Rondje Aubel.

Omdat ik, Wim J, wat laat was kwamen Mart C, Chris T en Pe B al aangereden op de Michiel de Ruyterstraat. Ruim voor de oversteek van het spoor wist ik dat de mannen het Rondje Aubel gingen doen. Ondanks de grijze lucht en de kou wist ik dat het een warm ritje zou worden. Chris kan ongenadig gelijkmatig hard rijden zowel vlak als in de heuvels. Mart zit als een tijger op zijn fiets, draait een klein verzet en is een kei in het klimwerk om over zijn dalen maar te zwijgen. Pe, met zijn fietsverleden, heeft zelfs na een aantal weken vakantie zoveel in huis dat je hem meestal alleen van achter kunt bekijken. Chris en Mart leidden ons via de bekende route achterlangs naar Eijsden, waar we door de bekende betonnen palen onze Belgische buren bereikten. Oversteken, twee klimmetjes omhoog en op naar Warsage. Dat niet alle Belgen fietsvriendelijk zijn bleek bij de oversteek van een drukke weg. Wim en Chris stonden netjes te wachten toen een geërgerde automobilist tussen ons door linksaf sloeg. Omdat wij het zagen aankomen konden we nog net opzij schuiven, anders....... Hoe snel kan iets gebeurd zijn. Met de schrik nog in de benen begonnen we aan de eerste lange klim. Drie voorop en de vierde aan de elastiek. Dat zou zo bij elke stijging blijven. Waides werd de voorloper voor de steile kant naar de hoogte van Neuf-chateau. Dat was voor mij totaal nieuw. Uit verhalen wist ik dat de weg zeer onregelmatig omhoog liep en het wegdek geen biljartlaken was. Naar boven harken bleek een betere omschrijving voor het fietsen. Toch werden we boven beloond met en schitterend panorama. Toen Chris daar iets over zei antwoordde ik: "Ik heb veel meer gezien en genoten want ik keek dubbel." Gelukkig werd zeer sociaal gefietst en gezamenlijk werd de slechte weg richting Aubel afgelegd. De afdaling naar en door St.Jean Sart bracht ons richting de pauzeplek in Aubel. Daar wilden we allereerst weten wat het opschrift bij een fruitwei betekende: Depot Sauve 250 Euro. Volgens de vriendelijke bediende zoiets als: Verboden puin te storten op straffe van de genoemde boete. Bij de koffie en cola werd niet gezwegen en kwamen de vluchtelingen, de uitschakeling, de beste aanrijroute naar Vilt en natuurlijk de naam van  baby Xess Xava. Verder hadden we nog een kort gesprek met een musicus uit Brussel, die een aantal concerten in Maastricht moest geven en van de vrije zaterdag gebruik maakte om in winterkleding, dikke handschoenen en een helm een fietstochtje richting Aubel maakte. Wel moesten we even zijn fiets verplaatsen want hij had de onze totaal gebarricadeerd. Mart was waarschijnlijk zo van de kaart dat hij zijn geliefde wanten vergat, daar pas na twee kilometer achter kwam maar samen met Chris en Pe even terugreed. Dat betekende twee keer de klim naar het slachthuis. Na wat op en af bereikten we de rotonde en volgden de lange afdalingen naar Hombourg en Sippenaeken. Rechtsaf slingerend naar Terziet om in Epen richting Camerig te rijden, linksaf omhoog en de mooie route door Brommelen en Helle te nemen tot in Mechelen. Daar zette Chris zich op kop en via Wittem, Wijlre, Etenaken werd Valkenburg bereikt. Nog even Ravensbosch omhoog, Schimmert centrum rechtsaf en boven op de Heiberg kon Chris richting huis en de andere drie ook.

Maak een Gratis Website met JouwWeb