29 april De Rokende Eik 2

In deze periode van het jaar zal er altijd een gevarieerd gezelschap aan de kerk staan.In de morgenuren nog te koud om helemaal in het kort te gaan en dan nog maar eens de oude blauwe tenues aangetrokken, want dan zit er meestal een trui met lange mouwen bij. Anderen gaan voor de nieuwe outfit, maar dan een warmere jack erover zodat alleen bij de pauze de rood/zwarte kleuren te zien zijn.Als dan ook nog een "gastrijder" aansluit, dan is het gezelschap helemaal bont gekleurd. Het gaat echter om het gezamenlijk fietsen en dat is woensdag tot aan de pauze in Zutendaal zeer zeker gebeurd. Wie waren de deelnemers? Toos, Erna, Ben, Jan, Wim S, Piet, Gerard, Rien, Joep, Wim J(Genhout), Wim J(Elsloo) en "gast" Harrie J. Hopelijk niemand vergeten. Omdat er nogal wat wind stond en de heuvels richting Aubel niet erg aantrekkelijk bleken reed het hele gezelschap richting Zutendaal. Jan loodste ons via Itteren-Borgharen-de Noorderbrug en Smeermaas naar Sappi Lanaken. Daar leerden we onze sociale Belgische buren kennen.Ondanks het drukke achteropkomend verkeer stopten twee automobilisten om de hele groep te laten oversteken. Ik denk dat er 12 duimen in de lucht gingen als dank.Boven langs de ZuidWillemsvaart en door de prachtige bossen rond Zutendaal werd de pauze bereikt na 43 km. Inmiddels was de temperatuur zodanig dat we lekker buiten konden zitten. Ofschoon het woord lekker niet helemaal op zijn plaats is, want de doordringende geur van een riool zonder stankafsluiter verdient die benaming niet. Koffie, thee en andere drankjes inclusief de vriendelijke bediening maakte veel goed. Jan stelde voor om met degenen die dat wilden een ommetje te maken en niet via de kortste weg terug te gaan. Een achttal liefhebbers knoopten er daarna nog ongeveer 40 km. aan vast. Vanaf zijn "harde schijf" verraste hij ons met de meest stille en verlaten stukken asfalt door de steeds groener wordende bossen. Elke bocht of kruising opende weer nieuwe uitzichten. Door het vele draaien en keren werd er in het algemeen niet veel gepraat, want dat vergde best wel wat concentratie. Totdat iemand riep: " Daar staat ook de Rokende Eik, maar hij is wel uitgerookt". Indien dit voor sommigen wat raadselachtig overkomt, lees dan maar het verslag van 4 februari 2015. Langzamerhand kwamen we weer in de bewoonde wereld,t.w. richting Maasmechelen.Via de drukke kruising in het centrum werd koers gezet naar de autowegbrug. Daar verrichtte Jan nog heel goed werk door een gestrande fietser uit Meerssen weer op weg te helpen. Misschien dat de titel van dit verslag beter had kunnen zijn:" De dag van Jan Odekerken."