Bruggen met lichting 68/3 en 68/5

Als je de jaarlijkse rit naar onze Duitse buren maakt, Gène en Wim een tijd samen voorop rijden en deze twee hoort praten, dan kom je ineens de bovengenoemde toevoeging te horen. Dat is geen afspraak over het aantal kilometers dat ze rijden vóór en na de pauze. Ook niet het gewicht dat ze meebrengen op hun fiets, want dan zouden ze meer op klimgeiten lijken. Ook geen geboortedata. Neen, het zijn de data waarop ze hun militaire dienstplicht gingen vervullen. Allebei in 1968, de een in juli, de ander in november. Tot zover nog niet zoveel interessants, maar beiden waren in dezelfde tijd in dezelfde legerplaats gelegerd. En niet in Nederland, maar in het Duitse Seedorf. Natuurlijk dat gedurende de rit heel wat gelijkgestemde herinneringen werden opgehaald. Dat zij 50 jaar later de groep richting Brüggen zouden begeleiden is natuurlijk heel apart. Tot zover even wat privé praat.

Nu de rit. Om half tien vertrokken Ben en Jan samen met Tine, Toos, Wim S, Chrit, Jean, Theo en beide “militairen” voor een lange rit naar Brüggen”. Jan en Ben voorop, temperatuur nog wat laag, een zonnetje dat al pogingen deed om door te breken en een mooi windje in de rug. Zij loodsten ons via Meers, Urmond en Berg naar de achterkant van de Graetheide. Ben vertelde dat achter het tunneltje direct de skyline van zijn geboorteplaats Guttecoven te zien was.  Wij maar zoeken naar hoge gebouwen en torens, maar niets daarvan. Zijn trots op de skyline was de blik op een mooi stuk bos in het natuurgebied De Uul. In tegenstelling tot de vele smalle en kronkelige weggetjes in de aanloop, konden we een mooi tempo ontwikkelen op de lange wegen en fietspaden in het middenstuk van de route. Dat doe je niet in het gebied tussen Maasbracht en de stuw van Linne. Dat is zo rijk aan natuurschoon dat je jezelf te kort doet als je hier blindelings, blik gericht op het asfalt of alleen maar kijkend op je Garmin, je fiets door dit gebied stuurt. Wel opletten bij de vele oversteekmomenten, want de geelzwarte nummerplaten hebben minder met fietsers dan de roodwitte in België. Maar als je die veilig kunt omzeilen dan ben je via o.a. Buggenum, pauzeplek op de Jubileumrit, aangekomen in Kessel. Daar vormt de Maas een obstakel dat alleen via een veerpont over te steken is. Dat is vele malen groter dan in Berg, drie rijen auto’s naast elkaar, en kan niet zomaar overvaren, want schepen hebben hier altijd voorrang. Ben schoot voor iedereen even de 70 Eurocent voor en daarna konden we aan de laatste kilometers richting de koffie beginnen. Maar eerst nog wat niet geasfalteerde stroken richting uitspanning De Witte Steen en het militaire domein om via enkele hoger gelegen fietspaden het centrum van Brüggen te bereiken. Even dachten we dat wij feestelijk ingehaald zouden worden, maar het bleken oranje ballonnen te zijn voor een bruidspaar. Na 73 km. zochten we het mooie terras met de vriendelijke bediening op. Iets met “Mühle”? Leuk dat we niet allemaal een gelijk aantal km’s op de teller hadden. De een begint reeds thuis te tellen, de ander is is later met indrukken en wie weet of je precies hebt afgesteld op je wielmaat. Eigenlijk ook niet zo verschrikkelijk belangrijk, want beleving en genieten mag voorop staan bij onze groep. Dat genieten deden we zeker met koffie , thee, cola, meegebrachte versnaperingen en lekkere vlaai. Omdat Wim de plaats van Jan had ingenomen, overigens onbewust, gaf hij hem als goedmakertje een kussentje om op te zitten. Toos genoot ook nog van iets heel anders, want ineens riep ze uit: ” Ik zie op mijn Garmin dat ik flink wat vet verbrand heb.” Maar haar euforie werd direct getemperd toen ze geen antwoord kon geven op de vraag: “ En waar dan ?” Ben kreeg zijn veergeld terug, overigens nog steeds eenzelfde bedrag als twee jaar geleden. Er werd nog een half uurtje gezellig doorgebracht, maar toen werden onze fietsen ongeduldig en wilden ze zo snel mogelijk terug naar het Zuiden. Ze hadden niet in de gaten dat er een matig windje op het stuur waaide, dus de benen van de berijders moesten flink aan de bak. En dat viel in het begin niet mee, want het fietspad Brüggen-uit loopt voor geen meter. Vals plat en de ene na de andere wortelknobbel en direct daarachter een gat. Hier kun je echt niet trots op zijn.  Ben, Jean en Gène veelal op kop. Een sportief compliment vooral voor onze man uit Ulestraten. Wat was die weer sterk vandaag. Wat een verademing als je de grens overgaat en richting Herkenbosch rijdt. Een prachtig brede, rood geasfalteerde weg, op en af door de Meinweg, omzoomd door hei en bossen met hier en daar een kudde halfverwilderde runderen. Soms open en vol zon, dan weer rijdend in de schaduw. Een ander mooi stukje is de beroemde fietsbrug bij Odiliënberg over de Roer. In het weekend open, maar andere dagen dicht i.v.m. werkzaamheden aan de houten reling. Omdat het toch al laat begon te worden kwamen we weinig fietsers tegen en dat was in de bossen achter Montfort en bij Susteren gunstig om te kunnen doorrijden. Af en toe moesten de koplopers even temporiseren, om een achterblijver weer bij te laten komen. Dan was een sanitaire stop even welkom. En die werd niet gespeeld, want er doken soms vijf mannen de bosjes in. Dat kon tot aan de bewoonde wereld van Susteren, Nieuwstad en Limbricht. Even verder was Ben de eerste die huiswaarts keerde. Net als alle anderen die eerder afbogen, kreeg hij een welgemeende “Dank je wel” in zijn rugzakje gestopt. Dat mocht ook wel voor zo’n mooie rit. Dit zou een prachtige route zijn voor de jaarlijks begeleide rit als die er gaat komen. De afstand van 133 km is voldoende en een rustige 23 gemiddeld mag er ook zijn. Dan is ze voor de hele groep aan te bevelen. Dit alvast als een voorzetje naar het Bestuur. 

De route, met dank aan Theo: https://www.strava.com/activities/1843717743