Vlodrop Station

Als je deze rit moet omschrijven dan zou je in één woord kunnen zeggen: fantastisch. Daarmee zou alles gezegd zijn, maar dan doe je de deelnemers van deze rit en geïnteresseerde lezers tekort. Om te beginnen maar eerst de harde cijfers. Toos, Tine, Ben, Wim J en Wim S, Lei, Gerard, Giel en Jan fietsten 104 km, met een gemiddelde van 21 km. en 301 hoogtemeters bij elkaar.

Even nuanceren, want niet iedereen telt Elsloo als begin- en eindpunt en daarom kunnen afstanden verschillen. Verder nam Jan, na een periode van inactiviteit, al vrij vroeg afscheid om zijn eigen route te rijden. Wat opviel aan de groep was de verscheidenheid aan fietsen, racefietsen en zware MTB’s met gladde en grovere bandjes. De eersten zijn daarbij natuurlijk in het voordeel, maar Ben zorgde er direct na de pauze voor dat de mtb-ers ook even aan hun trekken kwamen. Dat was de start van de laatste 52 km naar huis. En je kunt het geloven of niet, maar vóór de pauze stonden er ook exact 52 km op de teller. En dan hebben we absoluut niet dezelfde route gereden.

In de pauze bij Hotel St. Ludwig werden we verrast door een niet aflatende stroom wandelaars. Vanuit het bos aan de overkant kwamen 71 inwoners van Herkenbosch om te genieten van koffie en vlaai. Wij hadden ons toen al tegoed gedaan aan koffie, een stukje Bienenstich, champignonsoep of de zelf meegebrachte versnaperingen. Tussendoor hadden we tijd om o.a. te praten over een appje  van Erna, de lange ritten van vroeger en kregen we ook nog even visles over hoe vis te vangen in het donker vanaf het strand. Of dat dinsdag a.s. ook daadwerkelijk zo is ???? Op het droge zijn de vissen altijd groter dan in het zoute water.

In tegenstelling tot woensdag hadden we weinig of geen last van bladeren en afgevallen takken. De route liep wel door enkele bossen, maar de wegen waren hierin breed genoeg om eventuele problemen te omzeilen. Dat moesten we wel in Vlodrop-centrum, want daar was de kermis opgebouwd. Wij verbaasden ons over het geweldige reuzenrad totdat we dichterbij kwamen en zagen dat het onderdeel was van Vekoma, de bouwer van grote attracties voor pretparken. Dit rad torende zo hoog boven alles uit, dat het steeds deel uitmaakte van de skyline van Vlodrop, van welke kant je het ook benaderde. Op de terugweg wees ons Ben ook op twee andere skylines, die van de dorpjes Karken en Effelt. Komende vanuit een open vlakte kon je een breed lint van bebouwing zien, gedomineerd door de kerk. Maar de concurrentie van talrijke windmolens was hier aanzienlijk toegenomen. Niet fraai, maar noodzakelijk ? Ondanks het zuchtje wind vandaag deden ze toch hun best om zich draaiende te houden. En dat ging in een gelijkmatig tempo. Anders dan soms bij de koprijders. Het is niet iedereen gegeven om eenzelfde tempo aan te houden. Soms gaat het te hard omdat de een graag zijn wiel vóór dat  van een ander wil zien en dan rij je in een mum van tijd veel te ver voor de groep uit. Met de een lukt het beter om op kop te rijden dan met de ander. Je moet elkaar aanvoelen. En achter je wordt ook niet altijd aan de bel getrokken. En natuurlijk heb je ook niet altijd weet van iemands goede en mindere dagen of momenten. Het blijft dus een samenspel in de groep. En dat maakt het samen fietsen ook weer boeiend. In een van de vele kleine Duitse dorpjes vroeg Ben hoe wij de vensterbanken van een bepaald huis vonden. Maar daar konden we geen antwoord op geven, want we waren er in een vloek en zucht voorbij. Hij vroeg dit natuurlijk omdat hij ze zelf gelegd had. Volgende keer wat eerder erop attent maken en even afremmen ! Nog even napratend hierover stelden de koplopers, Giel en Wim J, elkaar de vraag wat het woord “Bestattungen“ op een van de huizen betekende. Waarschijnlijk nog bezig zijnde met de bouwwereld kwamen zij niet verder dan “sierpleister en stucadoren”. Maar zij zaten er behoorlijk naast, want ook weer Ben kon ons vertellen dat het een uitvaartcentrum was. Het behoeft geen betoog dat je beter met de foute vertaling te maken wil hebben. Op de terugweg hadden we te maken met een onverwachte en hardnekkige tegenstander, de laagstaande zon. Dan wenste je een helm met zonneklep, in plaats van steeds een hand boven je ogen te moeten houden. Dan is het voorzichtig fietsen en hopen dat het andere verkeer dat ook doet. Gelukkig liep dit goed af en kon deze rit bijgeschreven worden als een fantastisch mooie rit in een goed gezelschap. Gelukkig zijn het toch nog wat meer woorden geworden. En natuurlijk kun je beter “ In Stuck arbeiten, dan Bestatten.”