Walheim met het oog op Spa.

Hoe kun je het voor elkaar krijgen ? Een heel mooie en lange rit in gedachten hebben voor de zaterdag en dan in het begin en einde bijna een blauwdruk afleveren van de woensdagrit. Nog meer zal het verbazen als je weet dat Hub er die dag niet bij was en ook nog geen verslag had gelezen. Hij had dus niets kunnen afkijken, maar dat verwacht je ook niet van iemand met dat beroep. Tot aan Bahneheide kon je dus met regelmaat horen dat er in het kleine peloton Hub voorgezegd werd met, links, rechts, oversteken, let op afdaling of klein schakelen want dadelijk scherp omhoog. En dat kwam dan uit de mond van Joep, Sjraar, Mart, Pé en Wim. Zoals gezegd werd na Bahneheide een ander parcours gereden, want de lunchroom in Walheim was de aangewezen pauzeplek. Je kunt het slechter treffen. Maar tot dat smakelijke punt moesten nog heel wat obstakels overwonnen worden. Allereerst de weer uitbundig schijnende zon, die ons enkel verliet als we door een meer bosrijke omgeving fietsten zoals het Aachener Wald of stukken van de Vennbahn. Dan de slechte wegen bij onze Oosterburen, beginnend op weg naar Orsbach. Alsof alle asfalt die ergens over is hier willekeurig neergekwakt is. Dan ben je blij met goede bandjes, een dik stuurlint en een nog dikkere zeem in de broek. Hoe graag zou je dan de prachtige afdaling richting Klinikum doen, maar ook hier is elke bocht verraderlijk, kom je gaten tegen en is steenslag overal aanwezig. Maar de omgeving is adembenemend mooi en dat bewijst de vele andere fietsers en vooral trimmers. Joep verliet ons hier en vervolgde zijn weg richting Lemiers en zo naar huis. Een minder aangenaam stuk ligt dan door de buitenwijken van Aken, met fietspaden, verkeerslichten en stukken langs drukke wegen op en af. Dat is even doorbijten, maar wordt ruimschoots goed gemaakt door de wegen in het Aachenerwald. Wij hadden gehoopt hier de Vierspannen aan te treffen die vandaag hun wedstrijd zouden betwisten in het kader van de Ruiterspelen in Aken. Maar geen paarden, wel veel loslopende honden en daardoor ook hun baasjes. Langzamerhand begonnen we de lunchroom te naderen en bestelden we in onze gedachten reeds de koffie, thee en cola. En daarbij voor twee ook nog eens een lekker stukje taart. Dat mocht ook na 58 km, 22 gem. en 614 hm. Een zeer geanimeerd half uurtje volgde. Teveel om uitgebreid te beschrijven, maar in steekwoorden ging het over, het Privacyreglement, het inleveren van Duitse bierblikjes, de uitspraken van onze minister en vooral ook over het uitstellen van onze jubileumrit naar Spa.( Inmiddels zijn alle belanghebbenden daarover geïnformeerd. ) Na het bijvullen van de bidons trakteerde Hub ons eerst op enkele mooie stukken Vennbahn langs o.a. het er vlak naast gelegen Kornelimünster. Vervolgens via de steeds maar op en neer lopende wegen naar Eynatten, Hauset, Lonzen en Welkenraedt naar de grote weg richting Henri Chapelle. Hier kregen Pé en Mart vleugels, want zij bleven tientallen meters voor de andere drie uitrijden. Genoten zij dan ook van het landschap rond Aubel in de diepte ? Fietsen is ook genieten van de omgeving. Hier begon het laatste kopieerwerk van Hub, richting de Plank en Reijmerstok. Maar hij had toch nog een verrassing in petto. Niet naar Ingber, maar linksaf naar Margraten, Scheulder, de Sibbergrub af en even “ zondigen” met een stuk stoep in Valkenburg. Daarna als groep de Stoepert op en zo naar huis. Hub uitgezwaaid en bedankt in Schimmert.

De anderen belandden na 127 km, met 1145 hm en een gemiddelde van 23 in Elsloo. Een moeilijke, maar waardevolle rit zat er op. Bedankt Hub, Mart, Joep, Sjraar en Pé !