22-07-2017: Thimister via Kaaswegen

Ga nu niet in je aardrijkskundige brein graven om de plaats Kaaswegen te zoeken. Die zul je niet vinden, zover ik weet. Maar de titel van dit verslag is ontsproten aan de toestand van het wegdek bij onze Belgische buren. Op een van de eerste stukken slechte weg, en daar hoef je niet lang op te wachten, maakte iemand de opmerking dat het asfalt meer op een gatenkaas leek. Daarbij denk je direct aan Emmentaler en als het nog erger is dan is er zelfs een Emmentaler Grand Cru. Vaak moet je ook oppassen voor scheuren in de weg en dan kun je dat vergelijken met de verschillende blauw geaderde kazen. Soms hebben onze buren zich laten verleiden om voor de fietsers een apart stuk weg aan te leggen d.m.v. trottoirtegels. Dat zijn dan de kazen die de vorm hebben van een tegel, de Pavékazen. Iedereen weet ook dat zo gauw je de grens oversteekt je te maken krijgt met hellingen en heuvels en dat zijn dan de kazen met de verzamelnaam Montagnards. Gelukkig zijn er ook voldoende vlakke wegen te vinden, de Platte kaassoorten, maar die missen toch iets. Die zijn wat vlak van smaak. Nog één kaas om deze inleiding af te sluiten: de Tomme de Chèvre, een ronde geitenkaas. Die zou ik graag met een beetje gevoel voor fantasie willen opdragen aan onze routeleider, Tomme de Hubert, die ons vandaag weer een prachtig en smakelijk schoteltje kaas voorzette. Verder zou ik me niet wagen aan een “ kaasvergelijking ” van de fietsers die Tomme de Hubert vergezelden. Dan zou je al gauw uitkomen bij de rijpere en ietwat oudere kazen. Naast Hub waren dat Erna, Tine, Lei, Joep, Mart, Sjraar en Wim. De groep van Ben en Jan gingen een lange en uitdagende rit naar Peer ondernemen via Bokrijk ? Petje af hoor !!! Er stond best wat wind vanuit het Zuiden en dat betekende voor Hub en Wim even aanpoten tot beneden in Mesch. Van daaruit werd Hub beurtelings vergezeld door de anderen. Bij de molen in Gronsveld werd nog even sociaal werk verricht door een mevrouw te helpen die met haar scootmobiel de drempel naar het fietspad niet alleen kon nemen. Even verder trakteerde  een landbouwer ons op een stofwolk graan en stro, die juist onze kant werd opgeblazen. Thuis zat dit nog in kleding en haren. Na Mesch was het afgelopen met de vlakke aanloop en konden we ons opmaken voor stukken vals plat, lange hellingen en soms steile klimmetjes vlak na een bocht. Even verkeerd of te laat schakelen dwong je uit het zadel of zette je te voet. Niet echter voor Tine, die in de vorm van haar leven met de beste mannen omhoog ging, omdraaide en ook de laatste naar boven begeleidde. De vele lange afdalingen vergden best wel wat van ieders concentratie en stuurmanskunst. Wim sluit daarbij meestal de rijen. Hij beneden, iedereen beneden ! Zo werd via Warsage, Dalhem, Chenestre, St. André en Julemont de pauze in Thimister bereikt. Lei verwisselde zijn leeglopende voorband alvorens plaats te nemen op het terras. Zoals altijd trekt het oude mevrouwtje een big smile als de mannen aankomen, maar verdwijnt die al snel als ze ziet dat ze in gezelschap zijn van een tweetal dames. Dit toneelstukje voert ze al jarenlang op. Hopelijk voor haar en ons nog vele herhalingen. Bij het afrekenen ook haar vaste ritueel. Eerst het te betalen bedrag in de lade, daarna de fooi in een ander potje en dan pas de bidon vullen met ijs en water. Er mag niks mis gaan in haar financiële huishouding. Om de volgende keer weer welkom te zijn, brachten we kopjes en glazen netjes naar binnen. Onze thuisbasis Elsloo kon ze niet combineren met Stein of Geleen, maar ze noemde zelf Maasmechelen als dichtstbijzijnde plaats. Overigens beloofde Hub om na de pauze niet meer zo’n groot aantal hoogtemeters te zoeken. Nu hadden we er 569 op de teller in 50 km.  Er zouden er in de volgende 46 km nog maar 386 bij komen. Via o.a. de makkelijke klim bij La Clouse werden Aubel en de rotonde van Hombourg bereikt. Daar netjes omheen, ook Wim volgende keer, rechtsaf naar Remersdaal tot aan de kerk. Hier oversteken en via allerlei soorten kazen met als naam, Graef, Pontus, Popelpoel, Cobus en Rozengaerden klimmen tot aan Camping Roodbos. Of je het lekker vindt of niet, je zult alle kazen moeten opeten om boven te komen. Dan word je wel beloond met goed lopende kilometers tot aan de Rijksweg in Gulpen. Oversteken, naar Ingber toe, Scheulder, eerste stuk Bergstraat af die automatisch overgaat in Sibbergrub en eindigen bij het Sprookjesbos. Door Valkenburg, langs het klooster, Arensgenhout en de bekende weg naar en door Schimmert. Afscheid en dank aan Tomme de Hubert, daarna Joep en de rest op weg naar Elsloo, bij Maasmechelen.

Na 99 km, 955 hm en bijna 23 gemiddeld mogen we zeggen, dat niemand zich de kaas van het brood heeft laten eten.‚Äč