09-05-2018: Sentowerpark en Hagerhof

Soms moet je het grootste Vlaamse ruitersportcentrum twee keer bekijken om een juiste indruk te krijgen. En dat kregen we woensdag voorgeschoteld toen we in Opglabbeek rondtoerden. De blauwe bordjes gaven zoveel nummers aan, van twee- tot driecijferig, dat het zelfs voor onze routeleider een doolhof werd. Toen we dan ook voor de tweede keer langs het prachtig gelegen hippisch centrum reden moest toch wijselijk maar even het grotere overzichtsbord geraadpleegd worden. Hadden we dat niet gedaan, dan zouden we misschien voor een derde keer hetzelfde rondje gereden hebben. In wielertermen zou je dit een criterium noemen. Maar nu geen rondje rond de kerk, maar een rondje hippisch centrum. De kerk had overigens om tien uur al een rol gespeeld voor onze fietsclub. Heel attent, dat Louwrens even een moment van stilte vroeg voor onze Kees. En de tien klokslagen begeleidden ons daarbij. Daarna ging elke groep haar eigen weg. Een grote groep C naar Aubel en een minuscuul B-kwartet naar Hagerhof, in de buurt van Opitter, een stukje achter de Blauwe brug. Hub, Sjraar, Lei en Wim waren vandaag de diehards, ofschoon dat -hards beter weggelaten kan worden, want het was weer smeltend warm. Laten we de oorzaak van een late pauze maar bij de temperatuur en het vele keren en draaien leggen, want na 64 km de fiets pas rust gunnen is nog niet vaak voorgekomen. Vraag niet waar we overal geweest zijn, want dat zou zelfs met een heldere geest moeilijk na te vertellen zijn. Vermeldenswaard tijdens het oponthoud bij Hagerhof waren: er werd maar één koffie en zeven cola gedronken, vele verhalen en routes uit de oude doos van onze wielerclub werden uit het geheugen opgehaald en de mevrouw van de uitspanning had vandaag niet haar beste pruik op.

Kan gebeuren, want we kennen haar ook in een heel andere stemming. Toen we ons stalen ros, of moeten we zeggen carbon ros, weer op weg gedirigeerd hadden lag er nog maar één wens. Zo snel en kort mogelijk naar huis. Daarvoor zouden we proberen om het nieuwe fietspad, Roosteren/Nattenhoven over de grensmaasdijken te nemen. De hekwerken zouden toch zeker niet pas bij de officiële opening op Hemelvaartsdag weggehaald worden ? En dat bleek ook zo te zijn. Wij waren niet de enigen die nu al over het snelle asfalt zoefden. Soms werd er voor de verbindingen nog gebruik gemaakt van de bestaande fietspaden, maar het is een mooie, snelle en veilige route terug naar huis. Indrukwekkend is de brug die Vissersweert verbindt met het vaste land. Hoe zal dit er uitzien bij hoog water? Hub nam in Berg afscheid van de anderen, die op advies van Wim het eveneens nieuwe fietspad vanaf het monument van Kapelaan Berix tot aan de brug in Elsloo opreden. Moet je natuurlijk niet doen als een bordje aangeeft dat de randen nog afgewerkt moeten worden. Wim vroeg netjes om toch te mogen passeren, maar kreeg in onvervalst Mestreechs te horen dat we fout zaten. Toch maar even sorry en dankjewel gezegd.

Zo zat het criterium voor vandaag er op. Het telde 97 km, 279 hm en een gemiddelde van bijna 25.