12-14 aug 2016: Driedaagse Nijmegen

Zondagmiddag 14 augustus 2016 tegen half vier probeert een groep fietsers een plekje te bemachtigen op het zonovergoten terras van De Dikke Stein in Elsloo. Na een rit, die ’s morgens om half negen begon in Nijmegen, hadden ze dit wel verdiend en wilden ze tevens een geslaagd weekend gezamenlijk afsluiten. Na een herschikking van wat stoelen en tafels vormden Hub, Tine, Harrie V, Harry G, Piet, Lei, Joep, Wil, Louwrens, Theo en Wim een kring en proostten op de gezamenlijke en zeer geslaagde fietsdriedaagse van onze TC Elsloo.

IMG_2924-1.jpg  P1060355.jpg

Henk sloot even later ook aan en deed het verhaal over zijn vrouw Tonnie. Daarover later meer. Erna kwam ook nog even langs om te informeren naar ons welbevinden. De speciaalbieren en de gewone pilsjes liet eenieder zich goed smaken en dat mocht ook wel na de lange rit die zoals genoemd om half negen begon in Nijmegen en eindigde om half vier in Elsloo. De meesten hadden hierna nog een klein stukje te gaan naar huis, maar Wil spande de kroon door met rugzak en al de berg naar Sweikhuizen nog even  te bedwingen alvorens zijn fiets eindelijk rust te gunnen. Dat was zo ongeveer het einde van de Driedaagse, maar tot aan dat moment is er best wel wat te verhalen.

Indien je als wielerclub voor al je Leden een meerdaags fietsevenement wilt organiseren dan weet je dat er een aantal valkuilen op de loer liggen. Je dient rekening te houden met een groot aantal factoren zoals niveauverschillen, lengte en zwaarte van de routes, de overnachtingsplek, pauzeplekken, wel of niet samen fietsen als er een grote groep aanmeldt, begeleiding d.m.v. een auto, hoeveel overnachtingen, het kostenplaatje voor de deelnemers en de club, kledingvoorschriften en dan nog het meest cruciale maar ook verraderlijke, het weer. En dat laatste heeft zelfs het Bestuur niet in handen. Misschien dat een kaarsje of een ronde worst daar invloed op kan hebben, maar dan moet je wel de juiste plek weten om daar invloed op te hebben.
Het duurde even voordat de eerste berichten op de site stonden of via een van de Bestuursleden tot ons kwamen. Dat riep hier en daar wat vragen op, maar uiteindelijk werd het volgende geregeld.
Het Amrath Hotel Belvoir in Nijmegen werd de plek voor twee overnachtingen en begin- en/of eindpunt van drie ritten. Omdat de groep te overzien is gaan we gezamenlijk deze drie ritten doen. Heel belangrijk voor de saamhorigheid in de Club. Er zijn routes van diverse afstanden en in goed overleg maken we de keuze voor lang of kort. De pauzeplek de eerste dag wordt Natuurpoort Nederheide in Milheeze. De lunch wordt van te voren besteld, zodat we zo weinig mogelijk tijd verliezen. Theo Jetten is gevraagd om de bagage te vervoeren. Een goede zet, heel sociaal van hem en een geruststelling bij eventuele problemen. Nu alvast een heel hartelijke dank van iedereen aan zijn adres. Theo bedankt ! Natuurlijk mochten alle mensen onderweg zien dat wij een eenheid vormden en hoe kun je dat beter uitstralen in de kleding. Vrijdag het nieuwe zwart/rode tenue, zaterdag vrije keuze en zondag het oudere blauw/wit. Als dan ook nog de vertrektijd op half negen wordt gezet en de afstand op 131 km. dan zijn de voornaamste afspraken gemaakt. De weersverwachtingen veranderden van dag tot dag, van heel warm tot onweer, regen en uiteindelijk drie dagen goed fietsweer. Toch die ronde worst en het kaarsje? Tot slot kon iedereen mee voor het aanvangsbedrag van 120 Euro zonder een eventuele bijdrage van het Bestuur.

VRIJDAG 12 AUGUSTUS.

