Rondje Spek en Ei.

Na het lezen van de kop zou je geneigd zijn om Wikipedia of een ouderwetse atlas erop na te slaan om die merkwaardige plaats op te zoeken, maar dat is verloren tijd. " Spek en Ei" zal niet te vinden zijn. En toch lag dit op onze route afgelopen maandag. Sterker nog, wij hebben die plek aangedaan tijdens de pauze. Daarvoor hebben we wel 't Wiel moeten (uit-) vinden.Laten we maar starten in Elsloo. Erna E, Kees v B, Ruud L, Jean H, Chris T, Mart C, Wim J en routeleider Hub B staken, beschenen door een waterig zonnetje, de autowegbrug over om via Stokkem, Neeroete-ren, Dilsen, Wurfeld, Maaseik, Kessenich, Thorn en Wessem in Maasbracht te pauzeren. Hub en Wim voorop.Hub zorgde uiteraard weer voor de nodige kleine, rustige binnendoorweggetjes. Dat betekende heel goed uitkijken, want daardoor moesten de drukkere wegen overgestoken worden en dat leverde soms hachelijke momenten op. Zelfs de anders zo vriendelijke Belgen trakteerden ons niet altijd op voorrang. In het prachtige natuurgebied rondom Neeroeteren kregen we een flinke, doch korte klim voorgeschoteld. Te groot verzet of zittend in het zadel betekende onher-roepelijk afstappen. Maar iedereen kreeg die puist plat ook al werd er flink gezucht en eventjes gevloekt. Dat laatste was misschien ook wel nodig geweest voor de beide meesters, die in Thorn tegen de rijrichting in een paadje insloegen, wat uit de achtervolgers de opmerking deed ont-staan: "Dat worden acht keer vijftig Euro". Gelukkig waren er geen agenten in de buurt en peddelden we door richting Maasbracht waar we na 60 snelle kms. hoopten te genieten van een lekkere kop koffie. Bij de vaste pauzeplek 't Wiel stonden al enkele mannen buiten te nippen aan een glas bier. En dat om half twaalf. Binnen was het niet veel anders. Een vol cafe met drinkende en spek met ei etende mensen. Het bleek een traditie te zijn op de maandag van de Brachter kermis. Ook wij werden uitgenodigd aan deze gratis maaltijd. Niet iedereen maakte er gebruik van, want twee sneden brood met twee eieren en twee plakken spek pasten niet in ieders maag. Hoe dan ook,iedereen stapte met een voldaan gevoel weer op de fiets om na goed overleg een wat langere route naar huis te nemen. Mart en Chris voorop en zij onderhielden een zodanig tempo dat menigeen blij was met het verorberde spek en ei. Dat gaf wat extra kracht.Via Montfort, Hingen, Ijzerenbosch en Nieuwstadt werd Limbricht bereikt waar Hub als eerste de kortste weg naar huis insloeg. Hij gaf ons wel nog een meesterlijke boodschap mee: " Zorg dat jullie bij elkaar blijven". Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want gezamenlijk werden de laatste kilometers afgelegd.Vanaf Urmond zocht men de kortste afslag naar huis totdat Mart en Wim als enige overbleven om Elsloo binnen te rijden.De kerkklok sloeg half drie toen ook de laatste twee uit elkaar gingen. Mijn gevoel, maar waarschijnlijk ook van de anderen gaf aan dat het Rondje Spek en Ei best voor herhaling vatbaar was.Ik zal zaterdag  in Maasbracht eens informeren of ze nog een twee winterkermis hebben.