18-04-2016: Maasbracht

Maandag. Vandaag heeft de wielerclub zich weer eens van haar meest sociale kant laten zien. Waar anders twee groepen, B en C, zich aan de kerk verzamelen, stond Jan Odekerken tevergeefs uit te kijken naar zijn medefietsers. Maar niemand kwam hem vandaag gezelschap houden. Daarom werd hij direct gevraagd om met de andere groep mee te rijden. Maasbracht zou de pauzeplek worden. Maar anders dan hij gewend was, rechtstreeks er naar toe, ging de route van Hub via een grote boog over Belgische wegen naar de koffie. Het tempo lag natuurlijk ook een stuk hoger, maar dat weerhield hem niet om naast Hub kopwerk te doen. En dat met beduidend minder kilometers in de benen dan vorig jaar om deze tijd. Pas 800 km. tegenover ruim 3000 km. vorig jaar. Maar hij liet zich niet kennen en leidde ons over de autowegbrug een flink stuk verder langs de Maasoevers. Achter de kopmannen fietsten, meestal gezellig keuvelend, Erna, Pe, Chris, Kees, Lei en Wim. Toen Jan ons ook wat kopwerk gunde werden om beurten, naast Hub, de kilometers op de tellertjes aaneen geregen. En dat in een prachtige omgeving. Verstilde dorpen als Leut, Meeswijk en Stokkem waren deze morgen nog slapende. De oude Maasarmen, omzoomd door voorzichtig ontspruitend groen, lagen als grote blinkende spiegels langs onze route. Waar de bomen uit elkaar weken, kon je een lichte rimpeling van het wateroppervlak zien. De bossen rondom Neeroeteren lieten ons ook geloven dat de wind vandaag vrijaf had, maar eenmaal daarbuiten liet hij zich van de meest koude kant zien. En de brede wegen rondom Thorn, Wessem en Maasbracht gaven ook geen beschutting. Gelukkig kwam het zonnetje er steeds meer door. Overigens viel het op dat onze Belgische buren een dubbel beleid voeren v.w.b. het plaatsen van borden. Automobilisten zoeken soms tevergeefs naar plaatsnaamborden of richtingaanduidingen. Maar de fietsers komen ogen tekort om de blauwe routeborden te bekijken. Bij elk zijweggetje staat een knooppuntenbord, al loopt de route soms kilometers rechtdoor. Of zijn ze jaren geleden geplaatst toen Tom Tom nog niet zo in zwang was? Ook zijn onze buren keien in het verzinnen van straatnamen. Met plezier fiets je door het Kleeskensveld en de weg ernaar toe heet Klaaskensmolenweg. Wij zijn wat korter van stof: Catsop en Het Einde. Na deze korte overdenking nemen we het fietsverslag weer op maar pauzeren eerst in Maasbracht, bij ’t Wiel. Ook daar werd er geanimeerd verder gepraat over allerlei belangrijke en minder aansprekende zaken. Hub verklapte al zijn volgende ritten. A.s. zaterdag bloesemrit Borgloon en een week later een lange tocht Eupen, inclusief de twee stuwmeren. Reken op meer dan 130 km. Natuurlijk de saaie Amstel Gold Race en de mechanische doping in de vorm van een minimotortje van 5 cm. Pe zou nog graag eens de Halembay doen van de steile kant. Hij lijkt gefascineerd door zulke puisten. Oude Huls en Dode Man heeft hij al op zijn kont/konto staan. Overigens, de drankjes bij de koffie houden we nog tegoed. Dat wordt de volgende keer dubbel, zo is ons beloofd. Dat wordt dan slingerend terug. Goed voor het aantal kilometers. Die werden op de terugweg ook nog verder uitgebreid, want achterlangs Stevensweert, Ohe en Laak, Roosteren, Buchten, Born en Graetheide is ook niet de kortste route terug. Maar als dat in een tempo gaat dat iedereen goed aankan dan rij je met plezier wat “achterommetjes”. In de buurt van het vroegere cafe van Anna van de Musch draaide Hub richting Brunssum en zetten de anderen koers richting eigen huis. Een mooie en sociale rit mocht bijgeschreven worden. Voor iedereen en vooral voor onze “gastrijder” Jan een groot compliment. Noteer maar 90 km,  24.5 gemiddeld en 213 hoogtemeters.

Maak een Gratis Website met JouwWeb