De dag begon met de teleurstellende mededeling dat Martin wegens fysieke problemen moest afhaken en dus stonden elf fietsers in het nieuwe clubtenue klaar voor de rit naar Nijmegen. De koffer(-tjes) lagen in de auto, de fietsen gepoetst en nog voorzien van een grote of kleine beurt en enkele Garmins geladen met de verschillende routes. Wat opviel bij de Garmingebruikers was het feit dat de koprijders steeds overlegden of de juiste route gevolgd werd, anderen dat controleerden en bij een verkeerde afslag Tine steeds als achtervanger beaamde dat er een andere route had gekozen moeten worden. Omdat de routes gedownload waren kon het gebeuren dat ook hier al eens verkeerde afslagen ingeslopen waren en wij dezelfde problemen tegenkwamen. Dat was vooral op zaterdag het geval, maar toch alle complimenten voor de kopmannen. Ze slaagden er steeds in om toch weer de juiste route op te pakken. Complimenten voor Henk, Louwrens en vooral Harrie en Joep. Hub had daardoor enkele snipperdagen en kon zich ongestoord door het peloton bewegen. Ook eens lekker om dit te doen. Maar toch moet zijn naam extra vermeld worden, want hij was de enige die in deze Driedaagse een lekke band had. Dan kun je weer eens blij zijn dat Theo in de buurt was met een grote fietspomp, onze eigen ANWB. Gelukkig bleef ieder op zijn fiets zitten, dus geen “VanDijkje” of een  “Nibalitje”. Toch zul je altijd alert moeten blijven, want vaak deel je de weg met andere gebruikers en Nederlandse automobilisten staan toch anders t.o.v. fietsers dan Belgische. Het parcours dat vandaag gereden moest worden bevatte alles aan plaveisel dat er in Nederland te vinden was. Goed en slecht asfalt, klinkerfietspaden, gemarkeerde rode fietspaden, al dan niet verharde paden door bossen en velden, heuse kasseien door dorpen, veeroosters in natuurgebieden en als het even tegenzat met  de te vinden route een zandpad dat echter beter was dan de er naast gelegen soort tankbaan. Maar dat maakt juist zo’n lange route heel uitdagend en aantrekkelijk. Grofweg hielden wij de volgende richting aan: Maaseik, Thorn, Nederweert, Someren, Deurne, Milheeze-pauze, St Hubert, Beers, Groesbeek, Nijmegen. Voor de precieze route zie de Garmingegevens.

