31-07-2017: Partij. Snoeien en Oh’s !

Velen van ons zijn nog van de generatie dat elke dag van de week
gereserveerd was voor  specifieke karweitjes in en rondom het huis. Zo kon
je maandag vereenzelvigen met wasdag. Of dat nu nog zo is lijkt hoogst
twijfelachtig. En zeker na de rit van maandag, want die zou je kunnen
kwalificeren als een maandag-snoeirit. Zowel particulieren als gemeentes
hadden deze dag aangegrepen om  eens groot onderhoud te plegen. Heggen in
allerlei soorten en maten werden al dan niet mechanisch of handmatig onder
handen genomen. Gelukkig geen doornen heggen want wij bleven gespaard van
lekke banden. Rondom Margraten werd een holle weg ontdaan van zijn
overkapping door een tractor die onverstoorbaar verder ging en ons
genoodzaakte om heel behoedzaam rijdend of steppend te passeren. Ook de
natuur zelf hielp een flinke hand mee. De stormwind van het weekend had een
grote wilde kers ontdaan van de onderste zijtak, die de hele weg versperde.
Dat betekende klunen door het gras en over takken, met geschouderde fiets.
Goed voor de armspieren, maar slecht voor het gemiddelde. Maar daar baalden
Hub, Lei, Erna, Tine, Joep, Frans P, Ger M, Piet C, Mart en Wim totaal niet
om. Hun goede zin kon helemaal niet meer kapot want  de oh’s en ah’s waren
niet van de lucht als ze weer eens een onbekend weggetje of een adembenemend
mooi Limburgs vergezicht op hun zonnebril kregen voorgeschoteld. Zelfs Hub
deelde daarin en dat wil wat zeggen voor onze routeleider. Meestal staat
zijn route vast, maar Wim mocht hier en daar inbreken en trakteren op een
ander klimmetje of een onbekend verbindingsweggetje. Een klein voorbeeld ?
Op de bekende Molenweg (Amby) links vóór het theater door het veld de
Hooverenweg/Kuytenbergweg omhoog richting Berg en Terblijt. Allereerste weg
scherp rechts, de Schansweg, die halverwege de Rasberg uitkomt. Afdalen en
bijna onderaan oversteken door het veld en de holle weg naar de Bemelerweg.
Meestal is die bovenaan pikkedonker, maar door de felle zonnestralen was die
mooi verlicht.  Even nog de route tot aan dit punt, anders denken jullie dat
we tot hier gevlogen hebben. Achterlangs het vliegveld waar al heel wat
spotters stonden voor vlucht ??????? Langs Gilbert Petit naar beneden,
oversteken en de halve Visweg nemen. Via v. Bommel naar de Nachtegaal, waar
tegen half elf al bijna geen tafeltje meer vrij was. Rechts en even in de
pedalen om de Molenweg te bereiken. Daarna bovenvermelde route om
gezamenlijk de Bemelerberg te bedwingen. Niemand voelde zich geroepen om er
tussenuit te knijpen en ieder kon volgen en zelfs energie overhouden om
andere fietsers nog aan te moedigen tot de laatste stukken klim. Klein en
Groot Welsden werden doorkruist via kleine weggetjes. Hier zouden grote,
drukke wegen absoluut niet passen. In Margraten was het even schrikken, maar
gelukkig bleven de tennisballen die geserveerd werden als kanonskogels ,
binnen de omheining. Rustiger werd het weer richting Ingber waar je op het
plateau een prachtig uitzicht hebt naar de Keutenberg, Stokhem en verderop
naar Gulpen. Je zit daar zo hoog dat je even op de kerktoren neer kunt
kijken, maar hoe verder je afdaalt van de Beversbergweg, hoe meer je er
tegenop kijkt. Overigens vertelde Mart enthousiast over het Gerendal en de
schaapskudde die hier loopt. Nu weer verder fietsend naar Wijlre, rechts de
Leienhuisweg omhoog als opwarmertje van de moeilijkste klim van vandaag, de
steile Dikkebuiksweg. Hier is het ieder voor zich. De een staand op de
pedalen, de tweede zittend en de derde combineert dat, maar ieder komt boven
om dan rechtsaf weer te verzamelen en dan verder klimmend naar de hoogte van
de Eyserbosweg. Tot hier geen mooie uitzichten , want links staat manshoge
maïs en rechts bos. Gelukkig maar, want dan kun je je volledig concentreren
op het asfalt, je voorganger of het geluid van de hijger achter je die de
laatste energie bundelt om aan je Giant aan te pikken of je Wilier voorbij
te fietsen. Op adem komen bij de Bernardushoeve, Trintelen  omlaag, even
kijken of de Drie Tantes thuis zijn, maar daar oversteken, diep ademhalen en
blijven klimmen het spoor over en op de pedalen blijven duwen tot aan de
kruising op het plateau. En dat duurt lang als de zon op je kop brand en ook
je beenspieren in brand staan. De routeleider stelt nog een ommetje voor en
omdat dit op hoogte ligt en dan een langere afdaling protesteert niemand.
Wat een eensgezindheid vandaag of positiever gezegd, een heerlijke sfeer
onderling. Dat mag ook wel met Baneheide vlak, afdalen naar Nijswiller en
achterlangs naar Partij. Tegen half een schoof hier een negental TC-ers aan,
behalve Wim die nog verplichtingen thuis had. Hij deelde wel in de 50 km, de
500 hm en de 22 km gemiddeld. Na de kortste weg naar huis mocht zijn Wilier
na 77,5 km, 653 hm en 23 km gemiddeld gaan uitrusten. Hoe de anderen zijn
thuisgekomen zal Frans hierna laten weten. Waarschijnlijk is dit het eerste
duoverslag in de geschiedenis van onze Toerclub.
Na dit eerste stuk gelezen te hebben begon me het angstzweet  behoorlijk
parten te spelen. Hoe overtref je dit eerste stuk van het verhaal dat zo
gedetailleerd is en in al zijn pedagogische vormen past. Voor me zelf maar
het moedige besluit genomen aan het onhaalbare,geen poging  te wagen,maar
helaas verwacht Wim dat er een eind aan het verhaal  gebreid wordt bij deze.

