Ubach Palenberg of Palenberg Ubach

Omdat het al ruim na drie uur was bleek er geen behoefte om nog even naar de Dikke Stein te gaan. Na ongeveer 105 km, 551 hm en 23 km gemiddeld reden de laatsten naar huis. Nadat Hub ons in Oirsbeek achter had gelaten brak er een totale chaos uit. Tempo’s en kopmannen wisselden van bocht tot bocht, van straat tot straat. Rijders, die zich de hele rit rustig hadden gehouden,

bleken ineens over superbenen te beschikken. Als de kat van huis is dansen de muizen. Zo zou je het laatste stuk van deze rit kunnen omschrijven. Uit het verwarde eerste stuk blijkt dat de schrijver  ook nu nog even alles op een rijtje moet krijgen. We proberen de draad maar eens vanaf het begin op te pakken.

De 20 graden die ons voor vandaag in het vooruitzicht werden gesteld zorgden voor een grote toeloop naar de kerk. De kleding was hier en daar al wat dunner en luchtiger, handschoenen misten de vingers en de brillen waren voorzien van donkere glazen. Een enkeling durfde zich al wat meer bloot te geven. De Voorzitter monsterde nog even zijn troepen en constateerde vol trots: “Bijna de hele Toerclub is aanwezig!“ Dat betekende voor hem 8 rijders richting Zutendaal en voor Hub 11 volgelingen voor Ubach Palenberg. Niet iedereen was direct bij de pinken, want onderweg werd er gevraagd wat de bestemming van de rit was. Dat daar gelegenheid voor was gaf aan dat het tempo goed te volgen was. Hub, Sjraar, Joep en Chris loodsten ons door de toch wel koude Oostenwind naar de pauze en terug liet vooral Pé zijn sterke benen spreken. Bedankt mannen, ook namens Erna, Esther, Mart, Ruud en Kees. Wim was blij dat hij zich na een “retraite”

van twee weken toch weer bij de groep had aangesloten, sprak dat ook uit en voelde zich direct weer opgenomen. Wie ook weer, vooral op karakter, meedraaide was onze nestor Kees.

Na een moeilijke periode met onwillige spieren reed hij op een gegeven moment zo hard vooruit, dat hij de fotoshoot bij de prachtig bloeiende koolzaadvelden miste. Wat wordt dat met hem als we straks de heuvels op en vooral af gaan ? Dan maar een halsbandje meenemen om hem vast te leggen. Overigens heb ik Hub vandaag voor de eerste keer horen klagen over die rot wind. Dat mag hij eigenlijk niet doen, want als je deze kant uitgaat met zijn vele open stukken, de windmolenparken en een plaats opzoekt met de naam Windhausen, dan is dat de Goden verzoeken. Dan zijn de beschutte holle wegen, de slingerende straten tussen de huizen, de afgeschermde paden in de bossen en de afdalingen van Hillesberg en Ubach Palenberg een welkome afwisseling, maar daarbuiten is 4 Beaufort de baas. Enkele opvallende zaken vandaag zijn al genoemd, maar zeker vermeldenswaard zijn nog:

Veel Duitse automobilisten gedroegen zich als Belgen. Herhaaldelijk werd er ingehouden of gestopt voor ons. Waar wij fietsers afremmen d.m.v. paaltjes doen onze Oosterburen het met degelijke hekken, waar je je doorheen moet wringen en je beter af bent met een vouwfiets. En als je er echt niet mag komen, dan barricaderen ze het pad met een metershoge en brede zandhoop. De pauze werd in twee groepen doorgebracht, buiten op het redelijk windvrije terras of binnen. Frappant dat in beide groepen o.a. werd gepraat over de aankomende vakanties. Bij de terrasgroep zal Esther wel gedacht hebben: “Wat praten jullie over vakantie, dat hebben jullie toch elke dag.”  De route terug verliep voor een gedeelte over de wegen die we anders nemen op weg naar Dremmen. Op sommige punten veel gemakkelijker doordat nu geen stijgings- maar daalpercentages op de Garmin verschenen. Kerktorens zijn ijkpunten in het landschap en dat ontlokte iemand de opmerking: “ Nog twee kerktorens te gaan, dan zijn we thuis.”

De thuiskomst was pas na drie uur, 105 km en …………. maar dat is boven reeds vermeld.

Hier de route: https://www.strava.com/activities/973382424

20170506_113619.jpg