25-03-2015: Blegny

Woensdagmorgen 10 uur. Eindelijk eens goede vooruitzichten: een temperatuur die oploopt naar 12 graden, volop zon en weinig wind. Kortom, bijna perfect fietsweer. Enige nadeel is dat na het eerste klimwerk hier en daar een laagje kleding in de achterzak moet verdwijnen. Echte profs hebben dan hun knechten die de overtollige spullen naar de begeleidende auto's kunnen brengen. Zo ver zijn wij nog niet en dat zal ook niet zo gauw veranderen. Terug naar de start. Opgewekt en vol verwachting keken wij, Erna, Pe, Gene, Mart C, Jan, Chris T, Chris B en Wim J naar Hub om de routenaam te horen: Blegny. Rondom deze oude mijnsite kregen we het hoofdgerecht voorgeschoteld, maar eerst werd onder leiding van de twee "meesters" het voorgerecht Elsloo-Mesch verorberd. Aan de praatjes in het peloton te horen leek dit geslaagd te zijn. Jan en Gene hadden een makkelijker te verteren hoofdgerecht in gedachten en wensten ons na ongeveer 35 km. een smakelijke voortzetting. Wij zagen ze nog even terug op weg naar Val-Dieu. Inmiddels hadden wij al kunnen proeven van het eerste hoofdgerecht en er lagen er nog meer op ons bordje te wachten. Alleen de namen al zou je doen watertanden: Neufchateau, Mortroux, St.Andre, Julemont, Charneux, Blegny, Bolland. Maar niks te watertanden of smaakpapillen testen. Ordinair zweten, metersdiepe ademhaling, bonkend hart en schreeuwende spieren zijn je deel. En toch is dit altijd de euforie van fietsen, we zijn weer boven, die puist ligt achter ons, we storten ons in de afdaling  en we hebben gezamenlijk dat bordje leeggegeten. Als de beoogde pauzeplek dicht is, weet Hub ons via een lange afdaling, een kortere klim en een speciaal aangelegd fietspad naar Vise te loodsen.Tegen half een zitten we voor de eerste keer dit jaar op het terras, in de zon, genietend van koffie, cola en kijkend naar de schooljeugd die zonder uitzondering een stokbroodje eten van de nabij gelegen sandwichbar. Zouden hun moeders geen boterhammen kunnen smeren? Smeren deden wij hem ook, want er lagen nog wat toetjes op ons te wachten. Omdat we geleerd hadden ons bord leeg te eten verorberden we een verschrikkelijk bonkig stuk kasseien, de Muizenberg in Kanne en het steeds hoger wordende tempo van Chris, Chris en Mart. Dat waren tot het einde de snelle eters. Tegen half drie werd de rekening gepresenteerd: 94.7 km, 23.3 km/uur, 733 hm. Met dit gezelschap is het voor herhaling vatbaar, maar we nodigen ook anderen van harte uit !