29-07-2017: Teuven met 6-5-4-6

Laatste zaterdag van juli. Temperatuur prima om te fietsen. Wind uit het zuiden, kracht 4, minder aangenaam. Wegdek droog en van boven werd beloofd om dit zo te houden. Gezelschap nodigde uit om er een mooi tochtje van te maken. Routeleider had een aantal klimmetjes in gedachten, die we dit jaar te vaak links hadden laten liggen. Dat zou behalve kilometers zeker een pak hoogte-meters gaan opleveren. Niemand protesteerde en we begonnen vol verwachting achter Hub en Joep de pedalen rond te draaien. Via het Einde, en dat is pas aan het begin van de rit, de Eijkskensweg op. Nog niet warm gedraaid moet hier geschakeld worden naar het binnenblad, want dat vraagt de stijging en de verschillende drempels. Althans zo voelt de schrijver dit. Geldt dat ook voor de anderen ? De al eerder genoemde Hub en Joep en daarachter Lei, Sjraar, Mart en Wim. Dat verklaart de bovengenoemde 6. Langs de kerk en snelheid makend langs de A2, eronder door en nog meer snelheid maken tussen vliegveld en A2. En omdat je dan toch vleugels hebt komt de Kruisberg als geroepen. Maar een brede tractor en een tunnel van rechts tempert je euforie al direct. Dan maar verder in een meer aangepast tempo op zoek naar de bekende weg achterlangs naar Eijsden. Bij de Gronsvelder molen ligt de weg nog steeds open, maar via een stukje niet geasfalteerd kunnen we door. Niet voor Lei. Die wil alleen maar asfalt onder de wielen hebben en rijdt door tot de eerste weg linksaf. Hub terug om te zoeken, maar geen Lei. Dan maar verder met 5. Wij al zoeken naar de telefoon, maar Lei staat ons reeds op te wachten. Wat moet die een tempo ontwikkeld hebben ! Samen weer verder tot einde fietspad, daar links naar St Geertruid, dat echter nooit bereikt werd, want rechtsaf ligt het mooie klimmetje door Moerslag, waarvan het venijn in de staart zit. Gelukkig had een overstekend veldmuisje maar een kort staartje, anders had het zeker met één van de twaalf wielen te maken gekregen. Bovenaan naar Libeek, langs de boerderij waar vroeger de start was van de Heuvellandtweedaagse. Om in Mheer te komen moet je eerst de lange Rondelenstraat overwinnen. Die loopt totaal niet met enkele stijgingen, vals plat en grof asfalt. Vloeken hierover mag je niet want je bent te dicht bij de kerk van Mheer. Joep daalt hier zo snel naar beneden dat hij de afslag naar Vroelen mist. Hub weer terug en de andere 4 in hun eigen tempo verder. Natuurlijk kon Joep ons maar even missen en keerde hij in het kielzog van Hub weer in onze gelederen terug. De afdaling vanuit Ulvend leverde geen weglopers meer op en daarom kon gezamenlijk begonnen worden aan de lange klim in Veurs naar de grote weg van de Planck. Aanvankelijk vals plat, maar naar gelang het donkerder wordt door de bosrijke omgeving stijgen de percentages richting zwarte cijfers zoals in de Tour. Misschien een beetje overdreven, maar voor ons als toerfietsers zijn dit flinke uitdagingen. Boven verzamelen, goed uitkijken bij het oversteken en dan heerlijk afdalen langs de kerk van Remersdaal. Nu geen enkele reden om te vloeken en daarom op naar de pauze in Teuven. Heerlijk buiten, waar we vriendelijk bediend werden en verder gefietst werd, maar alleen mondeling. Voornamelijk over onze Tom en zijn kansen om de Tour te winnen. Als er voldoende tijdritkilometers zijn kunnen we al een plekje reserveren op het Vrijthof. 

De 50 km die wij nu hebben afgelegd met de 569 hm zouden al voldoende zijn ! Maar…..of Tom het met ons eens is ? Waar wij wel overeenstemming over konden krijgen was de rit terug. Rechtsaf Gieveld omhoog, Schweiberg af en via Mechelen naar Wittem. Hier waren we niet de enige fietsers. Overal kwamen ze vandaan op weg naar……? Wij de Plettenbergweg omhoog, langs het volle terras van De Drie Tantes en op naar Simpelveld via de vals-platte Bulkemstraat.

Vóór Simpelveld links richting Bosschenhuizen en bij de nieuw geasfalteerde weg bij de boerderij omhoog naar het plateau. Door Ubachsberg naar Colmont waar een onverwacht mals buitje de straten en de camping even bevochtigde. Ook wij ontkwamen er niet aan, maar het stelde zo weinig voor dat de afdaling van de Karstraat naar Ransdaal zonder problemen verliep. Ook Craubeek lag er droog bij en daarom konden de klinkers in de bocht naar Klimmen zonder risico gepasseerd worden. Hier de laatste klim die telt en dan de heerlijke afdaling van de Retersbeek.

Na Brommelen en Wijnandsrade  toch nog even omhoog door Terstraeten. Daarna werd door Hub al begonnen met afscheid te nemen en kreeg hij van ieder een welgemeend “Dankjewel” in de achterzak gestopt. Dat verdien je als je trakteert op een aantal “vergeten klimmetjes.”

En die werden gevonden in 99 km, 955 hm en 23 km gemiddeld.