14-03-2018: Fietsen met hindernissen

Gène, die op weg naar Elsloo, de ketting kapot trapt, zijn vrouw belt en op de mountainbike de groep inhaalt op de autowegbrug waar zich op dat moment een gecompliceerd en ernstig ongeluk heeft voltrokken. Giel die van een andere kant komend een waterplas wil ontwijken en door een opstaande asfaltrand ten val komt. Gelukkig niet ernstig, maar zijn trui zal een extra krachtige wasbeurt nodig hebben. Jan, die een mooie route in en rond de Zutendaalse bossen in gedachten had, maar op verzoek van de anderen een nieuwe uit zijn helm toverde, want dan profiteerden we meer van het zonnetje en fietsten we veiliger dan over de smalle, soms gladde boswegen. Een e-biker die bij Roosteren bewust nog even overstak bij rood licht, terwijl wij netjes stonden te wachten, en alle geluk van de wereld had dat een aankomende auto hem op een haar na miste. Dan kun je het aan Gène overlaten om deze persoon flink terecht te wijzen, en terecht !  Gelukkig waren dat de hindernissen die wij vandaag tegenkwamen. Meer dan genoeg en echt niet voor herhaling vatbaar. Naast bovengenoemde collega-fietsers maakten Erna, Toos, Gerard, Wim S en Wim J het achttal compleet. Giel en Jan voorop, beiden een klein, licht verzet trappend. Petje af, helm af mag niet, voor Jan die aangaf zware benen te hebben van twee dagen graven in zijn moestuin. Wat moet dat worden als die werkzaamheden eens achter de rug zijn ! Zoals gezegd een andere route en die voerde ons al direct naar onze Belgische buren, over de Maas, die zich nu eens van haar rustige kant liet zien. Een stukje langs de Zuid-Willemsvaart, maar al snel weer richting Maas, of beter gezegd over haar dijken naar Heppeneert, Maaseik. Hoe dichter hier naar toe, hoe lenteachtiger het werd. Zou iemand dan toch een kaarsje hebben opgestoken? Omdat we niet tegen de wind hoefden op te boksen had ieder voldoende energie over om nog wat te kletsen. En er werd heel wat afgekletst en menig lachsalvo klonk over de dijken. Even werd het stil, toen we over de Pater Sangersbrug rijen auto’s en vrachtverkeer zagen, die door de zware crash bij Maasmechelen hierheen werden omgeleid. Met Jan en Giel nog steeds op kop draaiden we de laatste kilometers op Belgisch asfalt onder onze wielen door. Bij een ommetje Thorn werden we nog eens getrakteerd op een Lentebode. Boomfeestdag voor de schooljeugd onder toezicht van IKL en IVN. Eens kijken of bij een volgende rit al de eerste groene blaadjes aan de geplante bomen tevoorschijn komen. Inmiddels naderden we de bekende pauzeplek, waar het zo druk was dat Wim op een barkruk aan tafel moest aanschuiven. Zodoende keek hij letterlijk op de anderen neer, maar figuurlijk zeker niet. De gesprekken van onderweg zetten zich voort, maar waren minder van volume, dan van een tafel met Duitse gasten. Behalve het gebruikelijke kleine glaasje werd ook nog een schoteltje worst met mosterd aangeboden. Wat een service !  Bij vertrek hadden we 46 km. op de teller staan. Prima als je in deze tijd van het jaar na de pauze wat minder hoeft te doen. Er komen nog genoeg ritten met een gelijk aantal km vóór en na de pauze. Met andere koplopers/-fietsers, maar nog steeds onder regie van Jan, werden de wegen achterlangs Stevensweert en Ohé en Laak opgezocht. In die laatste plaats liggen er een vijftal wegversmallingen waarbij je goed moet opletten als je ze aan de rechterkant passeert. De kans dat je in de modderige berm belandt is groot. Dus oppassen geblazen. Via Roosteren en Illlihoven naar Grevenbicht en Obbicht om sociaal als we zijn Gerard op weg naar Geleen te zetten door even een ommetje te maken. Zo ook met Erna en even later met Gène en Wim S. Giel nam afscheid na houthandel Janssen en Jan bracht als routeleider Wim J. en Toos naar Elsloo terug. Bedankt daarvoor en de mooie rit. Met een tevreden gevoel, ondanks de start met hindernissen, werden 79 km, 158 hm en 22,7 gemiddeld in de annalen bijgeschreven.