23-07-2018: Vlodrop, lang en kort

Wat is toch de aantrekkingskracht van een rit naar Vlodrop ? De op dit moment bijzondere temperaturen ? Veel stukken in en langs de schaduwrijke bossen ? De aankondiging van Hub, dat het een rustig tempo gaat worden ? De vroege aanvangstijd ? Een vlak en landschappelijk mooi parcours. Een welkome afwisseling van de klimritten van de afgelopen tijd ? De laatste kans om nog een lange rit te maken, gezien de tropische en daardoor ongezonde weersomstandigheden ? En misschien heeft ieder daar een eigen, andere reden voor ? Zo stonden er 12 Vlodroppers om negen uur verzameld. Hub, Pé, Mart, Lei, Erna, Tine, Ruud, Wim, Sjraar, Ger, Frans en de jarige Piet, maar dat wisten wij pas op de pauzeplek. Toch werd er onwetend van dat gegeven onderweg  al muziek voor hem gemaakt. Zowel voor Lei als Sjraar moesten we even temporiseren zodat zij een zingend blad tussen de remmen konden verwijderen. Dat was reeds op de opnieuw geasfalteerde fietspaden over de dijk van de Maas. Maar je moest vandaag een verrekijker meenemen om een stroompje water te kunnen zien. Zo’n mooie ondergrond als hier voor onze bandjes, zo slecht werd die in het bosgebied van Monfort. Daar kregen we kilometerslang versgestrooid grind voorgeschoteld. Hier en daar wat platgereden, maar in de bochten des te dikker. De Belgen zouden zeggen dat dit stuk “ met de daver in het lijf “ afgelegd werd. En nog even vervolgend.  “ Zonder erg “ kwamen de elf en hun fietsen door deze strook. Sjraar bleef dit stuk bespaard, want hij had ons eerder verlaten, wegens verplichtingen thuis. Zo naderden we de Gitstappermolen, maar die reden we voorbij om nog even een mooi stukje vals plat te nemen richting Vlodrop Station. Maar het werd een gesloten station, evenals andere locaties op deze maandag. Dus toch de Gitstappermolen voor koffie, thee, cola, een Erdinger en zelfs iets sterkers.

Piet trakteerde op zijn verjaardag en kroonde zich als oudste van de groep. En dan zien wat hij op deze leeftijd nog presteert ! Een dubbel proficiat en dank. Hub beloofde ons dat we met de 57 km op de teller meer dan de helft van de rit hadden volbracht. Dit was dus Vlodrop lang. Na het vullen van de bidons werd begonnen aan de route huiswaarts. Het eerste stuk is een niet geasfalteerd pad naar de grote weg en dan op naar onze Duitse buren in Waldfeucht. Daar naartoe veel keren en draaien en van woonwijk naar woonwijk. Maar dat eenmaal achterlatend kom je in de schaduw- en bosrijke omgeving van Maria-Hoop, Echt en Susteren. Je komt dan weinig andere fietsers tegen en kun je in een strak tempo doorrijden. Maar de grote groep van vandaag vraagt ook meer en extra aandacht bij het oversteken van de doorgaande wegen. En daar werd heel sociaal en veilig mee omgesprongen. Ter hoogte van Limbricht nam Hub de ‘afslag’ naar Brunssum, zeggende dat hij gezien de voorspellingen er pas zaterdag weer bij zal zijn. Een definitief bericht hierover volgt nog via een van de media. De anderen vervolgden hun korte route naar Elsloo en dat bleek ook korter te zijn: 57 km heen en 44 km terug. Totaal reden wij dus 101 km, een te verwaarlozen 207 hm, maar een gemiddelde van 25 km.

De rit: https://www.strava.com/activities/1722322635