31-05-2017: Vlodrop, pauze Melick

Als je in de routelijsten van de Tourclub kijkt dan is de naam van de rit ook meestal de pauzeplek.

“Partij“ als route betekent pauze in de Remise te Partij, “Maasbracht“ als route is ook pauze in Maasbracht. Maar Frans P, Lei J, Piet J, Wim J, ( de 3 J’s ) en Kees v B braken met die traditie. Hun aantal stak schril af tegen de weer grote opkomst van de volgers van Ben en Jan. En toch was het moeilijk om die groep in de gaten te houden. Tot Obbicht zagen we ze op verschillende plekken vóór ons, maar omdat wij enkele alternatieve weggetjes reden leek het alsof ze ineens verdwenen waren. Hopelijk zijn ze  inmiddels wel weer op hun thuishonk terug. Ofschoon een verblijf bij de Drie Sluisjes in Linne ook niet te versmaden valt. Dat was, met één oor meeluisterend, hun bestemming ? Omdat woensdag gelijk staat aan vlak kozen de drie J’s en Frans en Kees voor de verre bestemming Vlodrop.  Frans en Wim op kop, die laatste afgelost door Piet. Misschien ook nog even in cijfers: Frans 110 km, Wim 85 km en Piet 25 km. Tot de pauze 58 km. Totaal gemiddeld 25.5 km en 338 hm. Zoals boven aangegeven zou Vlodrop de pauze worden, maar dat werd nooit gehaald. Het was soms veel interessanter om wat onbekende weggetjes te nemen, waardoor plaatsen die we achter ons hadden gelaten ineens weer opdoken. Ook tunneltjes fietsten we twee keer onderdoor, steeds van een andere kant komend. Gelukkig maakten we hierbij geen overtredingen want anders hadden we nog in de bajes gezeten, die we op het industrieterrein Herkenbosch passeerden. Parallel aan de autoweg reden we in de volle zon, maar even later door de lommerrijke wegen van het Meinweggebied of langs de meanderende Roer. Een van de mooiste stukken lag na de pauze in Melick, toen we van daaruit de verkeersvrije wegen naar en over de fietsbrug richting Odiliënberg reden. Hier zou je even de toerist moeten uithangen, maar dat was vooral aan Frans vandaag niet besteed. Wat had die goede benen. In een vloek, van Wim, en een zucht, Lei en Kees, waren we van Maria Hoop tot buiten de kom van Echt aanbeland. Tweeëndertig over het klinkerfietspad was geen probleem. Voorbij het uitvaartcentrum in Echt keken Kees en Wim elkaar aan. De een zei “hard“ en Kees haalde zijn beste Frans (hiermee wordt de taal bedoeld en niet de fietser) naar boven en antwoordde: “C’ est dure“. Overigens had Frans toch de tijd om meermaals de route als zeer mooi te bestempelen. Mooi was ook het terras in Melick, de Aethook. Geen probleem met de eigen versnaperingen, ofschoon Wim die weer mee naar huis nam, want de Pudding/Greumelen gaf wat meer energie. Die was ook nodig voor de rit terug, die nog even een hindernis opleverde, maar door de vriendelijke mevrouw van een zorgboerderij werd opgelost.  Onze Oosterburen van Waldfeucht lieten we vandaag links liggen en dat betekende een totaal Nederlands ritje, maar met een duidelijk Frans accent ! Mercie beaucoup !

En hier de route: https://connect.garmin.com/modern/activity/1769989313