Haaren. Wat een vreemde rit !

 

Voordat jullie verder lezen even een waarschuwing. Als je de rit niet hebt meegemaakt, dan haal je misschien de fictie en werkelijkheid door elkaar. En de fietsers die er vandaag wel bij waren, vraag ik om enkele passages met een korreltje of misschien een zak zout te nemen. En als je het zout er niet aan wil besteden, dan mag je er ook met een knipoog naar kijken. Dat laatste heb ik ook even gedaan met het verslag van Frans over de rit van de B-groep. Daarom geen goed woord over de fotograaf, dat heeft Frans al uitstekend gedaan. Het begin van de rit was overigens knallend in een aantal opzichten. Hoe vaak gebeurt het dat twee groepen, zonder overleg vooraf, dezelfde bestemming hebben ? En vandaag zelfs een derde groep, want om welke onverklaarbare reden lukte het Tine om beide groepen te missen en moederziel alleen naar Haaren te rijden. En zij werd niet gemist want de ene groep dacht dat ze in de schoot van de andere groep meereed. Petje af dat ze na 50 km toch met de C kon genieten van haar thee. Maar de grootste knal was jammer genoeg die van Hubert. Na lange tijd kon hij weer eens aansluiten, maar na het passeren van de kanaalbrug, over het fietspad naar Meers, spatte zijn buitenband met een geluid als van een geweerschot uit elkaar. De schade was zo groot dat hij moest terugkeren. Volgende keer meer geluk, Hubert. Niet bekend met welke groep hij wilde meerijden, maar met de C-ers had hij gezelschap van Ben, Giel, Jan, Toos, Jean, de twee Wimmen, Louwrens en Gène. Die laatste had een aantal weken geen fiets, maar bomen en kachelhout gezien. Dat had zijn fietsconditie echter niet aangetast, integendeel zelfs, maar daarover verderop meer. Met de strakke en vooral koude wind op kop loodsten Giel en Ben ons zoveel als mogelijk door enigszins beschutte gebieden heen. Maar een Noordooster heb je bij deze rit altijd schuin op je helm staan en zeker als je bij het overschrijden van de grens in de open vlaktes komt. Dan zijn het alleen de talloze windmolens die genieten en daar met plezier de mens voor bedanken met kilowatten. Jammer dat de enige echte oude graanmolen dan aan de ketting ligt en niet mag meedraaien in deze carroussel. Dat laatste begrip pasten wij ook toe, door met regelmaat een ander duo op kop te laten rijden, maar als je niet goed in de wielen bleef had je evenveel tegenwind als de eersten. En een vast tempo is dan soms moeilijk, zodat er achterin soms knarsetandend werd meegereden. Dan moest er letterlijk even in de remmen geknepen worden. Flink in de remmen konden we pas na 42 km, toen we onze pauzeplek hadden bereikt, gelijk met de B-ers, die nog even doorreden op weg naar hun café. Bij dit passeren kwamen beide groepen er achter dat Tine nergens bij was. Dan maar even appen, maar voordat dit verstuurd kon worden stapte zij bij de C-ers naar binnen. Zij was wat later op weg gegaan, had een voor haar bekende route gereden in de hoop wel een van de twee groepen in te halen. Maar nergens een glimp van beide en daarom arriveerde zij na 50 solokm. bij de C-ers. Gelukkig nog ruim op tijd om te genieten van een traktatie van de jarige Jan. Proficiat Jan, bedankt en nog vele gezonde en sportieve jaren in ons midden. Omdat we aan twee aparte tafels zaten, niet dat we problemen met elkaar hadden, kan alleen vermeld worden wat aan een tafel verteld werd. Het ging o.a. over de mislukte foto en de feestavond, waarbij verklapt werd dat de verrassing een bedr………… Nog even geduld, want anders is het geen verrassing meer. Nadat iedereen weer goed was ingepakt, namen Jean en Gène resoluut de kop en wensten die ook niet meer af te staan, hoe Wim J ook smeekte. De enige reden was dat hij een maatje moest meenemen, maar waar haal je dit zo snel vandaan en dan ook nog eens met uitjes ? Ondertussen peddelden de twee maar door en haalden zij allerlei anekdotes van vroeger over Ulestraten en haar bewoners naar boven. Als ze dit allemaal op hun fiets hadden moeten meenemen, dan was één rugzak niet voldoende geweest. Zij merkten zelfs niet dat in de buurt van Koningsbosch, Toos afscheid nam om nog even op familiebezoek te gaan. Inmiddels had Wim zijn maatje gevonden en mocht hij met Giel eindelijk op kop rijden. Je wilt toch ook nuttig zijn voor de groep. Langzamerhand had de zon wat meer kracht gekregen en werd er hier en daar zelfs wat open geritst en gepraat over te warm. Haaren werd dus gekwalificeerd als “ koud erheen “ en “ warm terug. “ Gène was echter nog niet uitgeraasd, want toen bij v.d.Valk een vrouwelijke Solex langs reed, ging hij op de pedalen staan, geselde die vreselijk en nestelde zich in een mum van tijd naast de Solex. Tot aan de asfaltcentrale had hij een leuk gesprek met haar, of was dat toch niet het geval, want bij de rotonde scheidden hun wegen. Langzamerhand dunde de groep uit en zocht ieder de kortste weg naar huis. Behalve de jarige Jan, want die wilde graag de 80 km aantikken en dus maakte hij nog een ommetje via Elsloo. Stond de fotograaf nog te wachten omdat hij dacht een foto van de terugkomst te moeten maken ?

Dat zou echt een passende afsluiting zijn van deze in veel opzichten vreemde rit. Heeft het niet teveel zout gekost ? Dan excuus daarvoor. Laten we het met een stukje werkelijkheid afsluiten. Mederijders, bedankt voor de 75 km, de geringe 226 hm en het gemiddelde van 22 km.  

 

 

Garmin link: https://connect.garmin.com/modern/activity/3169684461#.W_Fz1-_pMpI.email