijden we richting Maasbracht. Eerst nog even een hindernis nemen. Er stonden wel borden dat de weg was afgesloten, maar daar hadden we geen boodschap aan, met als gevolg dat we over een opgebroken weg moesten rijden. Gelukkig maar een kort stukje en door Maasbracht, Berkelaar en langs Michel Oprey kwamen we in Echt. De rotondes bij de op- en afritten van de autoweg over en via een parkeerplaats konden we de weg nemen, langs Begrafenisonderneming Peusen door naar Ophoven en Dieteren. De grote weg Roosteren-Susteren over en verder ging het door Baakhoven en langs de autoweg naar Holtum. De drukte op de autoweg blijft maar toenemen en er komt geen eind aan de stroom auto's die van noord naar zuid en vise versa de A2 gebruiken. Wat een verschil met pakweg 35 jaar geleden, (ja, we worden ouder), dat je het gevoel had dat je praktisch alleen op de autoweg reed. Langs de Nedcar en door het Limbrichterbos vervolgden we onze route en bij de grote weg Born-Sittard nam Hub afscheid om over Sittard richting huis te rijden. Hub bedankt voor weer een mooie rit en het gidsen over altijd weer verrassende achterafweggetjes.
De rest rechtdoor naar Guttecoven. Door Guttecoven rijdend dacht je dat het carnavalstijd was in plaats van Sinterklaastijd. Diverse straten waren versierd in carnavalskleuren met slingers en mutsen. Even verder kwamen we erachter wat hiervoor de rede was. De plaatselijke carnavalsvereniging "de Tuurhouters" bestaan 6x11 jaar en hadden flink uitgepakt. Een feesttent was gebouwd en alles was kleurrijk opgetooid en dit weekend wordt dit jubileum drie dagen lang uitbundig gevierd. Wij vieren niet mee want er moet verder gefietst worden en rijden door naar Graetheide. Daar zijn we getuige van de inkomst van St. Nicolaas. Een platte wagen met daarop de harmonie die vrolijke sinterklaasliedjes speelt en daarachter in een koets St. Nicolaas met zijn Pieten. Het ziet er heel leuk uit, maar ook hier nemen wij niet aan deel want de weg moet vervolgd worden richting Berg aan de Maas. Er wordt nog druk aan de brug over het kanaal aldaar gewerkt en de werkzaamheden zullen pas medio 2017 gereed zijn. Een hele klus die al een hele tijd voor overlast zorgt, en nog zal zorgen, voor de bewoners van Berg. Verder gaan we over de Molenweg door Urmond en richting Stein. Eerst natuurlijk iedereen een prettig weekend gewenst en tot maandag roepend slaat Chris linksaf om via de Macintosh en langs Chemelot huiswaarst te rijden. De overige rijders gaan rechtdoor en via Stein zoekt eenieder zijn weg naar huis.
Na 110 km zet ik de fietscomputer uit en zie dat we met een gemiddelde van 24,7 km per uur 301 hoogtemeters hebben overwonnen.