11-07-2018: Koffie voor een dekseltje

Na het maken van het maandagverslag vroeg Henk zich af welk thema het nieuwe verslag zou krijgen. Dat kun je natuurlijk niet van te voren zeggen, maar soms liggen die op straat. En dat was vandaag letterlijk zo. Laten we maar direct het thema verklaren. Met zessen vertrokken we voor een ritje naar Hagerhof, het fietscafé bij Opitter. Hub, Sjraar, Erna, Tine, Mart J. en Wim reden via de Scharberg de autowegbrug over naar Kotem. En wie deze route vaker rijdt weet dat het fietspad naast de autoweg geen toonbeeld van een glad en mooi geasfalteerd wegdek is. Toen we  hobbelend beneden kwamen richting de eerste huizen riep Tine wie er een dekseltje verloren was van een bidon. Zij was er extra voor teruggereden toen ze het op de brug zag liggen. Toen niemand reageerde had ze het maar weggegooid. Wim zag op dat moment dat zijn dekseltje van de bidon met reservemateriaal verdwenen was, dus moest dat van hem zijn. Even terugrijden, goed er op draaien, Tine bedanken en een gratis kop koffie in het vooruitzicht stellen. Wat had Wim onderweg allemaal kunnen verliezen ? Twee bandjes, drie bandafnemers, een minipompje, twee CO2 patronen, een stukje skai om een eventuele grotere scheur af te dekken, een imbussleuteltje en een doekje om de handen af te vegen. Teveel gewicht en ontbreekt er iets ? Begrijpelijk dat Tine getrakteerd werd op koffie. Een aangename verrassing was Mart, die op zijn vrije dag zich nog eens aansloot bij de groep. Meestal ging hij alleen op pad. Het was hem goed bevallen en hopelijk zien we hem nu vaker in onze gelederen.

Hub en Sjraar leidden ons langs de Belgische kant van de Maas, door Opoeteren en via de open velden en dichte bossen naar Opitter. Dat betekende af en toe bescherming tegen de vrij harde wind, waardoor Wim de plek van Sjraar innam. Maar die eerste liet zich na de pauze van zijn beste kant zien. Na 47 km werden de fietsen netjes gestald tegen de muur van Hagerhof en dat was te merken aan het humeur van de eigenares. Bijzonder vriendelijk en zij zette zelfs de door haar zo geliefde muziek voor ons aan. Tine bestelde nog een kom kippensoep en merkte hierbij op: ”Als ik straks maar niet ga kakelen.”

En dat gebeurde ook op de terugweg, maar of dat alleen aan de soep lag ? Ook zonder soep kan Tine dat. Er werd nog even ‘gevoetbald’ en toen kwam het gesprek op skeeleren, een vroegere hobby van de beide dames. Zij verhaalden over allerlei stunts die ze uithaalden. Erna: “ Toen er nog geen asfaltpaadje lag naast de kinderkoppen in Leut, schaatsten we gewoon boven over het muurtje heen. Ik zou het nu niet meer kunnen, durven”.

Voor we vertrokken legde Tine nog even uit hoe je kon zien dat dit een paardenverblijf was. Er was o.a. een bak waar de paarden konden "lepsjen”. Dat moest aan Erna even worden uitgelegd. Op de terugweg namen Hub en Sjraar weer het kopwerk voor hun rekening en dat ging soms zo hard dat Hub even moest passen. Sjraar had vandaag “Venlo-benen”. Eens in de zoveel tijd bezoekt hij zijn moeder in Venlo op de fiets en dat betekent dat hij op het vlakke een bijzonder hoog en strak tempo kan vasthouden. Zo leidde hij ons richting Maaseik, de brug over en via de opnieuw geasfalteerde fietspaden over de Maasdijken. Die liepen nu als gesmeerd en in een mum van tijd waren we op de Graetheide, waar Hub afscheid nam en de andere vijf ook richting huis raceten. Tegen twee uur waren we terug in Elsloo, na een mooie rit van 81 km, 191 hm en 25 gemiddeld. Het dekseltje zat er nog op en de schrijver was een thema rijker.     

En hier de route: https://connect.garmin.com/modern/activity/2843256370