Hagerhof met mannen

Het komt niet vaak voor dat de C-groep zonder een van de vrouwelijke leden op stap gaat. Vandaag echter geen Erna, geen Tine en geen Toos. Dus een relatief klein mannengroepje op pad. De B-groep spande echter de kroon, alleen Wim en Frans. Die laatste wilde zijn benen nog eens gaan onderwerpen aan wat klimwerk rondom de Kleine Flap. Wim gaf aan dat hij in het vervolg graag met de C-groep ging meerijden en dat leverde hem met name van Giel een warm “Welkom“ op. Naast Giel was natuurlijk ook Ben weer terug van hun vierdaagse richting Münsterland. Goed weer, goed eten en drinken, mooie routes en dik 500 km in de benen. Ben had nog een verrassing in petto, een nieuwe, matgrijze aluminium Specialized. Schijfremmen, een voorblad van 33/? en een achterblok van 11/33. Dus o.a. lekker peddelen omhoog 1 op 1.  Hier en daar nog wat preciezer afstellen en dan genieten. Veel plezier ermee. Wie gingen er verder mee op pad in de toch wel frisse ochtenduren ? Jean, Jan, Chrit, Wim S, Gène en Theo. Aan de vele “tegens” op de autowegbrug bleek dat we vandaag niet alleen op pad waren. En dat bleef zo gedurende het verdere verloop van de rit. Diegenen die Hagerhof kennen weten dat er veel mooie, smalle, rustige wegen door bossen, langs weilanden en stille dorpjes opgezocht worden. Omdat de pauzeplek redelijk vroeg bereikt werd, maakten we nog een  ommetje om tegen half twaalf, na 40 km de fietsen te stallen tegen de pas geschoren haag. Op de site maakt de Hagerhof reclame voor hun ”lekkere tas koffie” en die werd dan ook besteld. Verder ook voor het bijladen van de fietsen, maar daar werd geen gebruik van gemaakt. Voorlopig haalt iedereen nog de nodige energie uit zijn eigen benen,   ofschoon je soms wenste dat er een extra Duracelletje in zat. De pauze werd gevuld met de Vierdaagse van Ben/Giel, het gebruik van het compacte autootje Ligier en het verschil in rijbewijs in Nederland en België. In België is dat levenslang geldig, maar voor een aantal van ons komt hier de keuringsleeftijd al redelijk dichtbij. Na een goed half uur stapten we weer op en loodste Jan ons door een aantal onbekende en smalle weggetjes naar de Zuid Willemsvaart. Die bleven we volgen tot aan Maasmechelen. Absoluut niet eentonig, want de haventjes, de bochten, de bomenrij erlangs en de recreanten erop zorgen voor zo’n afwisseling dat je zonder het te beseffen al snel linksaf richting Maas kunt gaan. Onze nestor had nog een Duracelletje over, want hij reed nog een eind met Jean mee. Toen Wim vanaf de Scharberg naar huis reed kreeg hij te horen dat het einde van de rit er nog niet op zat. Wat dat inhield bleek een uurtje later, toen hij in het Siekendal zijn hondje uitliet en de andere Wim, nog in fietskleding, tegenkwam. Hij, Theo, Giel en Ben waren zo sociaal om nog even onze sponsor, de Dikke Stein, te bedanken en daarop een glaasje te heffen. Volgende keer sluit ik mij daar graag bij aan. Deze keer vlug naar huis om de benen rust te geven na 75 km, 175 hm en 23,4 gemiddeld. Bedankt mannen !