01-08-2016: Tongeren

Er zijn zo van die ritten waarbij je het onderwerp en/of verhaal zo maar in de schoot geworpen krijgt. Dan schud je het zomaar uit de mouw. Maar er zijn ook van die dagen dat er weinig of geen goede aanleidingen zijn om een verslag te schrijven. En vandaag was er zo een. Ondanks, of misschien wel dankzij, de mooie route was het opvallend stil en rustig in de groep. Er werd weinig gepraat, dus hier viel niet veel uit te halen en als er al gesprekken waren dan was de schrijver te ver weg of waaide de wind ze langs zijn oren door. En toch zaten er een aantal gerespecteerde praters op de fiets. Denk maar aan Hub, Kees, Chris, Chrit, Tine, Lei, Joep en Wim. Het duurde even alvorens het zonnetje doorbrak, maar dat leverde dan ook direct prachtig fietsweer op, al speelde de wind niet altijd mee op de open stukken. De start begon met een omleiding, omdat er weer eens aan de autowegbrug gewerkt werd. Dus even naar Stein en daar de grens over. Julianakanaal en Maas drukken hier hun stempel op het landschap en onze route. Dat zal ook zo blijven aan de Belgische kant, maar hier fietsen we langs de Zuid Willemsvaart en het Albertkanaal. Wat hebben de Belgen hier toch mooie fietspaden aangelegd. Daar mag onze Rijkswaterstaat nog eens een voorbeeld aan nemen. Zelfs de slingerende Jeker is voorzien van er langs lopende geasfalteerde paden. Soms even een dorpje doorkruisen, maar dan weer het riviertje volgen. Onder een scherm van bladeren, tussen landerijen door of langs open weidevelden. En dan goed letten op de blauwe borden. Vanaf Kanne begint deze mooie route. En als je tegen de stroming van de Jeker moet infietsen
dan weet je dat er stukken vals plat of hier en daar zelfs een klimmetje op je te wachten ligt. Na 52 km werd Tongeren bereikt en de vaste pleisterplaats opgezocht. Koffie, cola en soep werden met de eigen versnaperingen soldaat gemaakt. Het belangrijkste gespreksonderwerp was de al snel naderende Driedaagse en vooral het rijden in twee groepen. Voor ons mocht het best een groep worden: aantal van 12 geen probleem en samen als TC Elsloo optrekken. Misschien nog eens ter overdenking voor de organisatie?
De route terug wilde Hub niet teveel laten lijken op die van Hoeselt en daar slaagde hij ruimschoots in.  De rustige wegen door of langs  Berg, ’s Herenelderen, Alt-Hoeselt, Martinslinde en Waltwilder werden opgezocht. Natuurlijk mocht ook Alde Biesen niet vergeten worden. Binnenin een klein stukje Parijs-Roubaix.  Heel veel dalende stukken, die met name voor Kees ideaal waren en hij maakte er dan ook een eigen ritje van. Dan resulteerde wel eens in een verkeerde weg en dan sloot hij noodgedwongen weer achteraan, maar hij zat weer snel op kop. Bij Waltwilder kregen we een korte, maar steile klim voor de wielen. Natuurlijk zat Chris met zijn Grossglocknerbenen hier voorop. Via Eigenbilzen naar Gellik en daar de bossen induiken. Die werden pas verlaten bij Opgrimbie. De drukke N78 oversteken en zo richting de autowegbrug, die aan dezelfde kant ons weer naar Stein en Elsloo voerde. De een na de ander zocht vanaf hier de kortste weg naar huis onder dankzegging voor de wederom mooie route van Hub. Het leverde weer 101 km, 425 hm en 24 km gemiddeld op.
Overigens valt me nu toch wel het een en ander in van de belangrijkste gesprekken onderweg. Dat wil ik tot slot nog graag  met jullie delen. Daar komen ze: “Tegen, rechtsaf, paaltjes, stoppen, nu samen over, oppassen, auto, tractor, wachten, rechtdoor, oversteken, twee keer links.”  Zo is het toch nog een aannemelijk verslag geworden.