23-07-2016: Waldfeucht, schimmig maar mooi

Voorlopig waren we in onze regio gespaard gebleven van de gevolgen van het zwoele, hete weer. Onweer en felle regenbuien, die op vele plaatsen stevig hadden huisgehouden hadden Elsloo nog niet in hun programma opgenomen. Voor vandaag, zaterdag de 23ste juli, konden ze ons echter bereiken en dat betekent dat de meeste fietsen dan liever huiswaarts keren om droog in de garage te staan. Dat wetende waren er een paar afmeldingen en besloot Hub om niet al te ver van huis te gaan en in geval van nood(-weer) via de kortste weg terug te gaan. Een aanloop via Roosteren, Maasbracht,
Montfort, richting ’t Reutje, naar Waldfeucht als pauzeplek. Omdat er veel open stukken waren konden we genieten van mooie vergezichten, maar daar stak het weer een stokje voor. De mist versluierde de horizon. Zo leek het alsof de koeltorens van de Clauscentrale in Maasbracht nog werkten en zichzelf in nevelen gehuld hadden. Zo bleef het eigenlijk de hele rit, schimmig. Ook de route kwam voor de meeste van ons schimmig over. Vooral in het Duitse middenstuk werd er door menigeen gevraagd waar we zaten. Geen enkel herkenningspunt te zien in de bosgebieden of op de wegen dwars door de velden. En dan lijken kerktorens en dorpjes allemaal op elkaar. Weten jullie waar je de volgende plaatsen moet situeren? Haren, Schondorf, Schier-waldenrath, Birgelen, Hontem, Breberen. En probeer dan maar eens deze aan elkaar te knopen. Dat kun je maar aan een persoon overlaten, Hub. Hij blijft rondkijken, herkenningspunten zoeken en inschatten of een weggetje binnendoor naar de juiste route leidt. En dat in een hoog tempo, daarbij gesteund door een aantal anderen die vandaag ook goede benen hadden. Wat zeer zeker ook vermeld moet worden is de veiligheid en gezamenlijke verantwoordelijkheid bij allerlei obstakels onderweg en het oversteken van gevaarlijke punten. Dat betekent dus een pluim voor Hub, Joep, Lei, Ruud, Sjraar, Chris en Wim. Als anderen dat niet kunnen doen , doe je het zelf maar onder het motto:” Slingers kun je het best zelf ophangen.” De pauze bij een grenscafe werd voornamelijk gevuld met de Tour de France en de Driedaagse Nijmegen. Van dat laatste waren we erg benieuwd naar de te rijden routes en de rol van de auto, begeleidend of alleen spullen brengen en halen? Overigens hadden wij vandaag te maken met een zeer vriendelijke bediening, waarmee we voor het vertrek nog even een praatje konden maken over haar paarden in de naastgelegen wei. Bij de hitte van de laatste dagen werden ze uit de wei gehaald en in de stal gezet, beschermd tegen de verzengende zon. Voor ons begon deze zich ook steeds meer te laten zien, maar ze geselde ons dit maal niet. Op de terugweg wilde Hub door het wildpark van de Gangelter Heide rijden, maar een Highland moeder en haar jong weigerden ons door te laten. Denk nu niet dat we allemaal schij….. waren, want wie zou het wel gedurfd hebben? Bekijk maar eens de bijgevoegde foto (’s).
In Etzenrade reden we weer ons landje binnen en via mooie binnenweggetjes door Jabeek en een lange klim naar Bingelrade werd Oirsbeek bereikt. Hier namen we onder dankzegging voor de mooie route afscheid van Hub en vervolgden via Schinnen en Terborg de weg naar Spaubeek. Lei mocht hier in zijn geboortedorp op kop rijden. Chris konden we verleiden om nog een ommetje naar Neerbeek te maken. Joep verliet ons aan het sportcomplex van Beek, Ruud was de volgende “afhaker” en de andere drie fietsten om de Makado heen naar Elsloo. Sjraar en Lei zochten nog even de Dikke Stein op en Wim een verfrissende douche. Zo kwam er een einde aan deze mooie rit, zonder de bovengenoemde weerperikelen. Hopelijk zijn deze Goden ons maandag ook goed gezind als we de route Val Dieu gaan doen. Voor vandaag waren het 95 km, 302 hm en 25 km als gemiddelde.   

Waldfeucht-2.jpg