02-05-2016: Loorberg en Dikkebuiksweg

Na een week vol emmers regen eindelijk eens hogere temperaturen en diezelfde emmer nu vol zonnestralen. Eindelijk scheen achter de wolken de zon. Het was nog geen koperen ploert, maar warm genoeg voor hier en daar een blote kuit of onderarm. En als voor de pauze nog alles bedekt was, dan werd daarna toch wel wat kleding uitgegooid en  aan de voorkant verstopt onder het shirt. Dat leverde her en der wat Dikke Buiken op. Voor Hub aanleiding om, op vraag van Wim,  na de pauze de Dikkebuiksweg in Wijlre te nemen. Zonder namen te noemen van zij die transformeerden na Partij, mag gekozen worden uit Hub, Erna, Lei, Henk, Chris, Kees, Ruud, Pe en Wim. Iedereen had de regenrijke periode op een andere manier ingevuld: tussen de buien door toch de weg op, een dubbele sessie spinnen, tot een totale inactiviteit. En daarom werd er met al deze verschillen rekening gehouden. Dat tekent de onderlinge sfeer en saamhorigheid. Het was geen verrassing dat Hub en Henk het voortouw namen en op kop een mooi strak tempo voorschotelden. De aanloop naar het Zuiden verliep langs de bekende route: Geverik, Ulestraten, Amby, Rijckholt tot aan het einde van het Savelsbosch waar we linksaf door de vallei richting St.Geertruid afbogen. Maar dat laatste verliep niet zo vlotjes, want een tweetal collega’s uit de C-groep peddelden al keuvelend voor ons uit. Op gewone fietsen en links en rechts een tas. Ben en Giel waren in training voor hun driedaagse richting o.a. Butgenbach. Vandaag stond Aubel op hun programma. Dat was een bewuste keuze: kilometers maken, onderweg wat klimwerk en niet vergeten om het lichaam te laten wennen aan een Belgisch biertje. Je moet er iets voor over hebben, want voor niets gaat de zon op. Aan zo’n voorbereiding kan menigeen nog een voorbeeld nemen. Heren, succes. Het zou niet de laatste ontmoeting met een ander lid van onze fietsclub zijn. Wie niet kan wachten op die naam, kijkt maar even naar een van de laatste zinnen van dit stuk. Overigens toch ook nog vermelden dat het leegstaande klooster in Rijckholt behangen was met spandoeken tegen de komst van teveel asielzoekers naar dit dorp. Zelfs  een van de boomgaarden protesteerde met een bord: ”Geen Azc in Riekelt.” Het ontsierde de erachter gelegen hoogstam appelboomgaard. Al te lang kun je niet bij deze problematiek blijven stilstaan. Daarbij zijn er andere instanties die deze problematiek moeten proberen op te lossen. Onze problematiek lag even verderop naar rechts, want daar verscheen de eerste serieuze klim naar Moerslag. Waar eerder nog compact werd gereden vormde zich nu een langgerekt lint naar boven richting Libeek. Tot aan de grote Limburgse hoeve kun je even op adem komen om even verder een flink stuk meer dan vals plat voor de kiezen te krijgen. Een zwaar lopend, grof geasfalteerd stuk.  Als sneeuw voor de zon verdwijnt hier het mooie compact rijden en is het ieder voor zich richting de kerk van Mheer. Je stampt hier niet veel hoogtemeters bij elkaar, maar het kost heel wat energie. Het Mheerderlintje af, Kees verdwijnt hier uit het zicht als hij een pijlsnelle afdaling rijdt en Henk krijgt hier voor de eerste keer de klim naar Wesch voor zijn kiezen. Zelfs voor deze ervaren rijder is er toch nog iets nieuws onder de zon te vinden. Bovenaan kom je in bij het bordje “Stiltegebied", maar dat is wat ongelukkig daar neer geplant want iedereen komt hier min of meer zwaar hijgend boven. De hoogtemeters liggen hier op een zakdoek bij elkaar. De laatste die je erin snuit is de Wolfsberg. Hierna even op adem komen want de gevaarlijke oversteek bij Hoogcruts nadert en de afdaling van de Piemert doemt ook al op. Als je hier tempo durft te maken ben je in een vloek en een zucht in Slenaken, aan de voet van de Loorberg. Waarom is mij niet bekend, maar niemand vindt dit een rotklim. De gelijkmatige percentages, de mooie uitzichten, de lekker lopende bochten en altijd wel een aantal fietsers die je kunt inhalen, dat maakt deze klim zeer aantrekkelijk. Overigens is de invloed van Poetin al tot hier doorgedrongen, want het bos dat de rechterkant van de klim omzoomt heet Roebelsbosch. Henk en Chris, deelnemers aan de Grossglocknertocht, nemen hier Hub en Pe mee in hun kielzog onder het motto, je moet gebruik maken van de goede omstandigheden om weer wat klimwerk te doen. Of anders gezegd: ”Je moet hooien als de zon schijnt.” Bovenop Eperheide zou je even wat langzamer moeten rijden, want het uitzicht naar rechts is adembenemend, Sippenaeken en kasteel Beusdal. Maar ook komt de koffie steeds dichterbij in kilometers en tijd. Afdalen richting Camerig, scherp naar links en dan via een aantal stijgingen door Bommerig naar Mechelen. Partij ligt in het zonnetje en voor de eerste keer dit jaar een buitenpauze? Ruud, Henk en Wim konden hier de eigen gebakken vlaai niet weerstaan. De variatie aan gespreksonderwerpen zorgde ervoor dat de pauze snel voorbij was. O.a. de Grossglockner, het nieuwe huis van de dochter van Pe en de fietsroute van Hub naar de verjaardag van zijn kleinzoon in Culemborg maakten vele tongen los. Zoals eerder genoemd verdwenen er ook wat kledingstukken onder de shirtjes op weg terug naar de uitdagende klim van de Dikkebuiksweg. Een steile aanloop en daarna rechtsaf over het mooi geasfalteerde weggetje naar de hoogte van de Eyserbosweg. Daar kregen we zelfs de handen op elkaar van een aantal wandelaars, die klaarblijkelijk onze inspanningen waardeerden. Nu we toch op hoogte waren lag de weg open naar de molen op Vrouwenheide en een rondje Ubachsberg. Van daaruit de Daelsweg af en via de buitenwijken van Heerlen de oversteek naar Terworm. Ook bij het gelijknamige kasteel een druk bezet terras. Overigens een bijzonder lekkere locatie voor bijv. moeder- of vaderdag. Omdat er in de buurt nog wat mooie klimmetjes lagen te wachten, in Hoensbroek achterlangs Adelante, langs de Naanhof en voa Vaesrade naar Thull, liepen de hoogtemeters toch nog aardig op. Na Terborg werd Hub bedankt voor de mooie rit en werd iedereen nog getrakteerd op de laatste klim van de dag, Hobbelrade in Spaubeek.

Dat leverde 811 hm op. De andere cijfers waren 84 km en 23 gemiddeld. De goede lezer vraagt zich af wie het derde TC Elsloo lid was die we ontmoetten, of beter gezegd inhaalden. Dat was Toos, die in haar eentje een rondje Vaals had ondernomen. Knap, Toos!! Vanaf het Lampenpaleis namen we haar in onze gelederen op. Tot slot nog twee korte opmerkingen: hoe vaak staat het woord “zon” in dit verslag? Wim verdwijnt even van de fietsradar om in Noorwegen een visje aan de haak te slaan. Fietsbenen inruilen voor zeebenen. Tot na de 14de.