09-07-2016: Bruggen

Als voorbereiding op de Driedaagse half augustus lag er zaterdag een mooie kans om kilometers in de benen te krijgen. De rit naar Bruggen leende zich daar uitstekend voor. Hub beloofde ons een dikke worst van 130 km lang. De temperatuur was aangenaam, het zou droog blijven, alleen de wind werkte tegen. Heen in de rug, maar huiswaarts tegen. Dat was iets om rekening mee te houden. Om 9.00 uur stonden Henk, Chris, Sjraar, Joep, Wim en Hub te trappelen om aan het avontuur te beginnen. Henk en Chris hadden sterke klimmersbenen uit Oostenrijk meegebracht. De eerste zette zich met Hub op kop en van Chris kon je verwachten dat hij vooral in het tweede stuk zijn kopwerk ging doen. En als dat samen met Henk gebeurde dan kun je je borst nat maken. De overige drie deden ook hun duit in het zakje en dat resulteerde in een rit van 140 km, 361 hm en 25,4 km gemiddeld. Bijzonder goed opgedeeld in twee gelijke stukken van 70 km. Omdat uiteraard een flink aantal kilometers in het Duitse grensgebied lagen zullen we daar wat extra aandacht aan besteden. Een stukje verrassing, in de vorm van wat extra kilometers, kregen we rondom de Berghaven in Illekoven en langs het nieuwe Grensmaasproject in Grevenbicht.  Via Roosteren, de klim naar de brug in Echt, langs Stevensweert werd Maasbracht bereikt en koersten we richting de mooie stuwen in Linne. Daar liggen zoveel bochten en smalle weggetjes dat je gedwongen bent om wat langzamer te rijden en dan kun je genieten van deze prachtige omgeving. Wel even opletten bij het grind in de bochten. Dat was eigenlijk op vele plaatsten in de rit. De gevolgen van de vele neerslag de afgelopen weken. Langs de grindgaten stonden de auto’s met zwart-witte nummerborden achter elkaar geparkeerd en aan de driekleurige vlaggetjes te zien waren zij de eigenaren van de vele jachten die zich traag voortbewogen in het glinsterende water. Dat tempo was niet aan ons besteed, want inmiddels hadden we de drie B’s achter ons gelaten, Beegden, Buggenum en Beesel en stonden we in Kessel voor de barrière van de Maas. Gelukkig konden we voor 70 Eurocent de overkant bereiken. Dit was ons Noordelijkste punt van de route. Vanaf nu naar het oosten, de grens opzoeken en alvast denken aan de koffie. Maar de kleine weggetjes lijken in dit bosgebied zo op elkaar dat het raadzaam was hier en daar de weg te vragen of een bevestiging te krijgen dat we nog op de goede route zaten. Vooral na de uitspanning “De Witte Steen” in het grensgebied van Reuver naar Duitsland was Duits meestal de voertaal. En dat ging ons best goed af. Daarom even switchen naar deze taal. Het gaat gewoon op zijn Kohlenduits. “Wir fuhren durch den Brachter Wald. Viel von die Dörfer in diese Umgebung fingen an met Bracht. Das schönste war Bracht-Heidhausen. Bei uns ist dass ein Busunternehmen. Wir schlingerden hin und her durch Dörfer, Industriegebieten, Wälder, über drukke wegen, schmale fietspaden und forbei viele verkierslichten. Die hatten een druckknopchen für ein grünes licht und dan mogten wir durchfahren nach Bruggen. In das Fußgängersgebied fietsten wir nicht zo schnell umdass wir nach eine Terrasse für Kaffee suchten. Die fanden wir beinahe am ende von das Dorf. Es wahr eine Nahme mit Muhle aber welche Muhle weiss ich nichtmeer. Natürlich platzten wir unter ein porasol mit sex rieten stuhlen. Die Bedienung war schon und freundlich. Die zwei meischgens servierten uns Kaffee, cola und deutsche vlaai. Oben drauf war lekker aber den bodem war viel zu melig. Dan ist es bei uns viel besser. Aber man sol nicht klagen für zwei mal Kaffee mit vlaai für sechsundeinhalver Euro. Wir plauderten uber von alles und nog was, aber nicht uber koetjes und kalfjes. Am Donnerstag war Henk nag kasteel Elsloo gefahren für ein interview, aber das war ohne Bild. Nur Radio. Schade, eine gemischte chanse. Auch kaam eine documantaire über Rasmussen über den Tisch und dass koste uns viel Zeit. Der Sjraar fragte die aandacht, um zu erzehlen dass er Geert Greving hat besucht, in Sud-Laren, in kopfchjen Drenthe. Er machte es sehr gut, radfahrtw da auch viel, und gab die grusse an allen. Wir sollten auch noch nach Hause fietsen und dass war kein Peuleschielletje mit Wind auf den Kop. Durch den Elmpterwald kamen wir wieder uber die Grenze und kam Herkenbosch ins Gesicht.”
De vennetjes in het Meinweggebied lagen er goedgevuld bij door de overvloedige regenval de laatste weken. De mooie wegen nodigden uit om tempo te maken, ondanks de wind op kop. Wij wisselden elkaar goed af en konden zodoende een gelijkmatig ritme vasthouden. Toen echter de twee “Oostenrijkers” op kop kwamen moest Hub hen tot de orde roepen met: “Niet harder dan 27 graag.” Zo kon ieder dat ritme blijven aanhouden en kwam door het Reutje, Posterholt en Koningsbosch de Abdij van Lilbosch in zicht. Daar werden we verwelkomd door de Livarvarkens die in alle vrijheid rondscharrelden en daardoor een lekker stukje vlees op het bord opleverden. Langzamerhand naderden we de plekken waar we eerst van Hub en even later van Chris afscheid namen. Hub werd bedankt voor de wederom zeer gevarieerde route. Voor maandag hoopte hij een rustige klimroute te gaan doen. Dat mag ook wel, want vanuit Brunssum zal hij rond de 170 km op de teller hebben. Chris was de volgende die ons verliet, gevolg door Wim, dan Joep, en de resterende twee maakten nog even een ommetje naar de Dikke Stein. Ieder zal met een voldaan gevoel de fiets gestald hebben. Es war ein schoner Tag von Neun bis Funfzehn Uhr. Mit 140 km eine gute training fuer dreidaagse in augstus.    

 

PS: maandagavond om 19.30 in Maaslandcentrum verteld Henk Stevens over zijn belevenissen in z'n wielercarrière. In gesprek met...Henk Steevens over de Tour de France, toen en nu

 

Maak een Gratis Website met JouwWeb