Hagerhof met hindernissen

Na een dag met (eindelijk) veel regen en soms stormachtige wind, gaven de weersomstandigheden ons nu de kans om een mooi ritje te maken. De hele dag droog, ’s morgens een bleek zonnetje en na de pauze zou die zich terugtrekken achter de wolken. En dat moet ook zo, want achter de wolken schijnt de zon. Een achttal liefhebbers reageerden dan ook enthousiast toen Ben zijn fiets richting Hagerhof draaide en vol verwachting fietsten ze achter hem aan. Welke route zou hij vandaag in zijn BenBen hebben ingeladen ? Zo formeerden zich Toos, Tine, Ben, Giel, Lei, Gerard, Sjeng en Wim J om via de Scharberg richting België te gaan, maar zij bereikten dit niet als eersten van onze wielerclub, want een grote groep B-rijders snelde hen al vlug voorbij op weg naar Zutendaal. In de bocht vóór de brug konden we al direct ervaren wat ons tijdens de rit te wachten stond. Natte bladeren en afgebroken takken dwongen ons om heel alert te zijn en daarom hoorde je van de koprijders herhaaldelijk : opletten, achter elkaar, takken of andere waarschuwingen. Langs de Zuid-Willemsvaart viel het nogal mee, maar in het bosgebied rond Opoeteren begon het pas echt te kraken. Remmen en spaken kregen het zwaar te verduren. Met regelmaat werd even weer ingehouden om takjes te verwijderen. Toos spande de kroon want een dikkere tak tussen voorblad en ketting zorgde ervoor dat ze de trappers niet meer rond kreeg. Ketting eraf, tak verwijderen en met zwarte handen verder. Gelukkig konden die daarna in de handschoenen verdwijnen en werden daardoor wat minder zwart. Ben nam hier de gelegenheid te baat om Hagerhof te bellen en aan te geven hoe laat de groep op de koffie zou komen. Hij bedoelde dat letterlijk, maar figuurlijk kwamen we al eerder op de koffie. Dat kon hij toen nog niet voorzien. Na de altijd gevaarlijke oversteek bij Opoeteren, reden we door de bossen richting As, want we moesten ook nog denken aan de kilometers op onze tellers. Hier uiteraard van hetzelfde laken en tak. En het bleef niet beperkt tot takjes. Een ontwortelde boom was al doormidden gezaagd om ons te laten passeren, maar even verder moesten we na een bocht even in de remmen en over het bospad om een omgevallen exemplaar te ontwijken. Gelukkig geen valpartijen, mede ook omdat Ben en Wim het juiste spoor aangaven. Zij hadden beiden al wat grovere bandjes gemonteerd en dat was vooral in de bossen prettig en veilig rijden. Toch bleef de groep niet gespaard van een wat langere stop i.v.m. een tweetal lekke banden. Door de afwezigheid van “monteur Jan” moesten we dit maal zelf laten zien hoe je snel en op de juiste manier zo’n probleem aanpakt. En dat ging prima. Waarschijnlijk had toch iedereen goed opgelet bij “meester Jan”. De tweede lekke band, vlak voor de 10% afdaling in het bos vóór Opitter, leverde voor twee rijders een aantal extra hoogtemeters op. Lei en Wim waren reeds beneden, maar zagen niemand achter hen aankomen. Dus moest er iets aan de hand zijn en zat er niets anders op dan maar weer de klim terug omhoog rijden. Daar was men reeds ver gevorderd met de bandenwissel. Maar de snelheid zoals bij de Formule1, zullen we natuurlijk nooit halen.

Inmiddels was duidelijk dat we zeker een half uur later dan afgesproken op de koffie zouden komen, maar dat bleek voor de eigenaresse geen probleem. Even vrolijk en attent als altijd. Zij wenste ons zelfs “meer chance” voor de terugweg. In een lekker warme ruimte konden we genieten van een gratis eerste kopje koffie, aangeboden door de jarige Toos. Proficiat, bedankt en nog vele mooie jaren met je geliefden en hopelijk ook met je fietsvrienden (-innen ). Niemand durfde zich de herfstkoffie te bestellen omdat daarin een scheutje notenlikeur werd verwerkt. Stel voor dat die verkeerd zou vallen en je slingerend naar huis fietste. Gevaarlijk, geen gezicht, een blamage voor onze wielerclub. Alleen maar goed voor de afstand, het dubbele van de anderen. Dan was de notentaart van Tine veel beter, verstandig, onschuldig en bovendien heerlijk. Er kwamen geen hoogdravende of moeilijke of vermeldenswaardige zaken ter tafel, alleen nog een tweede kopje koffie. Daarmee stapten we weer op onze fietsen om te kijken hoeveel we nog aan de 46 kilometer konden toevoegen. Dat moesten we doen onder een grijze hemel en met een tegenwind die niet voorspeld was. En omdat we veelal in de buurt van de Maas bleven betekende dat de nodige open stukken en zeker op de dijken vanaf Maaseik. Niet goed voor mensen die kicken op gemiddelde en tempo, maar wel voor de genieters van de omgeving, het samen fietsen en een gezellige babbel. En dan komt Elsloo pas tegen drie uur in zicht. Niet iedereen haalt dit. Denk nu niet dat we mensen hebben achtergelaten, maar een kortere weg naar huis terug is geen probleem. De Elsloo-gangers schreven vandaag 80 km, 21 gem. en 219 hm. in hun rittenboek  bij. Maar zeker ook een mooie rit, ondanks de hindernissen. Voor zaterdag staat VLODROP-STATION geprogrammeerd, als alles meezit.