24-09-2016: Gemmenich, kort en ontspannen

Wat doe je als groep wanneer je iemand bij je hebt die na een aanrijding in het buitenland met diverse kneuzingen na een maand voor de eerste keer weer met de groep meefietst ? En als daarbij een kersverse opa, minder dan een dag van zijn eerste kleinkind, zich ook nog aansluit? Dan mag je best even compassie hebben en de geplande route wel rijden , maar via de kortste weg en zonder te streven naar een hoog gemiddelde. Dan zijn relaxt, genieten, saamhorigheid de sleutelwoorden. Dat is in het kort het verhaal van deze 24ste september. En dan is het voor niemand een probleem om de rit even te onderbreken en een beetje cultuur te snuiven. Nu genoeg in raadsels gesproken. Dus op de fiets gestapt en op weg. Om precies tien uur vertrok een grote groep gezamenlijk vanaf de kerk richting Beek. Halverwege de Stationsstraat splitste die zich. Ben, Jan en hun volgelingen op weg naar Ubach-Palenberg en Hub, Erna, Lei, Chris, Joep, Sjraar en Wim naar Gemmenich. Startend in Nederland, halverwege Duitsland binnenvallend via Orsbach en terug naar huis door België via o.a. Sippenaeken mag deze rit ook bestempeld worden als Drielandentocht. Omdat de pauzeplek in Gemmenich verscholen ligt achter de Vaalserberg is het duidelijk dat er eerst wat hoogtemeters overwonnen moeten worden, alvorens van koffie en cola genoten mag worden. Om de benen te laten wennen aan de stijgingen rondom ons Zuidelijkste punt werden wat kleinere hoogtes in Hulsberg, Craubeek, Ransdaal, Ubachsberg en Trintelen opgezocht. Bovenaan sociaal gewacht of tijdens de klim de laatste naar boven begeleid. Trintelen afdalend, bij de Drie Tantes links, om even verder rechtsop een mooi klimweggetje te nemen naar Baneheide en Bocholtzerheide. Dan komt een Belgisch stuk weg naar het Duitse Orsbach. Hier is het slalommen tussen de gaten en ongelijkmatig geasfalteerde stukken weg. Onze buren kunnen hierover absoluut niet zeggen: ”Bei uns ist alles besser”. Gelukkig verloopt de afdaling naar Lemiers gesmeerd. Daar werd even gestopt, want het beroemde Catharinakapelletje met de schilderingen van Hans Truijen was open. Van een zeer vriendelijke dame kregen we een korte rondleiding en Erna maakte er de begeleidende foto van. Een stukje cultuur tijdens onze sportieve uitstap. Het moet een keer kunnen. Langs Holset naar de etageklim van Wolfhaag om langs het oude grenskantoor naar Gemmenich af te dalen. Daar werd de pauze voornamelijk gevuld door het relaas van Sjraar over zijn ongeluk in Italië en het trotse verhaal van Joep die voor de eerste keer opa werd van een gezonde kleinzoon. Het eerste rondje werd dan ook door hem betaald. Dank je wel Joep en Job en heel veel geluk samen. Waar anders niet gestopt werd alvorens er een vijftigtal kilometers op de teller stonden mochten we nu al met 39 km aan de koffie en cola. Wat een verwennerij ! Via Sippenaeken werd Epen bereikt en konden een aantal van ons voor de eerste keer kennis maken met het prachtige en vooral veilige fietspad naar Mechelen. Als dat ook nog eens een keer langs de Wittemer Allee gelegd wordt dan is dit stuk ook een stuk veiliger. Erna, Lei en Chris loodsten ons naar Valkenburg en daar werd de laatste klim naar Ravensbosch aangevallen, of beter gezegd, rustig omhoog gefietst. Op de grens van Schimmert en Spaubeek namen Hub en Chris afscheid en dat ging met zoveel geroep gepaard dat een passerende automobilist lachend vroeg: “En, hebben jullie problemen met elkaar? “ Hij moest eens weten hoe goed het vandaag in dit groepje was gegaan. En om dat nog extra te illustreren, mag gezegd worden dat de andere vier nog even het terras van de Dikke Stein opzochten. Daar werden de 78 km, 829 hm en 23 km gem. nog met een tweetal drankjes overgoten.

erna-2.jpg   erna-1.jpg