Allereerst de complimenten natuurlijk  voor het geschreven stuk maar nog
meer voor het totale gezamenlijke kopwerk van Wim met Hub voor de pauze
Chapeau. Op de pauzeplaats de  gebruikelijke onderwerpen toegespitst op het
nieuws van de dag. Een opmerkelijk feit mag niet onvermeld blijven en dat
was de een aantal weken geleden , maar niet op die maandagen kunnen fietsen
door het mindere weer, de  verjaardag van Piet Coumans  en de daarmee
gepaard gaande kussen van de twee vrouwelijke fietsleden en felicitaties van
de rest van de groep.(Leeftijd zullen we niet verklappen maar volgens Erna
en Tine zie je er nog verrekte goed uit). Na de consumpties die de jarige
job ook nog voor zijn rekening nam ,dank daarvoor, moesten er nog wat
kilometers gemaakt worden en wat scherts onze verbazing, Piet die voor de
pauze als groepsduwer had gefungeerd laat zich weer op zijn vertrouwde plek
zien en staat die tot het einde niet meer af. In de groep waren er al een
paar bang dat de leeftijd nu zijn tol bij hem ging eisen,niets van dit
alles. Partij,Gulpen,Euverem,Reijmerstok,Banholt, Margraten waren in grootte
lijnen de plaatsen die op de terugweg aandeden en hier wil ik toch nog een
leermomentje noteren. Wat was het geval, op een vrij smalle weggetje
richting  Sibbe werd in mijn ijver om voor in de groep te komen de
binnenbocht genomen, soms  duikt er ondanks dat je er geen tegenligger ziet
deze er toch plotseling op, met alle vervelende gevolgen van dien. Gelukkig
voor beide partijen was dit niet het geval mede door het alert reageren van
tegenpartij. Trek me het boetekleed aan en hoop zelf en ook dat andere er
van leren en op zijn minst waar dan ook je eigen weghelft dient te
gebruiken, het is in ieders voordeel. Daalhemerweg in Valkenburg af voor de
laatste hindernis via Broekhem,Strabeek naar het klimmetje van de
Kleverstraat in Haasdaal. Schimmert en Genhout waren de laatste plaatsen die
we gezamenlijk aandeden voor Hub zijn weg naar Brunssum vervolgde, maar na
eerst nog een aantal uitgedaagd te hebben hem tot boven op in Sweikhuizen te
vergezellen,wat hem nog lukte ook. Hoe dit afgelopen is met dit tweetal,
Mart, Joep , zullen we tzt wel vernemen. Nu een poging doen,in de hoop dat
dit is gelukt, om het verhaal iets in tekorten met het gegeven dat de rest
in een rustig tempo richting Elsloo is gefietst waar ook aan de sponsor de
Dikke Stein werd gedacht door een aantal.

Afstand ca 89 km   Hoogtemeters 898 mtr   Gemiddelde 23,2 km/uur

Voor de liefhebber die de tocht wil nafietsen hier de Gps gegevens
https://connect.garmin.com/modern/activity/1887586575