Tegen half een moest na ongeveer negentig kilometer de pauzeplek bereikt worden in Milheeze. Dat zijn afstanden die tijdens gewone ritten al bijna het einde aangeven. Een compliment voor de routeplanners en de koprijders, want exact op het geplande tijdstip draaiden we Natuurpark Nederheide op, de plek waar Henk vroeger heeft leren zwemmen. Deze keer was het echter te koud voor een duik in het natuurbad en zochten we de warmte binnen op. Daar stonden de tafels reeds gedekt en konden we aanschuiven voor een heerlijke en welverdiende lunch. Soep, bruinbrood met gerookte zalm, kroket, filet americain, hors d’oeuvre en drank naar keuze. De verloren energie was weer aangevuld en de bidons moesten ons door de laatste 45 km. heen helpen. En dat lukte wonderwel voor iedereen. Niemand kwam in moeilijkheden en dat kwam mede ook door het gelijkmatige tempo dat aangehouden werd. Daarbij had ieder de gelegenheid om van het voor velen onbekende gebied en landschap te genieten. Langzamerhand naderden we de zones die enkele weken tevoren nog bewandeld waren door duizenden Vierdaagselopers, de lange wegen rondom Cuijk en de heuvels van Groesbeek. Daarmee fietsten we ook al tegen Nijmegen aan en kregen we al een klein voorproefje van wat ons zaterdag te wachten zou staan, enkele klimmetjes. Maar dat stelde niets voor als bewoners van het Zuid-Limburgse. Toen wisten we nog niet dat we anders gingen piepen. Hotel Belvoir lag aan de rand van het centrum en bleek een ANWB Fietsservicepunt te zijn. Dat hield o.a. in dat we onze karretjes veilig in de kelder konden parkeren. De afdaling naar de kelder was met de lift, Tine pakte als enigste stoer de trap! Dat hadden ze na 131 km. ook wel verdiend. De kamerindeling werd gemaakt, een drankje gepakt en afgesproken om gezamenlijk te gaan eten in het centrum. Door het goede weer ontpopte zich Nijmegen als een gezellige stad met vele pleinen, heel wat jongeren, studenten en dagjesmensen, zoals wij. Even wat menukaarten bekijken en zoeken naar een terras voor 12 personen. Met een beetje inschikken werd dat snel gevonden. Een nieuwe proost werd uitgebracht op deze eerste dag en het verder verloop. De eenheid die we de hele dag hadden uitgestraald bleef nu achterwege, want er kwam een hele variatie van eten op tafel. Naar ieders smaak en hopende dat dit de juiste maaltijd was voor de tweede dag. Na een tweede rondje en hier en daar nog een toetje, besloten we om de buurt nog even te verkennen. Oude kerken, musea en de kade langs de Waalhaven werden bekeken en al kuierend belandden we op een soort culturele kermis. Daar bleven we even luisteren naar een jonge gitariste, die haar best deed om het aanwezige publiek voor zich te winnen. Misschien dat de wind haar geluid verwaaide, want het lukte maar ten dele. Leuker was de zgn. rokersruimte, een veelkleurig wagentje waar d.m.v. rookpotten een stinkende walm werd gefabriceerd. Origineel, maar niet te lang bij blijven stilstaan.

IMG_2900.jpg  IMG_2908.jpg

IMG_2912.jpg  P1060372.jpg

Omdat de beentjes nog enige rust vroegen werd geprobeerd om de kortste route terug te nemen. Dat lukte wonderwel door enkele straten met oude herenhuizen. De meesten waren verhuurd aan studenten, gezien het grote aantal fietsen dat er gestald stonden. Ineens stonden we voor enkele rood-groen verlichte etalages, met daarin zoals bleek levende paspoppen. Die zagen er best wel mooi uit, maar zaten waarschijnlijk nog te wachten op wat meer kleding. En als onervaren provinciaaltjes vroegen we ons ook af of die tl-lampen van Philips of Osram waren. Toen we in het hotel terug waren bleek een slaapmutsje op het terras voor niemand een probleem. Daarbij ging het gesprek voornamelijk over de voor- en nadelen van de Garmin. Tevens werd door Harrie V. voorgesteld om morgen eerst de kleine, maar heuvelachtige lus van de route te rijden, want anders zou men wel eens in de remmen kunnen knijpen als langs het hotel gereden werd voor die laatste 15 km. Zonder verdere discussie werd unaniem besloten om weer samen te beginnen aan de ongeveer 110 km en 700 hm. Dat de Posbank daar een groot aandeel in moest hebben was duidelijk, maar hoe de andere hoogtemeters bij elkaar gesprokkeld gingen worden bleef de grote vraag. Dat de onbekende Posbank toch wat ontzag inboezemde bleek uit de tijd die aan dit fenomeen van de Veluwe besteed werd. Er zal op sommige kamers zeker verder over gepraat zijn en misschien wel gedroomd.

ZATERDAG 13 AUGUSTUS.

