Zutendaal met slaapkamergeheimen

Denk nu niet dat jullie de verkeerde site hebben geopend, die van de Story of een ander tijdschrift dat bij de kapper of de afhaalchinees ligt. Je hebt echt gekozen voor het ritverslag van onze 40-jarige wielerclub. Je zult het ook niet met rode oortjes gaan lezen en dat geldt tevens voor de aanstichters van dit verhaal. Maar eerst eens even fietsen, want dat is toch altijd de rode draad in dit geheel.

Zoals de laatste ritten gebruikelijk, was de opkomst zodanig dat er geen gescheiden groepen konden vertrekken. Dan had Henk alleen moeten gaan, Ben en Wim als duo en het vijftal Sjraar, Ruud, Frans P en Piet J achter Hub moeten aanrijden. Dus weer een ABC-tje en dat verliep prima. Hub en Ben hadden vanuit Guttecoven en Brunssum voldoende tijd gehad om als pauzeplek Zutendaal te kiezen. Daarover was direct overeenstemming en over de te volgen route werd even overlegd en dat ging onderweg zo door. Dat betekende dat Ben en Hub het grootste deel van de rit de anderen op sleeptouw namen. Daar nu reeds alle dank voor. En als iemand het wilde overnemen leek daar een vloek op te rusten. Sjraar moest de koppositie bekopen met een lekke band na de twee klimmetjes op de Mechelse Heide. Toen Frans in de Zutendaalse bossen vooruit ging rijden en Henk aansloot was er niemand genegen om te volgen en lieten beiden zich onverrichterzake weer in de schoot van het peloton terugzakken. Niemand had zin om in een hoger tempo mee te gaan draaien. Voor Frans kon je nog begrip opbrengen, want die had ons vóór de start gewaarschuwd dat er tegen één uur wat regen kon vallen. Niemand geloofde hem, maar hij kreeg gelijk toen we na de pauze in de buurt van de papierfabriek in Lanaken daadwerkelijk over een nat wegdek reden en voor fiets en kleding thuis een poetsbeurt wachtte. Volgende keer beter luisteren naar weerman Frans. Dat Henk wilde versnellen was misschien in het vooruitzicht van de afsluitende rit naar Banneux, maar er was al bekend dat die niet kon doorgaan i.v.m. de weersvoorspelling voor komende zaterdag. Laten we zijn versnelling maar rangschikken onder de noemer: “Even wat opgespaarde energie kwijt raken.”

De mooie route door de bossen lag er best goed bij. Even opletten in de bochten en hier en daar een tak ontwijken, maar verder beschermden zij ons tegen de wind die op de open stukken duidelijk voelbaar was. Door het vele keren en draaien bleek het moeilijk je te oriënteren en menigmaal klonk dan ook de vraag waar we ergens zaten. Maar zitten was er niet bij, want in een voor iedereen goed bij te houden tempo, loodsten de twee kopmannen ons naar de pauze, biljart café De Keu-velaer, buiten Zutendaal dat alleen bekend is bij de C-rijders. Maar de teleurstelling was groot toen we vriendelijk maar kordaat te horen kregen dat er nog gepoetst moest worden en pas vanaf een uur de koffiebonen werden gemalen. Ons aanbod om mee te helpen had geen enkel effect, dus dan maar naar de B-locatie in het centrum. De B duidt onze groep aan en niet de kwaliteit van het gebodene. Koffie prima, cappuccino uitstekend en koffie met warm appelgebak en slagroom voor € 4.00 is ook niet verkeerd. Henk en Wim lieten zich voor dit laatste maar al te graag verleiden. Dat gebeurt vaker als zij samen fietsen. En voor die paar keren dat ze samen onderweg zijn mag dat best.

Toen het gesprek op het aantal calorieën hiervan kwam, het gevaar van het gebruik van suiker en Sjraar vertelde over de beweegmarkt in het Maaslandcentrum die hij bezocht had met zijn vrouw kwam het snel op lenigheid en soepelheid van ons als fietsers op leeftijd en daarbij de steun die ieder daarbij zocht. En dan nu verder lezen alsof het de Story betreft. De een had de muur nodig als steun, een ander de rand van het bed, een derde trok zijn knieën omhoog en een vierde kon het zelfs nog staande op één been. En geloof het of niet, dat gebeurde nog elke dag en soms wel vaker. Begrijpelijk dat we hier geen namen bij gaan noemen. Privacy staat in onze club met grote letters in ons vaandel geschreven. Hopelijk kan dit stuk de kritiek doorstaan als we vermelden dat bovenstaande ontboezemingen gingen over het aantrekken van de sokken, ’s morgens. Lees het nog maar eens opnieuw met deze wetenschap.

Na de 44 km die nu iedereen op de teller had staan werd in dezelfde samenstelling de route terug naar Elsloo gezocht. Weer de beschermende bossen en kleinere binnenwegen, maar met Hub en Ben weer voorop. En dat was zo vertrouwd dat achter hun fietsen voldoende mogelijkheden waren om met elkaar te praten. Geen gehijg vanwege een te hoog tempo, geen verhoogde hartslag, maar een gelijkmatige snelheid, waardoor het een ABC-tje was om bij te kunnen houden. Voor de mooie route bekijk maar even de bijgevoegde link. Omdat het waarschijnlijk de laatste rit vóór de feestdagen was, namen we afscheid van elkaar met de beste wensen uit te spreken. Ieder op zijn eigen manier en met eigen woorden. Daar hadden we dan ook 73 km, met 233 hm en een gemiddelde van ca 23 over kunnen nadenken. En als je onder de kerstboom verrast wordt met een nieuw paar sokken, dan weet je nu ook hoe je die kunt aantrekken ! Fijne feestdagen.

de route: https://connect.garmin.com/modern/activity/3235028839