21-05-2016: Banneux via St. Jose

Vanmorgen een uur eerder aan de start om de aangekondigde rit naar Banneux te rijden. Hoe hoog zal de opkomst vandaag zijn om eens een langere rit te rijden ? Het viel niet tegen, want er kwamen 8 rijders opdagen. Hub, Henk, Mart, Ruud, Sjra, Wil, Ger en Chris T.

De kledingkeuze was divers. Het beloofde een mooie dag te worden dus allemaal in korte broek, maar sommige hadden, omdat er een stevige wind stond, de mouwstukken en een windvanger aan. Om negen uur vertrokken we om de gebruikelijke weg, via Geverik, Ulestraten, Meerssen, Amby, Gronsveld, Rijckholt en Mesch, de grens naar Belgie over te steken. Onderweg werden we ingehaald door Harry, oud-lid en voorzitter van onze Tourclub, die meteen de kop overnam en een geanimeerd gesprek begon met onze routeleider Hub. Toen hij hoorde dat we naar Banneux gingen besloot hij spontaan met ons mee te rijden. 

Omdat vandaag Limburgs Mooiste werd gereden, was de verwachting dat het erg druk zou zijn op onze gebruikelijke route. Tot onze verbazing hadden we tot aan de grens nog geen enkele rijder met een nummerschildje aan de fiets gezien. Alleen Mart meende er een gezien te hebben, maar dat was de anderen ontgaan. Echter op het smalle pad richting Voeren kwamen ons hele groepen Limburgs Mooiste-rijders tegemoet. Bij de rood-witte tonnen was het even dringen, maar verstandig als we zijn, lieten we de ons tegemoet komende fietsers voorgaan. In Voeren was het met de drukte gedaan en hebben we geen toerfietser meer gezien tot later op de dag. Over Warsage reden we naar Neufchateau om daar de afdaling te nemen naar de grote weg naar Val Dieu, deze over te steken en de klim Bois de Mauhin in te zetten, door naar Charneux via een voor velen niet bekende weg, en vervolgens de steeds meer stijgende weg te nemen richting Herve. Even over de grote weg en afslaan naar het plaatsje Jose. Een aparte naam voor een dorp. Een vroegere vader moet veel van zijn dochter hebben gehouden om zijn woonplaats naar haar (Jose) te noemen. Verder reden we over Wegmont om in Nessonvaux te komen. Ondertussen hadden Mart, Ruud en Sjra aangegeven dat voor hun de volledige rit te uitdagend was en hadden besloten eerder af te buigen en een kortere route huiswaarts te rijden. Als ze over een tijdje wat meer kilometers in de benen hebben, ben ik ervan overtuigd dat ze een volgende langere rit makkelijk aan kunnen. Inhoud hebben ze genoeg.   

In Nessonvaux was het erg druk met collega-fietsers. Wat bleek, er was in de omgeving een tourtocht georganiseerd en de klim naar Banneux was in het parcours opgenomen. Ieder reed in zijn eigen tempo de lange klim omhoog. Boven even wachten op elkaar en gezamenlijk reden we naar de kaarsjes in Banneux. Hier werden een of meerdere kaarsjes aangestoken en ieder stond met zijn eigen gedachten een klein ogenblik stil bij zijn dierbaren. De bidons werden vervolgens gevuld met water uit de bron, dat echter niet geschikt is voor consumptie volgens een daar aanwezig bordje. "Zal wel water zijn dat vanaf die camping in de Ardennen komt, waar onlangs het Noro-virus is opgedoken" wist Wil te melden. Op de gebruikelijke pauzeplaats werd koffie en cola genuttigd en enkelen konden de verleiding niet weerstaan om een stuk "Tarte au riz" te bestellen. Dat waren flinke stukken rijstevlaai, die er goed ingingen, net als de meegebrachte bammetjes. Naast de vlaai kwam ook de dreigende degradatie van FC Twente ter tafel, alsmede de discipline van bijvoorbeeld rugbyspelers, handballers en hockeyers ten opzichte van voetballers wat betreft scheidsrechterlijke beslissingen. Gesproken werd ook over de bergrit (Sella in de Dolomieten) van vandaag in de Giro en of Kruijswijk kon standhouden. (De sensationele prestatie van Kruijswijk was toen uiteraard nog niet bekend.)

Hub had enkele bergen rit ook al eens bedwongen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Volgens hem een uitdagende maar prachtige rit, waarbij je volop kon genieten van de mooie bergen en dalen. Een ander merkte op dat je om mooie bergritten te maken niet naar de Dolomieten of de Alpen hoeft te gaan, ook in de Vogezen zijn prachtige klimtochten te maken. Ook het uitstapje naar de Grossglockner kwam even ter sprake, waarbij werd opgemerkt dat het een pittige klim is, die je vooral in je eigen tempo moet rijden en dat er vaak veel verkeer, vooral motoren, is te verwachten.

Wij beperken ons vandaag tot de heuvels in deze omgeving en stappen weer op de fiets om de afdaling naar Gomze te nemen. Harry had voorgesteld om zijn route naar huis te rijden, waarmee werd ingestemd. Over Trooz reden we verder naar Fleron, waarbij we ondertussen een lange klim moesten slechten. Verder om over Liery, Queue de Bois, Xhavee, Sarolay in Vise te geraken. Een mooie route, maar naar mijn smaak te druk, en we moesten vaak achter elkaar rijden. Achter ons rijdende auto's, die niet konden inhalen omdat de weg te smal en te onoverzichtelijk is en conflicten met toeterende automobilisten kwamen dan ook enkele malen voor. Door Vise en verder om over Withuis weer in Nederland te komen. Hier werd het gebruikelijke traject naar huis gevolgd via Rijcholt, Gronsveld en Maastricht, waarbij nog even de snelheid flink werd opgevoerd. In Maastricht kwamen we de rijders van Limburgs Mooiste weer tegen. Veel fietsers waren de uitdaging aangegaan om eens de Limburgse heuveltjes te bedwingen en het was opvallend dat er veel dames deelnamen. Rijders in alle maten, ook met goed gevulde torso's. Maar ze doen het toch maar, alle bewondering. Beter lekker zelf sportief bezig zijn dan passief sporten voor de televisie. 

Nog even de laatste klim omhoog van Meerssen naar Ulestraten, waarbij Ger en Wil het niet konden laten om dit in een pittig tempo te doen. De rest deed het wat rustiger aan en werden boven opgewacht door het snelle duo. Achter langs het vliegveld verder, waar Hub, Wil en Chris rechtsaf sloegen om via Kelmond, Genhout en Spaubeek huiswaarts te rijden. De overigen reden over Geverik en Beek naar huis. Iedereen was tijdig thuis om op de televisie de ontknoping van deze, voor het Nederlandse wielrennen gedenkwaardige rit in de Giro mee te beleven. Wat een prestatie van Kruijswijk, waarbij hij de rose leiderstrui overnam en en-passant Nibali en Valverde een gevoelig tijdsverlies aan de broek smeerde. 

Ons tijdsverlies bedroeg een kleine vijf en een half uur, waarin we 126 km hebben gereden met een gemiddelde van 24,2 km per uur en ondertussen ook nog bijna 1200 hoogtemeters hebben geklommen.

IMG_2470.jpg   IMG_2471.jpg