Harrie V was de eerste die zijn bed achterliet en richting het ontbijtbuffet toog. “Als ik wakker ben dan ga ik ook direct eten”, was zijn motivatie. Hij en daarna de anderen konden genieten van een uitgebreid ontbijt. Diverse soorten brood, beleg, jams, boter, yoghurt in alle smaken, gekookt ei, gebakken ei met spek, warme worstjes, fruitsapjes, diverse soorten fruit en uiteraard koffie en thee. Niemand die honger hoefde te lijden. De laatsten die aansloten waren Louwrens en Henk. Hadden zij de route nog eens besproken ? Jammer genoeg niet, want hun late komst had een andere, meer tragische reden. Henk had besloten om naar huis te gaan, omdat zijn vrouw Tonnie met een veel te hoge koortsgraad het bed moest houden. Jammer voor ons, maar nog meer voor Henk. Wij vernamen dat hij na twee stops rond vier uur in Elsloo arriveerde. Joep en Harrie V namen het voortouw en loodsten ons naar de kleine lus bij Berg en Dal. In de straten van deze buitenwijk moesten we al hier en daar het kleine blad hanteren. Dat was een opwarmertje voor de twee klims die in deze lus verscholen lagen. Hij, die geen Limburgse voorbereiding had gedaan, verslikte zich hier danig. Percentages van tegen de 12% dwongen je om in de pedalen te staan, bollende  wegen, grove asfalt en kort na elkaar volgende bochten deden de groep snel decimeren tot ieder voor zich. Wil voelde zich hier thuis met zijn Oostenrijkse benen en met een klein molentje bereikte hij als eerste de toppen. Een voor een kwamen de anderen
hijgend boven om te constateren dat dit lusje duidelijk kon wedijveren met elke Zuid-Limburgse klim. En dat waren pas 14 km van de 130 die we moesten verorberen en 146 hm van in totaal 700. Maar waar zouden die nog te vinden zijn ? Overigens nog te vermelden dat deze route in het kader van de start van de Giro uitgezet werd onder de naam Gran Fondo Rosa. Als je die download, dan neem je soms ook de zoektocht van anderen over en is er veel overleg nodig om weer op het juiste pad  te komen. En als dan ook nog niet ieder wil volgen krijg je een gesplitste groep. Dan moet iedereen weer even tot de orde worden geroepen en terecht.  Daarover dadelijk wat meer. Nu genieten van enkele bijzonder mooie stukken door de Ooipolder, langs traag stromende beekjes, over smalle dijken en langs afgravingen om de rivier wat meer ruimte te geven, een equivalent van ons Grensmaasproject. Langzamerhand kwam de Veluwezoom in het vizier, want de wegen begonnen wat meer op en af te gaan. Lange stukken vals plat leidden door en langs prachtig gelegen dorpjes met oude statige herenhuizen. Vergezichten op de paarse hei wisselden met talrijke bossen van allerlei boomsoorten. En daar mochten wij uren van genieten samen met de talrijke andere fietsers. Allemaal op weg naar het centrale punt, dat je gedaan moet hebben, de Posbank. Deze beklommen we van de korte, steile kant in gezelschap van een fietser uit Ermelo, die zich verbaasd afvroeg wat wij hier kwamen zoeken als we thuis zo’n mooie en uitdagende parcoursen hadden liggen. Niet allemaal konden we antwoord geven want de adem was nodig om de laatste 300 meter te overwinnen. Dat was dus de Posbank. Boven een plateau met een uitzichtpunt naar alle windstreken. Wederom de paarse hei, waartussen de wandelaars hun weg naar beneden zochten. Omdat het nog vrij vroeg was besloten we om eerst af te dalen