Waldeslust niet voor iedereen

Wat begon als een stralende dag en een veelbelovende rit eindigde voor Gène in een kleine nachtmerrie. Vrolijk keuvelend naast Wim werden de eerste rustige kilometers afgelegd door Neerbeek, Spaubeek, Terborg, richting Oirsbeek. Hier de mooie klim door de Scholtissenholeweg omhoog. Alleen al de lengte van de naam geeft aan dat je met een lange, maar geleidelijk oplopende klim te maken hebt. En als dan de wind door het bladerdek boven je blaast en de bandjes steeds maar eikeltjes wegschieten, dan moet je stil zijn en alleen deze geluiden in je opnemen. Dan is zelfs het hijgen om boven te komen storend, maar dat was vandaag absoluut niet het geval. Boven op het plateau razen dan de eerste auto’s langs je op weg naar?????  In ieder geval niet naar ons volgende doel, de afdaling van de Bergstraat in Hillensberg. Niet helemaal, want om weer in het stille, landelijke gebied te komen, dirigeerden Ben en Jan ons halverwege linksaf naar beneden. Hier onderhield Gène zich nog even met een huisschilder die in een jolige bui meende te vertellen “dass wir Zehn Minuten hinter den Kopfgrup lagen“. Toen knapte er iets bij Gène, maar wel letterlijk. Een spaak knalde uit zijn voorwiel. Wat er toen over straat rolde, zou de censuur niet halen, dus ook maar niet opschrijven. Gelukkig geen valpartij of scheef wiel, wel rustig afremmen en stoppen bij een huis waar een klussenbusje geparkeerd stond. De eigenaar had het probleem direct in de gaten en kwam met een scherpe tang aanzetten. Dus, spaak doorknippen, de man hartelijk dank zeggen voor de hulp en rustig terug naar huis. Alle complimenten voor deze bewoner, maar ……. ondertussen was Ben teruggereden om poolshoogte te nemen. Toen de behulpzame grensbewoner de matgrijze kleur van zijn nieuwe fiets zag, vroeg die of hij de fiets zelf geverfd had. Je kunt je voorstellen dat Ben een heel ander gevoel had over deze persoon, dan Gène. Deze opmerking kwam tijdens de rit nog meerdere keren ter sprake, waarbij Ben zelf wel de mooiste uitspraak had. “Eigenlijk had ik moeten zeggen dat mijn fiets nog in de grondverf stond.” Je zou bijna vergeten wie er vandaag windkracht 4/5 trotseerden om de fiets uit te laten. Daarom even rechtsomkeer, terug naar de kerk. Naast Ben, Jan, Gène, Wim, ook nog Theo, Giel, George, Lei, Jean en onze bijna vaste gastrijder. Excuus, maar volgende keer krijgt hij een naam. Deze mensen op weg naar Waldeslust en de 5 B-rijders naar Zutendaal. Wim stelde voor om met de C-rijders bij terugkomst nog het TomDumoulin-BikePark te bezoeken om daar even rond te rijden met het oog op de activiteit van zondag in het kader van ons jubileum. Alvast even voorproeven.

Waldeslust, of ook wel Einsahmen Herzen is letterlijk een grenscafé en dat is ook te merken aan de route ernaar toe. Ben en Jan speelden het klaar om in een tijdsbestek van dik twee uur Nederland en Duitsland in en uit te rijden. Het ene moment “wahren wir mit dem Fahrrad unterwegs“ en een kwartier later zaten we op Nederlandse wegen te fietsen. En dat ging zo maar door. Twee landen in en uit, steeds maar weer grensoverschrijdend. Gelukkig geen paspoortcontrole meer en iedereen spreekt hier twee talen. Wel even opletten bij de verhoogde fietspaden in Duitsland. Je hebt de neiging om die als voetpad te beschouwen. Gelukkig reden we erop toen ons een Deutsche Polizeiauto tegemoet kwam. Een gezamenlijke bekeuring bespaard ? Door kleine dorpjes, landelijke gebieden en vooral windvrije bossen loodsten Ben en Jan ons naar Waldfeucht, het laatste Duitse dorp alvorens we in de remmen konden knijpen voor een welverdiend drankje en hapje, aangevuld met een goed gesprek.

Zoals in de titel reeds aangegeven niet voor iedereen. Hopelijk was Gène veilig in Ulestraten aangeland en zien we hem snel weer terug in de groep. Ook in de pauze konden we het sportieve niet loslaten, want het fantastische wereldrecord op de marathon werd uitgebreid besproken. Vooral het tempo van 21 km, waarvoor we als fietser soms flink voor in de beugel moeten. Dat laatste konden we direct  laten zien, want de terugweg beloofde alleen maar kopwind. Ben en Jan gaven even het voorbeeld en daarna namen Jean en Wim het resoluut over. Ondanks het aanbod van anderen wensten ze niet van kop te gaan. Je zou kunnen zeggen: “Twee stijfkoppen stijf op kop.” Soms moet je de goede benen ook inzetten voor de hele groep. Een volgende keer is het misschien heel anders. Kilometertje na kilometertje werden zo afgelegd op weg naar, en nu maken we een hele grote sprong, de vier lichtmasten van het Fortunastadion. Jan nam hier de kortste weg naar huis omdat hij nog een lekkere barbecue moest voorbereiden. De anderen stonden bij de talloze oversteekplaatsen te trappelen om zo snel mogelijk het TDB-Park te bereiken. Toen ze daar uiteindelijk aankwamen en wat uitleg gekregen hadden over de te rijden route, kwamen heel wat prikkels los en als jachthonden op zoek naar de prooi stoven ze het asfalt op via de grote ronde om daarna over te steken naar ronde twee, want daar wachtte het eerste obstakel, een korte steile klim, met een onoverzichtelijke bocht en een even steile afdaling op weg naar ronde drie, met ……., nog even bewaren als verrassing. Leuk om te zien dat iedereen zich hier toch even wil testen, met jezelf en tegen de ander. Omdat we vonden dat we nog iets extra’s verdiend hadden bleven we niet langer en kozen de kortste weg naar huis of de Dikke Stein. Hier wachtte Tine, terug uit Zutendaal, ons reeds op en sloten we deze mooie rit nog af met een korte nazit. Dat mocht na 89 km, 315 hm en 22 gemiddeld.    

Hier de route: https://www.strava.com/activities/1852854558