Maaseik: De Sjeiven Dörpel

Vandaag, woensdag, weer een uitspanning toegevoegd aan ons rijtje pauzeplekken. En dan te bedenken dat we er talloze malen langs gereden zijn, meestal op de terugweg. Dan hadden we onze rust en koffie al gehad en een tweede pauze mag misschien in de reglementen van onze club alleen als de nood erg hoog is. En dat was vandaag niet het geval. Ofschoon ! Enige tijd geleden konden we in de verslagen lezen dat er pas gestopt werd voor de koffie na ongeveer 50 km. Nu moesten we zelfs wachten tot de 63 op de teller stond. Maar waarom klagen ? Hub telt er nog altijd 20 bij en dat met een vlagerige windkracht 4 in zijn gezicht. En die wind wilde hij ons besparen door veelal de beschutte wegen door en langs dorpen en bossen op te zoeken. Dat betekende dat het veel keren en draaien werd. Hub en Joep voorop en daarachter Frans P en Wim en Mart en Erna. Zij wisselde vlak voor de start haar voorband, want die vertrouwde ze niet helemaal. Met hulp van Joep werd ze weer op weg geholpen. Langs de Belgische kant van Mooder Maas werden de eerste kilometers afgelegd over de winderige dijken en de kinderkopjesweg nabij Leut. Natuurlijk werd het ernaast gelegen fietspad gebruikt waardoor alle bidons mooi in de houders bleven zitten. Daarna begon het grote zoeken van windvrije stukken en dat was voor Frans aanleiding om te zeggen: “Als ik dit wil terugvinden dan moet ik vlug beginnen met het strooien van kruimels.” Misschien is het dan handiger om de vele dennenappels te gebruiken die overal uitgestrooid lagen. Als je die goed raakt dan schieten ze als projectielen alle kanten op. Langzamerhand kwamen we op bekend terrein, de route die leidt naar Opitter, waar normaal gesproken de fietsen rust krijgen, maar op woensdag is hier “uitzonderlijk rustdag” en daarom via de “mooie blauwwitte brug“ met wind in de rug en Frans naast Hub fietsend de kortste weg naar Maaseik gezocht werd, waarbij diverse drukke wegen overgestoken moesten worden en bij het café “Nog Eine” een grote truck met zware boomstammen passeerde, wat verschillende reacties uitlokte, want Joep zag er tafels en kasten in, Wim brandhout voor de kachel en Erna ze liever nog met de wortels in de grond zag staan, maar daar konden we niet lang bij stilstaan want verschillende magen begonnen te knorren en omdat Hub dat te horen kreeg werd er een zodanig tandje bijgezet dat we langs de “Sjeive Dörpel“ doorschoten en we in Aldeneik rechtsomkeer, of was het linksomkeer ? moesten maken om eindelijk onze fietsen achter op het terras te kunnen stallen, achter naar binnen te gaan, behalve Frans want die wilde de Dörpel zien waar het restaurant zijn naam aan ontleent, ofschoon wij een beetje uitgewoond niet gevraagd hebben of hij hem gezien had, maar dat was op dat moment ook minder van belang, want iedereen snakte naar koffie en cola en iets te eten en als bewijs daarvoor werd er door vier van de zes nog een lekker stuk vlaai besteld en dat was extra groot omdat de eigenaar gezien had dat we er een lange en uitgehongerde rit hadden opzitten. Beschouw deze lange zin als symbool voor de lange aanloop vandaag. Gelukkig konden we nu in alle rust met elkaar praten, want met veel wind is de fietser naast je niet altijd goed te verstaan. dat levert soms wel eens een vreemde reactie op. Je verwacht een “ja” en je krijgt een “nee” of andersom. Of je vraagt iets en een antwoord blijft uit. Nu werd er volop gediscussieerd over hongerklop, het minder goed fietsen dan andere jaren, eten en drinken vóór en tijdens de rit, kramp, magnesium en vitaminepilletjes van het Kruidvat. Ook werd er even gevoetbald en vooruitgekeken naar de jaarlijkse gezamenlijke Memorialtocht. Vóór de afrekening, echt geen “Sjeif Pries”, stelde Hub voor om nog een klein IVN-tochtje in te lassen door het natuurgebied Het Hout in Susteren. Dat was geen probleem, maar de bloeiende bosanemonen hielden hun witte kelkblaadjes mooi gesloten, want ook voor hen was de wind te schraal en de zon te bleek. Dan maar op het wensenlijstje schrijven voor een volgende keer. Al op het brede fietspad langs de drukke Nolenslaan werd Hub bedankt voor de wederom mooie rit. Waarschijnlijk pas over een week zullen we elkaar weer zien, want zaterdag belooft niet veel goeds en maandag moeten nog de laatste verstopte eitjes gezocht worden. Frans en Joep loodsten ons de laatste kilometers terug naar huis na een rit waarbij snelheid niet hoog in het vaandel stond geschreven getuige de 88 km, 247 hm en 23.5 km gemiddeld. Maar daar zal niemand problemen mee hebben. Vandaag dan ook geen “Sjeive Gezichten” op de fiets.