en dan onderweg een eetgelegenheid te zoeken. Er werden eerst nog wat foto’s gemaakt en een praatje met drie generaties, opa, vader en kleinzoon. Ook zij waren vaker in onze streek geweest. Niet alleen fietsers, maar ook motorrijders vergezelden ons in de lange, bochtige afdaling. Jammer dat we de route niet andersom hadden gedaan, want deze afdaling/klim van zeker 4 tot 5 km. zou veel uitdagender geweest zijn. Misschien voor een volgende keer? In Roosendaal en Eerbeek zouden we zoeken naar een eetgelegenheid, maar de route bleef buiten deze plaatsen en onze magen werden wat langer in de wachtstand gezet. Even een persoonlijke noot. Op zoek naar een eetgelegenheid passeerden we ook de plaats Schaarsbergen. Daar bracht Wim een groot gedeelte van zijn militaire diensttijd door. Ook nog iemand anders, maar ik weet niet meer wie. Dan praat je over 1968 ! Pas tegen half drie vonden we een geschikt terras, in de zon gelegen, en beheerd door een vriendelijke mevrouw die ons verwelkomde met: “Ik ben maar alleen vandaag.” Dat beloofde niet veel goeds en daarom bestelden we maar allemaal hetzelfde twaalfuurtje. Waarschijnlijk voltrok zich in de keuken een klein wonder, want het voortreffelijke eten liet niet lang op zich wachten. De rit werd vervolgd, daarbij ook het grote zoeken en de vraag waar de resterende hoogtemeters gemaakt moesten worden. Niet iedereen was ervan overtuigd dat die ook bij een heuvelrug gelegen konden zijn, door die bijv. op verschillende plaatsen op en af te rijden. Toen op een slecht stuk weg ineens de Garmin rechtsaf omhoog wilde, bleven Tine, Wil, Harry G en Wim staan, want de anderen zouden wel weer gauw terugkomen van die doodlopende weg. Maar dat was verkeerd gedacht. Als beste klimmer ging Wil poolshoogte nemen, maar ook die keerde niet terug. Harry werd gebeld en geadviseerd om rechtdoor te rijden en te wachten bij de Waalbrug. Braaf luisterend reden de drie afvalligen naar dit punt, maar geen anderen te zien. Wim besloot om een kijkje te nemen iets verderop onder de brug door. Misschien stonden ze daar te wachten? Ook niet, maar hij had het hoogste punt nog niet bereikt. Daar aangekomen kon hij aan de overkant de anderen zien staan. Eindelijk weer samen, maar voor vertrek werd hij nog even toegesproken dat er vanaf nu alleen maar de routeleiders gevolgd moesten worden. Gedwee werd dat geaccepteerd. Na de drukke Waalbrug kwamen we weer in wat rustiger gebied, maar ook minder spectaculair totdat de skyline van Nijmegen opdook en we al snel weer de fietsenkelder konden opzoeken. Dik 130 km en 700 hm later. Wat niemand voor mogelijk had gehouden bleek toch te kunnen in dit gebied. Klimmen als in Zuid-Limburg. De grote glazen gerstenat gingen er in als koek. Het avondeten werd naar een later tijdstip verschoven en dicht bij het hotel gezocht, een Grieks-Italiaans restaurant. Dat was een geweldig goede keus. Een uitgebreide kaart aan zeer schappelijke prijzen en een zeer vriendelijke baas die iedereen persoonlijk de hand schudde bij het naar buiten gaan. Een laatste slaapmutsje werd in het hotel genuttigd. Inmiddels hadden we ook vernomen dat Henk veilig en wel bij Tonnie gearriveerd was. Met de afspraak dat we ’s morgens stipt half negen de fiets richting Elsloo zouden sturen zocht ieder de kamer weer op om het ene koffer al in te ruimen en daarna in de andere te duiken.

