06-06-2018: Maasbracht: Lemmens tegen de Janssens

“ Hoe oneerlijk kan fietsen zijn!”, zou de ondertitel voor dit verslag kunnen zijn. Wij kennen allemaal genoeg voorbeelden van wielerwedstrijden die niet door slechte benen verloren worden, maar door brute pech of andere ongemakken. Even nog wat geheugensteuntjes ? De val van Annemiek van Vleuten in de Olympische wegwedstrijd. Een verkeerde kant opgestuurd worden tijdens de finale. Tom D. die tot achtervolgen gedwongen wordt als hij even een noodstop moet maken. Steven K. die in het roze even een ijsje wil eten uit de ijswand langs de weg. En zo kunnen we doorgaan. Wat heeft dit met onze rit van vandaag te maken ? Het relatief kleine groepje dat aan de kerk verzameld stond of zat splitste zich klokslag tien in twee groepen:Ben en Jan met zes? volgelingen op weg naar Maasbracht en een kwartet met als doel het grenscafé in Haaren.

Hoe moet Ruud zich hebben gevoeld ? Frans, Piet en Wim Janssen escorteerden hem vandaag. Altijd een Janssen op kop en steeds een Janssen naast hem. Altijd een Janssen die het tempo bepaalt. De een met de Driedaagse Eifel in de benen, de ander die al weken zijn trappers kan geselen en de derde, die er altijd staat. Begin daar maar eens tegenaan te fietsen als je Carrera nog niet uitgerust is van een moeilijke rit Aubel.  Dan hoop je stilletjes op een lek bandje van de een of een sanitair stopje van de ander. Maar zo zit Ruud natuurlijk niet in elkaar. En toch gebeurde het beide, alleen was het lekke bandje wat vroeg “gepland”. Direct al bij het begin van de weg onderlangs de Ur. Vakkundig werd de Pinarello van een nieuw binnenbandje voorzien. Snel weer op weg, maar even later kwam daar abrupt een eind aan. Een boze wegwerker stuurde ons in Urmond terug met de vraag of we de omleidingsborden niet konden lezen. Dan maar het smalle hobbelpad langs het kanaal nemen tot in Berg. Nattenhoven omhoog en tot aan de sluis in Born. Langs de Berghaven want de ProRace wilde even zien of er vissers zaten. De Pinarello claimde even een sanitaire stop, geen Tom D., maar lang genoeg om even weer op adem te komen. Daarna in gestrekte draf verder, Pinarello en Isaac voorop. Roosteren, Ohé en Laak, en Stevensweert brachten ons al dicht bij Maasbracht. Inmiddels was al besloten om Haaren te schrappen, want we wilden tijdig thuis zijn. Maar half twaalf was te vroeg voor de koffie, dus op naar het prachtige sluizencomplex van Linne en van daaruit richting Heel, Panheel om via Wessem opnieuw Maasbracht aan te doen. In (Pan-)Heel waren we blij met de Carrera, want die loodste ons zonder problemen richting Wessem. Hij was hier vaker geweest op familiebezoek. Altijd handig als je zo’n hulpje hebt. Hij glom van trots en daarom mocht hij naast de ProRace de andere twee naar Het Wiel dirigeren. De eerste 48 km zaten er op. Geen verrassing, dat de andere groep ook al gearriveerd was. Natuurlijk werd er plaats gemaakt en aangeschoven onder de parasols. Even uit de brandende zon. Alleen Tine wilde genieten van de warmtestralen en nestelde zich met haar kommetje bloemkoolsoep aan de tafel naast ons. En gelijk had ze, want soep moet je zo warm mogelijk eten. Het was gezellig onder de parasols, geen schokkende of vermeldenswaardige zaken besproken, maar toen de terugfietsroutes ter sprake kwamen, besloot Erna om met het bovengenoemde kwartet mee te gaan, de kortste weg naar Elsloo. Jan en Ben opteerden voor een langere route. Maar Erna moest nog even geduld hebben, want de Carrera had met een diepe zucht het laatste restje lucht uit de voorband geblazen. Dus weer oponthoud, maar toch vrij snel gerepareerd. Pinarello en ProRace legden er een flink tempo op, maar de andere twee en zeker ook Erna met haar Willier bleven netjes in het wiel. De geplande aankomsttijd zou makkelijk gehaald worden, maar………daar stak de Wilier een stokje voor. Roosteren was de plek waar de achterband een gaatje vertoonde. Zoals behulpzame mannen betaamt, bandje gewisseld, opgepompt en hier stopte het. Zelf stak ze het achterwiel erin en hoefden wij alleen maar te kijken ! Een vrouw die haar mannetje staat ! Over de nieuwe dijken terug naar huis. Geen mooi en glad asfalt. Een onstabiele ondergrond en een te dun laagje asfalt er overheen. Over een tijdje weer afsluiten om te repareren ? Gelukkig bleef ons een vierde reparatie bespaard en konden we na 78 km, 203 hm en 25,5 gem de fietsen rust gunnen. Zeker dat de ProRace en de Carrera dat voor langere tijd doen i.v.m. vakantie, maar de andere zullen zeker nog op weg gaan of moeten. Wij wensen ze hierbij succes en vooral veilige  ritten. Overigens mag de titel aangepast worden: “Lemmens met de Janssens.”