Privacy op de fiets.

Het zal niemand ontgaan zijn dat na de laatste Bestuursvergadering een verslag van onze secretaris op de mail stond. Daarin werd gewag gemaakt van de gevolgen die de AVG, Algemene Verordening Gegevensbescherming, ook op onze wielerclub heeft. Naast o.a. het verwijderen van naamlijsten en adresgegevens zullen in de verslagen alleen nog maar voornamen vermeld mogen worden en zal er zorgvuldig met foto’s en video’s omgegaan worden. Daar zullen we ons aan moeten houden, in het belang van onze Toerclub en ter bescherming van ons Bestuur. Dit betekent dat de schrijvers in het vervolg heel creatief moeten omgaan met dit gegeven. En houdt dit ook in dat de route, de tijdstippen en de plaatsen waar wij geweest zijn niet vermeld mogen worden ? Als wij dat wel doen dan zijn onze gangen ook na te gaan. Dan krijg je zo’n soort enkelbandscenario. Ik zal eens proberen om met bovenstaande gegevens rekening te houden. Vier uur na zonsopkomst stonden een achttal fietsers van de 2de letter van het alfabet verzameld aan de kerk van E. Deze plaats wordt gesymboliseerd met een slak. Eén van hen had een appje laten uitgaan om aan te geven dat er geen vlakke rit zou gereden worden, maar eentje met veel klimwerk als voorbereiding op de jubileumrit naar S. Deze plaats heb je o.a. met de toevoeging rood, blauw, bruis en citron. Wie hadden gehoor gegeven aan de oproep ? Sjraar, Frans, Pé, Ger, Joep, Mart, Lei en Wim. Omdat sommige namen vaker voorkomen in ons ledenbestand, nog even de beginletter van de achternaam. Wel in een andere volgorde dan de voornamen, gelet op de wetgeving. P, M, C, J, v H, B, L en J kregen van Sjraar uitleg over het parcours. Dat had hij al eens met Lei gereden en daarom kon deze er aan toevoegen: ” Vandaag worden de jongens van de mannen gescheiden.” En graag wil ik nu al een drietal mannen naar voren halen. Op de eerste plaats Sjraar, de routeleider die op een aantal kilometers na, de hele rit op kop reed. Geweldig en bedankt ! Daarnaast Frans die alleen maar kopwerk verrichtte en zelfs bij de verschillende klims niet in te halen viel. Hij is weer helemaal terug. Dat belooft wat voor de jubileumtocht. Ook nog zo’n mannetje, Pé, die het laatste stuk Sjraar afloste en ons op het einde nog even trakteerde, maar daarover straks meer. Niet dat de anderen nu jongetjes zijn, want daarvoor reden zij ook op de top van hun kunnen en waren de verschillen met de eersten niet bijster groot bij het klimwerk. Dat laatste moest verstandig aangepakt worden, want de koperen ploert boven ons wilde ook vandaag weer nadrukkelijk aanwezig zijn. Gezien bovenstaande gaan we niet de hele route beschrijven, maar halen we er een aantal markante punten uit, zodat met een beetje puzzelen de wegen aan elkaar geknoopt kunnen worden. E uit en naar G, waar drie vermaarde bergen bij elkaar liggen. Langs MAA , bij de camping omlaag en dan omhoog naar W, genoemd naar een plek waar ineens grote hoeveelheden water naar beneden vallen. Dan door SCH, waar een grote watertoren staat en weer omhoog langs een camping in K. Dit laatste hebben we de hele rit gedaan. Vandaar naar R, een plaats waar al maanden aan de hoofdstraat gewerkt wordt. Ook nu werden we hier opgehouden door de asfalteerwerkzaamheden, maar een vrachtauto was op onze hand door achteruit te rijden en ons door te laten. Aan het begin van de klim liet Lei ons gaan en vervolgde alleen zijn weg. Boven even wachten op elkaar, afdalen en op naar de molen van V. Dit is het tegenovergestelde van mannen plus een paars gekleurd landschap voor de schapen. Dan afdalen naar B, veel bomen bij elkaar en waarin wij wonen. Aan het einde wat slingerend en steil klimmend naar de achterkant van S, waar het station van het miljoenenlijntje ligt. Vlak na het spoor ziet kopman Frans een witte VW staan bij een bankje. Daarop zittend waarschijnlijk de eigenaar. Frans roept hem toe : “ Ben jij………(noem geen naam i.v.m. privacy) ?” Daarbij gaat hij van de kop af. Maar de man antwoordt ontkennend en Frans sluit van achter weer aan. Was dat even een manoeuvre om een ander op kop te krijgen ? Foei schrijver, niet zo negatief. Zeker niet, want hij schuift snel weer naar voren, omdat er direct een klimmetje volgt waar hij richting Bh wil fietsen, een plek met een groot kruispunt, met het Duitse woord voor Baan en weer het paarse veld voor de schapen. Daarna de lange afdaling naar de grote rotonde bij N, heeft te maken met “hatsjie” en het eerste stuk van wielerkoers. Even lekker vlak, maar dan scherp naar rechts naar V waar de hooggelegen kerk priemend naar de hemel wijst. Als je je daar flink vals plat naar boven hijst waan je je ook echt op weg naar de hemel. Maar al snel sta je weer met beide benen op de aarde, want het blijft maar omhoog gaan. Als je dan nog helder uit je ogen kijkt zie je links een groot bord in het open veld staan, met als opschrift ‘Te Koop’. Merkwaardig dat er een telefoonnummer bijstaat dat begint met 046-443…(weer privacy) Wie uit onze buurt heeft hier een groot stuk wei liggen ? Dat is toch een sterk stuk in een oude broek. Dit is de aanwijzing voor het kasteel V, waar we rechts gaan en even later links door een schitterend mooi dal, waarvan menigeen zei dat dit helemaal nieuw was. Maar dit dal is echt al eeuwenoud, of bedoelden zij dat ze er nog nooit geweest waren? Aan het einde scherp naar rechts, naar het hoogste punt van de dag, de oude grensovergang van W, het gevaar voor de zeven geitjes met daarachter een ander woord voor heg. Daar kwam de uitspraak van Lei naar voren over jongens en mannen. Mart, Frans en Pé stonden de anderen hier boven op te wachten. De talloze zweetdruppels moesten nu eens afgeveegd worden en het uitgeputte lijf even rust gegund. Maar in G en S was alles gesloten. Hier geen omschrijving, want dat hebben ze niet verdiend. Dan maar door naar H, iets van een mannetjesvis met het eerste stuk van de finishplaats van de eerste Alpenetappe. Daar konden we plaatsnemen op het zonovergoten terras. De parasols waren van een dergelijk formaat, dat zelfs dicht tegen elkaar aanschuiven, niet voldoende schaduw opleverde. Die schaduw gunden de meesten ook niet aan hun fiets, want die werd tegen de muur in de volle zon geparkeerd. Alleen Mart en Wim hadden zorg om hun tweewieler en parkeerden hem tegen een vrachtwagenaanhanger uit de zon. Jammer dat dit niet lang duurde want even later kwam de chauffeur om hem weg te slepen. Zo zie je dat ook je goede bedoelingen soms door anderen om zeep geholpen worden. Er kwamen geen schokkende of vermeldenswaardige feiten op tafel, wel koffie, cappuccino en cola. Wat wel nog gezegd mag worden is dat de routeleider van vandaag, Sjraar, best streng en onvermurwbaar was. Toen wij voorzichtig vroegen om via een korte route naar huis te fietsen gaf hij daar geen gehoor aan. Hij wilde persé zijn parcours aanhouden, met het oog op de uitdagende en lange rit naar Spa. Op dat moment even slikken, maar achteraf kunnen we hem daar alleen maar dankbaar voor zijn. Wat wilde hij na de 57 km tot nu toe nog aan onze karretjes voorschotelen? Hij begon met de mooie en lange afdaling langs de melkfabriek van onze pauzeplaats, direct gevolgd door een van de slechtst onderhouden wegen in deze regio, naar R. Als je bij Remmersdal een m weglaat en een a bijvoegt ben je nog steeds op de juiste route. In het volgende dorpje T, vergeven van de restaurantjes, liet Sjraar zien dat hij toch niet zo star was, want toen hij de grote weg links omhoog in gedachten had liet hij zich toch overhalen om even verder de veel mooiere en rustige klim te nemen. Als je daar de twee gele verkeersremmende betonblokken gepasseerd bent kom je aan de grensovergang van de P. Sommige mensen hebben dit voor hun hoofd. In een vloek en een zucht ben je dan weer op vaderlandse bodem en volgt de ellenlange afdaling via het fietspad, dat uitblinkt door zijn vele verschillende ondergronden. Klinkers in allerlei soorten en maten, beton, slecht asfalt, maar gelukkig voor het grootste gedeelte ook goed lopend asfalt. Beneden aan de gevaarlijke oversteek bij G, zitten alleen in herenbroeken, werden we verrast door automobilisten die op deze weg zelfs afremden en ons lieten oversteken. Zelden vertoond in ons landje, vaker ervaren bij onze buren aan de overkant van de M, onze grensrivier. Tot aan de top van de I, eerste drie letters zijn van een bekende bank, tweede stuk is Limburgs voor bier maar een e minder en het derde stuk is een water rondom een kasteel. Toen reden we een verrassend stukje betonfietspad door het veld op weg naar ’t R, een warme kleur, waarna de slingerende berg werd afgedaald, Meestal fietsen we die omhoog. Als je langs de kerk en de waterpomp geflitst bent daal je even verderop rechtsaf door een holle weg naar de oversteek van de R-berg, anders groen, maar nu geel en daarom halen we de g ervan af. Vervolgens over de weg waar ook twee gele betonblokken liggen, rechts omhoog en dan achterlangs om bij de papierfabriek uit te komen. Wij blijven nog even “fabrieken”, want als we langs de palletfabriek gereden zijn steken we het kanaal over, nemen niet het ernaast gelegen fietspad, foei , en razen door naar het toetje dat Pé nog voor ons in petto heeft, de S-berg. Die gaat niet recht omhoog, maar kronkelt zich naar boven. De statistieken: 1200 m lang, gem. 5% en totaal 60 hm te overbruggen. Dan mag je wel een paar woorden roepen, die je hier niet gaat opschrijven, maar denk je tevens aan twee andere zaken. De uitspraak van Lei over jongens/mannen en dan fiets je die berg dan ook maar als mannen naar boven en je zult Pé dankbaar zijn als je op weg naar Spa in een nog zwaardere klim bezig bent. Dan zijn die 100 km, de 1004 hm en het gem. van 23 niet voor niets geweest. Rest mij om alle fietsmaten hartelijk te bedanken voor deze prachtige en bijzondere rit. Daarom dan ook dit bijzondere verslag, mede ingegeven door het standpunt van ons Bestuur in zake de AVG. Beschouw het als een eenmalige en luchtige kijk op dit gegeven. Groetjes, W: alfabetletters 13—9—23, maar dan wel in de juiste volgorde.