ZONDAG 14 AUGUSTUS.

Goed uitgeslapen stond iedereen op het afgesproken tijdstip met het racekarretje in de buurt op het terras klaar voor de 130 km terug naar Elsloo. Er was nog goed gebruikt gemaakt van het ontbijt zodat het niet aan de energievoorraad kon liggen bij moeilijkheden onderweg. Koffertjes werden ingeladen, Garmins aangezet en zo reden we onder leiding van Harrie V en Joep het Zuiden tegemoet. Zij hielden er direct een stevig tempo in dat voorlopig goed door iedereen gevolgd kon worden. De Garmins werkten deze keer goed en leidden ons door de bosrijke omgeving van Groesbeek en Mookerheide over een smal geasfalteerd fietspad, waar achter elkaar gefietst moest worden. Tegenliggers werden voorzichtig gepasseerd om niet in het mulle zand of de struiken te belanden, een VanDijkje bleef dus uit. In deze omgeving kregen we te maken met allerlei soorten tractoren op weg naar een trekker-trek bijeenkomst. Voor deze weggebruikers kun je beter wat respect hebben, want als fietser ben je zeer kwetsbaar. Alleen al de vergelijking tussen de banden valt in ons nadeel uit. Na de oversteek van de Maas, voor 70 €cent, kregen we saaie en oneindige wegen voorgeschoteld, o.a. de A277, ook al was dat veilig fietsen op het gescheiden fietspad. Dit werd alleen maar onderbroken door een algemene plaspauze en een stilaan harder neerplenzende regen. Het noopte ons om te stoppen en de regenjasjes aan te trekken. Tenminste, voor zover die niet in de koffers waren gestopt. Er zijn altijd positieveilingen v.w.b. de weersvoorspellingen. Of zijn dat de echte diehards ? Na twee dagen en bijna 350 km begonnen enkele fietsen en berijders wat te protesteren en Louwrens vroeg om een vast tempo aan te houden van 27/28. Harrie V wilde graag op een gemiddelde van 25 km uitkomen. Met deze twee doelen in hun hoofd loodsten de twee koplopers ons naar Kessel, waar we op het inmiddels zonovergoten pleintje een mooi terras innamen voor het twaalfuurtje.
Harry G maakte van die stop gebruik om zich totaal in het droge te hijsen. Kessel bleek ook weer een knooppunt te zijn voor vele fietsers en motorrijders en de natuurlijk onvermijdelijke grijze Ebikers. Hoe lang zou het duren alvorens de eersten van ons zich ook bij die groep gaan scharen? Na een welverdiend, smakelijk en gezellig uurtje werd besloten om de kortste weg naar huis te zoeken. Even zoeken hier, maar toen werd Garmin-Hub ingeschakeld die even op kop ging rijden om……….via een niet geasfalteerd stuk……richting Baarlo te rijden. Een meesterlijke zet. De andere meester wilde niet achterblijven en vroeg netjes aan Harrie V om in de groep plaats te nemen. Dat was geen bezwaar, op voorwaarde dat de 25 km gehaald moest worden. Zij ontfermden zich over de laatste 40 km. Even duurde het voordat een gelijkmatig tempo werd gevonden en Louwrens dat enkele keren kwam vragen. Maar zoals wel gezegd wordt, de paarden roken de stal. Langs de Maasplassen hoorden we als voertaal hoofdzakelijk Duits en de geparkeerde auto’s waren dan ook voorzien van zwart-witte nummerborden. Maar daar hadden we weinig aandacht voor, omdat we nu een van de mooiste stukjes Midden-Limburg naderden, het gebied rondom de stuw van Linne. De talloze bochten vragen ieders aandacht. Overigens werd er tijdens deze Driedaagse in twee talen gewaarschuwd voor slippartijen in de bochten. Nog nooit zo vaak gehoord  “grind“ (voor Louwrens, Tine en Henk) en “keezel” (voor de anderen).  Maasbracht, Echt, Baakhoven, Limbricht, Graetheide, Urmond waren de laatste halteplaatsen waar de TCElsloo-trein doorheen denderde. Op andere ritten werd al op verschillende plekken afscheid genomen van sommige rijders, maar dit maal waren er geen “afvalligen” en reden we netjes en-groupe naar De Dikke Stein. Zo was de cirkel weer rond en kwam een eind aan dit bijzonder geslaagde weekend van onze wielerclub. Harrie V wens was uitgekomen, 25,1 gemiddeld. Hoe de gezamenlijk afsluiting op het terras verliep heeft U reeds boven kunnen lezen. Om te voorkomen dat er mensen vergeten worden zou ik graag afsluiten met een welgemeende dank uit te spreken namens iedereen aan organisatie, deelnemers, begeleider en naar elkaar toe. Onze Club mag hier trots op zijn. Op naar een volgend evenement !

 

DE ROUTES

Vrijdag: Elsloo-Nijmegen

https://www.strava.com/activities/673389902 of https://connect.garmin.com/modern/activity/1305050042#.V7H4_P_HZKI.email

Zaterdag: de Posbank

https://www.strava.com/activities/674603143 of https://connect.garmin.com/modern/activity/1305050123#.V7H4wytI2wM.email

Zondag: Nijmegen-Elsloo

https://www.strava.com/activities/676059470 of https://connect.garmin.com/modern/activity/1305050200#.V7H4PlksTNI.email